Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

You don't know, what you do to me.

  Κάτι άλλαξε στην ατμόσφαιρα ή εγώ είμαι έτσι; Μήπως φταίει ο Αύγουστος; Μήπως φταίει πως αποφάσισα νωρίς να κάνω μια νέα αρχή; Μήπως...
Τι σημασία έχει να το σκέφτομαι και να με προβληματίζει; Έκανα την νέα αρχή στην πιο σωστή στιγμή.
Με βοήθησαν και άλλα πράγματα, αλλά σημασία έχει πως έγινα άλλος άνθρωπος. Λες να με χτύπησε το ηλεκτρικό ρεύμα; Τι σημασία έχει;
  Ποτέ δεν ήξερα πως μπορούσα να ασκήσω τέτοια θετική επηρροή στον εαυτό μου! Το να αλλάξω ήταν για εμένα όνειρο μακρινό και περίμενα κάτι να συμβεί να με "σώσει". Πάλι καλά δεν άργησα και τόσο πολύ...όλα αυτά που πριν είχαν σημασία τώρα δεν έχουν την παραμικρή σημασία. Όλα αυτά που δεν είχαν σημασία και δεν είχα την υποτιθέμενη δύναμη να ασχοληθώ...τώρα έχω όχι μόνο την δύναμη αλλά και την όρεξη/αυτοπεποίθηση/λαχτάρα να τα κατακτήσω.
Σκέφτομαι να σβήσω το blog και μάλλον θα το κάνω. Το χρειάστικα πολλές φορές που μετά από κλάμα, ήθελα να μιλήσω σε κάποιον. Άνοιγα τον υπολογιστή...τώρα απλά θα ανοίγω την πόρτα του δωματίου να δω ποιος είναι στο καθιστικό, θα σηκώσω το ακουστικό και θα πάρω ένα τηλέφωνο, θα βγω έξω και θα ξεσπάσω...
  Δεν έχω την ίδια έμπνευση όπως όταν έκλαιγα πριν, μετά από ένα χαμόγελο ή ένα γέλιο δεν μπορώ να γράψω και έπειτα δεν έχω διαβάσει κάποιο μπλογκ που να λέει κάποιος πως όλα είναι καλά και πως παρόλα αυτά που συμβαίνουν, εξακολουθεί να είναι καλά.
  Έκανα την νέα αρχή...αλλά όπως είπα "αρχή" είμαι ακόμα στην αρχή...!


Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

  Υπάρχουν μερικές στιγμής στην ζωή που πρέπει να προχωρήσεις γρήγορα...να τρέξεις γιατί έμεινες πίσω. Όπως και αν έμεινες πίσω...είτε άθελά σου, είτε ηθελημένα...το ίδιο θα απογοητευτείς...τουλάχιστον στην δεύτερη περίπτωση θα έχεις επίγνωση της κατάστασης...εκτός και αν έμεινες πολύ πίσω.
  Αυτή την φόρα έκανα λάθος εκτίμηση...και θα το διορθώσω.

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Μια μικρή αλλαγή, φέρνει μια μεγάλη.

  Θυμάμαι χαρακτηριστικά πέρισυ το καλοκαίρι που έκανα μια ανάρτηση και έλεγα πόσο λυπάμαι που φεύγει το καλοκαίρι κτλ. Ήταν η αρχή της κάτω βόλτας μου.
Έχασα τα πάντα από τον Σεπτέμβρη. Έχασα την φιλόδοξη, αισιόδοξη και ταλαντούχα μαθήτρια που είχα υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια, οι φιλίες ποτελματώθηκαν, τα όνειρα δεν αναγνώρισαν την δημιουργό τους και την εγκατέλειψαν, τα συναισθήματά μου χτυπήθηκαν αλύπητα, πληγώθηκαν και μισοπεθαμένα αποφάσισαν να απομονωθούν, να με αφήσουν στην ησυχία μου και να σωπάσουν. Η απάθεια μου χαμογέλασε ευνοηκά, η κατάθλιψη έγινε η καλύτερή μου φίλη...Αν μια λέξη μπορούσε να με χαρακτηρίσει, είναι η απομώνωση. Έμενα μόνη και έκλεγα νομίζοντας πως η ζωή μου είναι τραγική και δεν μπορεί να αλλάξει.
  Μετά από λίγο καιρό βρήκα όλα αυτά που με κατέστρεφαν και άρχισα να τα παραμερίζω. Τα καταδίκασα να φύγουν και να χαθούν, να μην με ξαναψάξουν ποτέ. Ήμουν αποφασιστική...δεν είχαν κανένα περιθώριο να αντιδράσουν.
Οπότε τα όνειρα άρχισαν ξανά να με πλησιάζουν δειλά, η αισιοδοξία με κοίταξε από μακριά...ήταν μια αρχή. Όμως έκανα ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω. Ρουτίνιασα...κατέληξα να ξυπνώ το πρωί και μέχρι το βράδυ να μην κάνω απολύτως τίποτα πέρα από το να παρακολουθώ μερικές ξένες σειρές και να διαβάζω βιβλία...δεν λέω...καλά είναι όλα αυτά, αλλά αξίζει να ρουτινιαστεί η ζωή μιας 16χρονης κοπέλας;
  Η αποφασιστικότητα μου χτύπησε την πόρτα. Αν ένα πράγμα που έχω πάνω μου, που μου έχει απομείνει, που δεν με εγκατέλειψε ποτέ...είναι η αποφασιστικότητά μου. Όταν πέρνω κάτι απόφαση, νιώθω δυνατή και δίνω τα πάντα.
  Από μια στιγμή και μετά, ένιωσα αηδία για τον δρόμο που είχα ακολουθήσει. Σιχάθηκα πολλά πράγματα. Σιχάθηκα την κατάθλιψη που αν και ελάχιστη εξακολουθούσε να με στιγματίζει, σιχάθηκα τις φίλες που με είχαν εγκαταλείψει και δεν ήταν εκεί για εμένα, σιχάθηκα την ρουτίνα μου, σιχάθηκα σχεδόν τα πάντα.
  Θυμήθηκα μια κοπέλα που πάντα περνούσαμε καλά και ήταν συνέχεια πρόθυμη να βγούμε και να μιλήσουμε. Σήκωσα το τηλέφωνο και κανόνισα να βγούμε.
Αποφάσισα να αλλάξω τα πάντα. Γιατί με καταδικάζω τόσο πολύ;
Από την στιγμή που άρχισα να νιώθω άσχημη και ασήμαντη, όλοι με αντιμετώπιζαν έτσι.
Ξεκίνησα πολύ άσχημα στο λύκειο, πρώτη φορά πήρα τόσο χαμηλούς βαθμούς, πρώτη φορά κόπηκα σε πτυχίο στα αγγλικά, πρώτη φορά ένιωθα πως η ζωή μου δεν είχε καμία αξία, πρώτη φορά αμφέβαλα για τον εαυτό μου σε πολλά πράγματα...
  Τέλος. Αξίζω πολλά περισσότερα από αυτό και το ξέρω πολύ καλά. Πόσο έμεινε; Ένας μήνας και κάτι...δεν θα πάει καμία μέρα χαμένη. ΚΑΜΙΑ!
Τέρμα οι φίλες που δεν δίνουν σημεία ζωής παρά μόνο όταν τις συμφέρει, τέρμα η παραμέληση των ανθρώπων που αξίζουν, τέρμα η κατάθλιψη, η ρουτίνα, η μονοτονία, το κλάμα, η αποτυχία, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η απομώνωση, τα εγκαταλειμένα όνειρα, η απραξία και η απάθειά μου, ΤΕΡΜΑ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.
  Έκανα αυτό που ήθελα τόσο πολύ εδώ και καιρό...άλλαξα σελίδα!
Και όπως είπε ο Πιντέρης (ψυχολόγος) Μια μικρή αλλαγή, φέρνει μια μεγάλη!
Όλα έχουν αλλάξει τώρα.
(happy law of attraction)

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Παπαλάγκι


Με τον όρο Παπαλάγκι, οι κάτοικοι των μακρινών νησιών Τιαβέα του Ειρηνικού χαρακτηρίζουν τους σύγχρονους Δυτικούς. Ο φύλαρχος Τουιάβιι ήρθε στην Ευρώπη στις αρχές του 1800 για να δει από κοντά ποιοι ήταν αυτοί οι τύποι που ήρθαν στον τόπο του και ήθελαν να αλλάξουν την θρησκεία και τον τρόπο ζωής των ιθαγενών. Οταν γύρισε πίσω θέλησε να πληροφορήσει τους συμπατριώτες του για όσα είδε. Μιλάει λοιπόν για την περίεργη σχέση του παπαλάνγκι με τον χρόνο και το χρήμα, για την απίστευτη ιδέα της ιδιοκτησίας που τον βασανίζει, για το πώς σκεπάζει το κρέας του και πόσο ντρέπεται για το σώμα του. Eχει κυκλοφορησει απο τις εκδοσεις υψιλον και γραμματα.

Αποσπασματα

Αν μιλήσεις σε κάποιον Ευρωπαίο για τον Θεό της αγάπης, θα μορφάσει και θα χαμογελάσει. Θα χαμογελάσει για την αφέλεια των σκέψεών σου. Δωσ' του όμως ένα γυαλιστερό, στρογγυλό κομμάτι μέταλλο ή ένα μεγάλο βαρύ χαρτί, και θα δεις αμέσως τα μάτια του να γυαλίζουν και τα σάλια του να τρέχουν.

Ο Παπαλάγκι έχει τόσα επαγγέλματα όσες είναι οι πέτρες μέσα στη λίμνη. Κάθε πράξη του την κάνει επάγγελμα. Είναι ωραίο να φέρνει κανείς μια φορά νερό από την πηγή, ακόμη και περισσότερες φορές την ίδια μέρα. Όποιος όμως πρέπει από την ανατολή μέχρι την δύση του ηλίου και κάθε ημέρα ξανά και κάθε ώρα, όσο φτάνει η δύναμή του, να κουβαλάει συνέχεια νερό - αυτός τελικά θα πετάξει με οργή τον κουβά μακριά του αγανακτισμένος για τα δεσμά στο κορμί του. Γιατί τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο για τον άνθρωπο, όσο να κάνει πάντα το ίδιο ακριβώς πράγμα.

Και γι' αυτό μέσα στους ανθρώπους των επαγγελμάτων ζει ένα φλογερό μίσος. Όλοι αυτοί έχουν στην καρδιά τους κάτι σαν ζώο, που το συγκρατούν δεσμά, που επαναστατεί και που όμως δεν μπορεί να ελευθερωθεί. Και όλοι συγκρίνουν μεταξύ τους τα επαγγέλματά τους, γεμάτοι φθόνο και μίσος, μιλάν για ανώτερα και κατώτερα επαγγέλματα, παρ' όλο που όλα τα επαγγέλματα δεν είναι παρά μισοδουλειές. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο χέρι ή μόνο πόδι ή μόνο κεφάλι, είναι όλα μαζί ενωμένα. Χέρι, πόδι και κεφάλι θέλουν να είναι μαζί. Μόνο όταν όλα τα μέλη και οι αισθήσεις ενεργούν από κοινού μπορεί μια ανθρώπινη καρδιά να γιατρευτεί από χαρά, ποτέ όμως όταν μόνο ένα μέρος του ανθρώπου έχει ζωή και τα άλλα πρέπει να είναι όλα νεκρά. Αυτό προξενεί στον άνθρωπο σύγχυση, απελπισία ή αρρώστια».

Ο Παπαλάνγκι είναι ένας άνθρωπος με εντελώς δική του λογική.
Κάνει πολλά που δεν έχουν νόημα και τον αρρωσταίνουν κι όμως τα εξυμνεί και τραγουδά τραγούδια γι’ αυτά του τα κατορθώματα
…Ένας άλλος λόγος που κάνει τον Παπαλάνγκι να ξεχωρίζει, είναι ότι λέγοντας πολλά λόγια, προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε φτωχοί και άθλιοι, και ότι χρειαζόμαστε πολλή βοήθεια,
γιατί δεν έχουμε πράγματα.

Μόνο μια και μοναδική φορά συνάντησα κάποιον άνθρωπο που είχε πολύ χρόνο, που δεν παραπονιότανε ποτέ ότι του λείπει, αυτός όμως ήταν φτωχός, βρόμικος και περιφρονημένος. Οι άνθρωποι απόφευγαν να περάσουν από δίπλα του και κανένας δεν τον πρόσεχε. Εγώ δεν καταλάβαινα αυτή τη συμπεριφορά, γιατί το βάδισμά του ήταν χωρίς βιασύνη και τα μάτια του είχαν ένα ήρεμο, φιλικό χαμόγελο. 'Οταν τον ρώτησα, το πρόσωπό του συσπάστηκε και είπε θλιμμένα: "Ποτέ δεν ήξερα να εκμεταλλευτώ τον χρόνο μου, γι' αυτό και είμαι ένας φτωχός, περιφρονημένος φουκαράς." Ο άνθρωπος αυτός είχε χρόνο, κι αυτός όμως δεν ήταν ευτυχισμένος.

Αφήστε με να σας περιγράψω, αδέρφια μου των Πολλών Νησιών, τί είναι πράγμα. Η καρύδα είναι ένα πράγμα, η βεντάλια είναι ένα πράγμα, το πανί, το όστρακο, το δαχτυλίδι, το πιάτο, το κόσμημα, όλα αυτά, είναι πράγματα. Υπάρχουν όμως δυό ειδών πράγματα. Αυτά που έφτιαξε το μεγάλο Πνεύμα, χωρίς εμείς να το βλέπουμε, και που δεν κοστίζουν σ’εμάς τους ανθρώπους κανέναν κόπο και δουλειά, όπως η καρύδα, το μύδι, η μπανάνα. Υπάρχουν και τα πράγματα που φτιάχνουν οι άνθρωποι, με πολύ κόπο και δουλειά, όπως το δαχτυλίδι, το πιάτο, η βεντάλια.
Ω, αδέρφια μου, αν μπορούσατε να με πιστέψετε! Μπήκα μέσα στην σκέψη του Παπαλάνγκι, και είδα την βούλησή του τόσο καθαρά, σαν να την φώτιζε ο μεσημεριάτικος ήλιος.
Επειδή καταστρέφει τα πράγματα του μεγάλου Πνεύματος, όπου κι αν βρεθεί, θέλει, αυτό που σκοτώνει, να το ξαναζωντανέυει, με την δική του δύναμη. Έτσι πείθει τον εαυτό του, ότι επειδή φτιάχνει τα πολλά πράγματα, είναι ο ίδιος το Μεγάλο Πνεύμα.
Εκεί όπου βρίσκονται οι πολλές καλύβες του Παπαλάνγκι, στα μέρη που οι ίδιοι ονομάζουν πόλεις,
ο τόπος είναι έρημος όπως η παλάμη… γι αυτό ο Παπαλάνγκι τρελλάθηκε και παριστάνει το Μεγάλο Πνεύμα, για να μπορέσει έτσι να ξεχάσει όλα αυτά, που τού λείπουν.
Επειδή είναι τόσο φτωχός, και η χώρα του τόσο θλιβερή, καταφεύγει στα πράγματα, τα μαζεύει, όπως μαζεύει ο τρελός του χωριού τα μαραμένα φύλλα, και γεμίζει με αυτά την καλύβα του. Γι αυτό και μας φθονεί, και θέλει να γίνουμε κι εμείς φτωχοί, σαν αυτόν.

Μια Ευρωπαϊκή καλύβα έχει τόσα πράγματα, που ακόμη κι αν κάθε άντρας ενός χωριού της Σαμόα γέμιζε την αγκαλιά του με αυτά, δεν θα έφτανε ολόκληρο το χωριά για να την αδειάσουν. Σε μιά μόνο καλύβα, υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα, ώστε πολλοί λευκοί αρχηγοί χρειάζονται πολλούς άντρες και γυναίκες, που δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να τοποθετούν αυτά τα πράγματα στην θέση τους και να τα καθαρίζουν από την σκόνη. Ακόμη και η πιό μεγάλη Ταοπού,
ξοδεύει πολύ χρόνο για να μετρά όλα τα πολλά της πράγματα, να τα τακτοποιεί, και να τα καθαρίζει.

δεν θα τον δεις να τραγουδά, να έχει χαρούμενα μάτια.
Οι άντρες και οι γυναίκες του λευκού κόσμου θα θρηνούσαν μέσα στις καλύβες μας, και θα έτρεχαν να μαζέψουν ξύλα, και το καύκαλο της χελώνας, γυαλιά, σύρματα, παρδαλές πέτρες, και πολλά ακόμη, από το πρωί μέχρι το βράδυ θα κινούσαν τα χέρια και τα πόδια τους, μέχρι η καλύβα τους να γέμιζε μικρά και μεγάλα πράγματα. Πράγματα που καταστρέφονται εύκολα, που μπορεί να τα αφανίσει κάθε φωτιά, και κάθε τροπική βροχή, έτσι που πάντα να πρέπει να φτιάχνονται καινούργια.

Γι αυτό και τα πρόσωπα των λευκών είναι συχνά τόσο κουρασμένα και θλιμμένα, γι’αυτό μόνο ελάχιστοι από αυτούς βρίσκουν τον καιρό να δουν τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος, να παίξουν στην πλατεία του χωριού, να γράψουν τραγούδια και να τα τραγουδήσουν χαρούμενα, να χορέψουν την ημέρα της γιορτής, και να χαρούν τα μέλη τους, όπως είναι καθορισμένο για όλους εμάς.

Αυτοί πρέπει να αποκτούν πράγματα. Πρέπει να προσέχουν τα πράγματά τους να μην τους τα κλέψουν. Τα πράγματα γαντζώνονται πάνω τους, και σέρνονται, σαν τα μικρά μυρμήγκια της άμμου. Με απόλυτη ψυχρότητα κάνουν κάθε είδους έγκλημα για να αποκτήσουν πράγματα.
Πολεμούν ο ένας τον άλλον, όχι για την Τιμή τους, ούτε για να μετρήσουν την πραγματική τους δύναμη, αλλά μόνο και μόνο για τα πράγματα.

Το μεγαλύτερο από τα ψέμματα του Παπαλάνγκι είναι αυτό: τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος είναι άχρηστα, ενώ τα δικά του είναι πολύ χρήσιμα, είναι πιό χρήσιμα.

Τα πράγματα του Παπαλάνγκι , αν και είναι τόσο πολλά στον αριθμό, αν και αστράφτουν, και λαμποκοπούν, δεν φώτισαν τα μάτια του περισσότερο, δεν έκαναν τις αισθήσεις του εντονότερες.
Επομένως, τα πράγματά του είναι άχρηστα, και επομένως, αυτά που λέει, και αυτά που θέλει να μας επιβάλει, είναι κακόβουλα, και η σκέψη του, είναι διαποτισμένη από δηλητήριο.

Ο Παπαλάνγκι άγαπάει πολύ το στρογγυλό μέταλλο και το βαρύ χαρτί, όμως αγαπάει και αυτό που δεν πιάνεται και που όμως υπάρχει - το χρόνο. Κάνει πολύ φασαρία και λέει πολλές ανοησίες γι ‘ αυτόν .
Παρόλο που ο χρόνος ποτέ δεν είναι περισσότερος απ’ όσο χωράει στο διάστημα μεταξύ ανατολής και δύσης του ήλιου, για τον Παπαλάνγκι ποτέ δεν είναι αρκετός.
Πιστεύω ότι ο χρόνος ξεγλιστρά από τα χέρια του σαν το φίδι στην υγρή παλάμη, ακριβώς επειδή τον κρατά πολύ σφιχτά. δεν τον αφήνει να συνέλθει. τον κυνηγά πάντα με απλωμένα χέρια, δεν τον αφήνει να ησυχάσει, να ξαπλωθεί στον ήλιο. Θέλει ο χρόνος να ‘ναι πάντα κοντά του, τον θέλει να τραγουδά και να μιλά. Ο χρόνος όμως είναι σιωπηλός και ειρηνικός και αγαπά την ησυχία και το άραγμα στο στρώμα.
Ο Παπαλάνγκι δεν έχει καταλάβει τι είναι ο χρόνος, δεν τον έχει αντιληφθεί σωστά και γι ‘ αυτό τον κακοποιεί με τις ωμές του συνήθειες.
Για τα πέτρινα μπαούλα, τις σχισμές στις πέτρες, τα πέτρινα νησιά και τι υπάρχει ανάμεσά τους.
Ο Παπαλάγκι κατοικεί σαν το μύδι σ΄ ένα σκληρό καβούκι. Ζει ανάμεσα σε πέτρες όπως η σκολόπεντρα μέσα στις ρωγμές της πετρωμένης λάβας. Πέτρες είναι γύρω του, δίπλα του και πάνω του. Η καλύβα του μοιάζει μ’ ένα όρθιο μπαούλο από πέτρα. Ένα μπαούλο με πολλά συρτάρια και πολλές τρύπες.
Από ένα μόνο σημείο μπορεί κανείς να μπει και να βγει στο πέτρινο καβούκι.
Το σημείο αυτό ο Παπαλάγκι το ονομάζει είσοδο, όταν μπαίνει στην καλύβα και έξοδο όταν βγαίνει, παρ’ όλο που και τα δύο είναι ένα και το ίδιο πράγμα.
Στο σημείο αυτό λοιπόν υπάρχει μια μεγάλη σανίδα που πρέπει κανείς να τη σπρώξει με δύναμη για να μπορέσει να μπει στην καλύβα. Ακόμη όμως βρίσκεται στην αρχή και θα πρέπει να σπρώξει πολλές ακόμη σανίδες, ώσπου να βρεθεί πραγματικά μέσα στην καλύβα.
Στις καλύβες τώρα συμβαίνει να κατοικούν περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσοι ζουν σ’ ένα μόνο χωριό της Σαμόας και γι’ αυτό πρέπει κανείς να ξέρει ακριβώς το όνομα της Άϊγκα (οικογένειας) που θέλει να επισκεφτεί. Γιατί κάθε Άϊγκα έχει για τον εαυτό της ένα ιδιαίτερο μέρος του πέτρινου μπαούλου, ή επάνω ή κάτω ή στο κέντρο, αριστερά ή δεξιά ή στη μέση.
Και η μια Άϊγκα συχνά δεν ξέρει τίποτα απολύτως για τις άλλες, λες και δεν τους χωρίζει μόνο ένας πέτρινος τοίχος, αλλά είναι σαν να βρίσκονται ανάμεσά τους βουνά και λαγκάδια και πολλές θάλασσες. Συχνά δεν ξέρουν τα ονόματά τους, κι αν συναντηθούν στην τρύπα της εισόδου χαιρετιούνται μόλις και μετά βίας ή μουρμουρίζουν μέσα από τα δόντια τους κάτι στον άλλο σαν κάτι εχθρικά έντομα. Σαν να τους εξοργίζει το ότι είναι υποχρεωμένοι να ζουν τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο.
.
Εμείς όμως, που είμαστε ελεύθερα παιδιά του ήλιου και του φωτός, θα μείνουμε πιστοί στο μεγάλο Πνεύμα και δεν θα του βαρύνουμε την καρδιά με πέτρες.
Μόνο παραπλανημένοι, άρρωστοι άνθρωποι, που δεν κρατάν πια το χέρι του Θεού, μπορούν να ζουν ευτυχισμένοι ανάμεσα σε πέτρινες σχισμάδες χωρίς ήλιο, φως και αέρα.
Ας χαρίσουμε στον Παπαλάνγκι την αμφίβολη ευτυχία του, αλλά ας τσακίσουμε κάθε του προσπάθεια να χτίσει και στις δικές μας ηλιόλουστες παραλίες πέτρινα μπαούλα και να σκοτώσει την ανθρώπινη χαρά με πέτρες, με σχισμάδες, με βρωμιά, με θόρυβο, με καπνό και με σκόνη, όπως το θέλει το μυαλό του και είναι ο στόχος.
Κακόμοιρε Παπαλάνγκι,
πόσο περήφανος είσαι για τις πέτρες , που έχεις μαζέψει?
Για τον χρόνο που δεν έχεις?
Για τα πανιά που συγκεντρώνεις στα πέτρινα μπαούλα σου?
Για τα τραγούδια που δεν μπορείς πια να τραγουδήσεις?
Για τις Τούσι-Τούσι, δουλειές που κανείς?
Για τα πολλά άσπρα χαλάκια που διαβάζεις, για να έχεις
την ψευδαίσθηση, πως είσαι “καλά” πληροφορημένος?
Για τον ουρανό που δεν βλέπεις πια?
Για το πόσο φτωχό, έχεις καταντήσει τον Θεό σου?
Για την μηχανή ,να σε προστατεύει από τον θάνατο, που δεν έχεις βρει ακόμη?
.
Κακόμοιρε Παπαλάγκι, πόσο μόνος …απέμεινες? 
 
εσύ τι προτιμάς;
αυτό;
 
 ή αυτό;
...!
 

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

.

Every second 
of every day
you make a choice
that can change
your life.

keep up...
or pay the price.
 

Believe

I don't believe in trouble
I don't believe in pain
I don't believe there's nothing left
but running here again

I don't believe in promise
I don't believe in chance
I don't believe you can resist
the things that make no sense

I don't believe in silence
cos silence seems so slow
I don't believe in energy
the tension is too low

I don't believe in panic
I don't believe in fear
I don't believe in prophecies
so don't waste any tears

I don't believe reality would be
the way it should
But I believe in fantasy
the future's understood

I don't believe in history
I don't believe in truth
I don't believe that's destiny
or someone to accuse

I believe, I believe!!!

I don't believe in trouble
I don't believe in pain
I don't believe there's nothing left
but running here again

I don't believe in promise
I don't believe in chance
I don't believe you can resist
the things that make no sense

I don't believe in silence
cos silence seems so slow
I don't believe in energy
the tension is too low

I don't believe in panic
I don't believe in fear
I don't believe in prophecies
so don't waste any tears

I believe!!!

I want you to try, try
to needing to know why, why
No kidding, no sin, sin
No running, no win, win
I believe!!!

No angels, no girls, girls
No memories, no Gods, Gods
No rockets, no heat, heat
No chocolate, no sweet, sweet
I believe!!!

I want you to try, try
to needing to know why, why
No kidding, no sin, sin
No running, no win, win
No angels, no girls, girls
No memories, no Gods, Gods
No rockets, no heat, heat
No chocolate, no sweet, sweet

No feeling, no secrets...
The silence you feel...
which hides you from
the real...
I want you to try, try
needing to know why, why
[keeps repeating, becomes blurred & indistinguishable....]

I believe, I believe!!!
 http://www.youtube.com/watch?v=EAGBndvUhZA