Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

It is hard

Έχω καιρό να γράψω εδώ.
Γυρνάω κάθε φορά να γράψω εδώ όταν το έχω απόλυτη ανάγκη, όταν έχω φτάσει σε ψυχολογικό τέλμα και αδιέξοδο...όταν απλώς θέλω να πω ακριβώς τι αισθάνομαι, να το βγάλω από μέσα μου και κανείς να μην το ακούσει.
Κατά πάσα πιθανότητα, τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσουν πολλές αναρτήσεις...θέλω να καταγράψω όλη την πορεία μου από τώρα και για τους επόμενους 10 μήνες.
Δεν θα είναι εύκολο.

Μου είναι αρκετά ψυχοφθόρο που θα πρέπει να εξωτερικεύσω όλες αυτές τις σκέψεις, αλλά νιώθω πως πρέπει να γίνει...πρέπει να σταματήσω να αδιαφορώ για την πραγματικότητα, πρέπει να σπάσω τον φαύλο κύκλο της άρνησης που ζω γιατί με οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση...αν διαλυθώ αυτή την φορά, θα είναι οριστικό.

Ας αρχίσουμε λοιπόν.
  Έχω ένα όνειρο...περισσότερο θα έλεγα πως με το πέρασμα των χρόνων, το όνειρό αυτό μου έγινε ανάγκη...συνειδητοποίησα πως δεν είναι απλώς ένα όνειρο, είναι μια ανάγκη που πηγάζει από μέσα μου και όταν πάψει αυτή η ανάγκη να πηγάζει, δεν θα μπορέσω να βρω νόημα στην ύπαρξή μου.
Η ανάγκη αυτή είναι να γίνω γιατρός...όχι μόνο γιατί μου αρέσει πολύ η ιατρική και μου αρέσει πολύ να μελετάω τον άνθρωπο (κυρίως τον εγκέφαλό του, αλλά και το σώμα του με ενδιαφέρει), αλλά και για να βοηθάω, να νιώθω ότι ουσιαστικά προσφέρω...δεν είναι απλώς ότι μου αρέσει να βοηθάω, έχω ανάγκη να βοηθάω, νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου όταν το κάνω...νιώθω πως είμαι χρήσιμη, πως κάτι κάνω καλά...μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη τα βράδια.
Δεν με πειράζει που ξέρω πως ΑΝ τα καταφέρω θα περάσω πολλά βράδια άγρυπνη σε ένα νοσοκομείο, θα περάσω πολλά Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές δουλεύοντας και μακριά από τους δικούς μου ανθρώπους, θα χάσω πολλά πράγματα από την ζωή μου (βόλτες, ελεύθερος χρόνος, ταξίδια, κινηματογραφικοί έρωτες κτλ.), θα υπάρχουν στιγμές που κάποιος ασθενής μου θα πεθάνει και θα διαλυθώ ψυχικά...και παρ'όλα αυτά θέλω να το κάνω...το χρειάζομαι όσο δεν έχω χρειαστεί τίποτα άλλο.
  Παρ'όλα αυτά, είμαι σε μια άσχετη σχολή που με τραβάει πολύ μακριά από το όνειρό μου και με κάνει να νιώθω απίστευτα ανίκανη...μια σχολή που δεν μου αρέσει καθόλου και δεν μπορώ να βρω πουθενά ενδιαφέρον.
Και παρά την προσπάθεια που έκανα με το να δώσω τρίτη φορά πανελλήνιες, δεν τα κατάφερα ούτε να πλησιάσω.

Τρία χρόνια πάλεψα για το όνειρο αυτό
τρία χρόνια απαρνήθηκα φοιτητικές ζωές, απαρνήθηκα έρωτες, καταπίεσα μέσα μου απίστευτα πολλά συναισθήματα και με την ελπίδα πως όλα αυτά αξίζουν τον κόπο. Άξιζαν?
Απέτυχα. Τρίτη συνεχή χρονιά απέτυχα.
Η εβδομάδα που έδινα τα μαθήματα και δεν τα πήγαινα καλά, πραγματικά με διέλυσε.
Μετά το δεύτερο μάθημα που ήμουν πλέον σίγουρη πως είχα χάσει την σχολή, δεν με ενδιέφερε τίποτα.
Ήμουν όλη μέρα στο κρεβάτι ξαπλωμένη, διπλωμένη στα δύο και έκλαιγα τόσο πολύ που ένιωθα την ανάσα μου να καίει, ένιωθα το κεφάλι μου να πονάει και να διαμαρτύρεται...είχα αποτύχει...πάλι!
Τα λόγια της μητέρας μου δεν μου έδιναν δύναμη...δεν ήθελα να γυρίσω στην σχολή μου, δεν ήθελα να πάω σε καμία σχολή. Το μόνο που ήθελα πραγματικά ήταν να πατήσω ένα κουμπάκι και να σταματήσω να υπάρχω...τρία χρόνια έδωσα τα πάντα και δεν πήρα τίποτα πίσω.

Τελικά γύρισα στην σχολή με την σκέψη ότι θα προσπαθήσω να πάω στο εξωτερικό.
Θα έπρεπε κανονικά να είμαι χαρούμενη που θα πήγαινα Θεσσαλονίκη...στην τόσο ωραία Θεσσαλονίκη, με την τόσο ωραία ζωή, σωστά? Λάθος.
Την σιχαινόμουν, την στιγμή που ανέβαινα τις σκάλες του αεροδρομίου ήθελα να ουρλιάξω πως δεν θέλω να φύγω, δεν θέλω να πάω στην Θεσσαλονίκη...ήμουν βουρκωμένη και διαλυμένη και δεν ήθελα να γυρίσω πίσω...αλλά δεν μίλησα, για άλλη μια φορά δεν έκανα αυτό που ήθελα. Έσκυψα το κεφάλι και συνέχισα να περπατάω. Θα πήγαινα Θεσσαλονίκη.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν πολύ δύσκολες. Δεν μπορούσαμε να βρούμε σπίτι, η ζέστη ήταν εφιαλτική σε σημείο να νιώθω συνεχώς έτοιμη να λιποθυμήσω και όταν το βρήκαμε δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στην διακόσμηση του, στην περιποίηση του...ήθελα απλώς να "ξεμπερδεύουμε".


Μέχρι τώρα δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά.
Δεν έχω συνηθίσει την Θεσσαλονίκη, δεν θέλω να βρίσκομαι εδώ.
Δεν μπορώ να κάνω την σχολή να μου αρέσει...τις περισσότερες φορές δεν έχω το κουράγιο ούτε να συρθώ μέχρι εκεί.
Δεν έχω κανέναν. Απολύτως.
Ξέρω πως αν μπω αύριο στην εντατική, δεν θα υπάρξει κανείς να έρθει να είναι εκεί για εμένα...θα έρθουν οι γονείς μου μετά από δύο μέρες από την Κρήτη αλλά μέσα στο διάστημα αυτό θα είμαι μόνη μου.

Υπάρχουν μέρες που θέλω να πάρω κάποιον τηλέφωνο να του πω να πάμε μια βόλτα στην παραλία
να μιλήσουμε, να χαζέψουμε τον κόσμο και δεν έχω κανέναν.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι πλέον έχω μάθει να ζω με αυτό, έχω αρχίσει να συνηθίζω στην ιδέα της μοναξιάς, στην ιδέα ότι δεν έχω κανέναν και αν χρειαστώ κάτι θα πρέπει να βγάλω μόνη μου την άκρη.

Κάθε βράδυ κοιμάμαι με την σκέψη πως την επόμενη μέρα θα πάω στην σχολή
και κάθε πρωί...απλώς δεν ξυπνάω.
Κοιμάμαι αφύσικες πολλές ώρες και δεν μπορώ να βρω ούτε μισό ενδιαφέρον στην ζωή μου.
Είναι κάποια quotes τα όποια με εκφράζουν:

1) I hate the nights where i feel so hallow inside
i feel so damn empty and out of place
i hate the nights where my mind wanders to the unknown
and all i return with is sadness.
I hate counting the tears that rush down my cheeks and collect upon my pillow.
I hate that the only thing i have at night to comfort me is my lonelyness
and the only thing i feel surrounding me is darkness.
I hate it all.

2) What doesn't destroy you leaves you broken instead.
Got a hole in my soul growing deeper and deeper.
And i can't take one more moment of this silence.
The loneliness is haunting me.
And the weight of the world is getting harder to hold up.

3) You asked: What is the scariest part?
I answer: the scariest part is not the feeling of loneliness or the darkness that fills you
despite the looming pain of emptiness.
The scariest part is the realization that you have lost yourself completely sinking in as you lay awake
at 2am.
Because you lost the ability to sleep and you can't even cry because you don't even care.

4) Sometimes i get so sad.
So sad that i completely shut down.
I stare blankly at the wall and it doesn't matter what you say to me.
Because in that moment i don't exist.

Και θα κλείσω με αυτά.
Και δεν θα πω πως ελπίζω κάποια στιγμή όλο αυτό να αλλάξει γιατί θα είναι ένα ψέμα.
Προς το παρόν ας πάω να ξεκουράσω ένα κορμί που κουβαλάει μια τόσο κουρασμένη ψυχή.
Καληνύχτα.

Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Let your dreams fly

  Και έρχεται εκείνη η στιγμή που ανταμείβεται η προσπάθεια σου και το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής σου πραγματοποιείται και πλέον...το νιώθεις...η ζωή σου έχει ένα νόημα, ολοκληρώνεσαι σαν άνθρωπος! Να που από μικρή ήθελες να γίνεις γιατρός και τώρα είσαι μέσα στην Ιατρική...πως νιώθεις? Δεν ξέρω αν μπορεί να περιγραφεί το συναίσθημα αυτό! Δεν περιγράφεται...η στιγμή που βλέπεις τα αποτελέσματα και βλέπεις ότι πέρασες...και η καρδιά σου αρχίζει να χτυπάει δυνατά, κλαις, κλαις, κλαις...και αυτή την χρονιά/φορά όχι από λύπη ότι δεν τα κατάφερες...κλαις γιατί μόλις το όνειρο σου πήρε ζωή, σάρκα και οστά και να το...τώρα είναι μπροστά σου, σου χαμογελάει...
  Φαντάζομαι πως όλα αυτά θα είναι υπέροχα, μαγικά...δεν ξέρω και ίσως δεν μάθω και ποτέ.
Δεύτερη φορά πανελλήνιες και μόλις πέρασε η μέρα των αποτελεσμάτων.
Πέρσι τέτοια εποχή έκλαιγα όλη μέρα από λύπη, από απογοήτευση από τον εαυτό μου, από το ότι το μέλλον μου δεν διαγραφόταν καθόλου ευνοϊκό μπροστά μου.
Είχα περάσει πολιτικός μηχανικός στο ΤΕΙ Λάρισας...με 8500 μόρια τι να περιμένει κανείς?
Φέτος κλαίω πάλι αλλά όχι φανερά...φανερά δείχνω απλώς αδιάφορη ή συγκρατημένη.
Μπορεί αυτή την φορά να πέρασα γεωπονία στο Αριστοτέλειο στην Θεσσαλονίκη και ναι μεν το Αριστοτέλειο είναι το απόλυτο όνειρο...η γεωπονία όμως δεν είναι. Η ιατρική είναι το όνειρο...και θα είναι για πάντα...και ας μην γίνει ποτέ πραγματικότητα...ίσως...
  Πόσοι χάρηκαν για αυτό? Πολλοί. Και κάθε φορά που έβλεπα κάποιον να χαίρεται που του το ανακοίνωνα, ευχόμουν να μπορούσα να νιώσω και εγώ έστω και λίγη από την χαρά του...να μπορούσα να χαμογελάσω πραγματικά και όχι βεβιασμένα...γιατί οι άλλοι χαίρονται για την δική μου επιτυχία και εγώ δεν την θέλω? Γιατί εγώ δεν μπορώ να το νιώσω σαν επιτυχία?
Και απλά μου προκαλούσαν νεύρα όλοι γιατί όλο και κάτι θα έλεγαν: "Ε καλά και η ιατρική τι νομίζεις...δεν αξίζει πια στις μέρες μας, αβέβαιο μέλλον και λίγα χρήματα...καλύτερα γεωπονία"
Ναι αγαπητέ μου φίλε/συγγενή/γνωστέ όμως η ιατρική εμένα σαν άνθρωπο θα με ολοκληρώσει, θα μου αλλάξει την ζωή και εσύ πιθανόν να μην το καταλαβαίνεις αλλά πως να στο πω...έχεις ερωτευτεί ποτέ? Έχεις νιώσει αυτό το συναίσθημα σαν να πετάς στον ουρανό? Να γελάς συνεχώς, να νιώθεις περισσότερη αγάπη για τα πάντα, να νιώθεις πως όλα αρχίζουν και αποκτούν ένα νόημα...θέλεις να είσαι έτσι κάθε μέρα, θέλεις να το ζεις κάθε μέρα και αισθάνεσαι ευλογημένος για αυτό που σου συμβαίνει...
Τώρα φαντάσου να ξέρεις πως μπορείς να νιώσεις έτσι, υπάρχει κάτι που θα σε κάνει να νιώσεις έτσι αλλά είναι μακριά σου και ίσως να μην έχεις ποτέ την τύχη να φτάσεις σε τέτοιο επίπεδο ευτυχίας...ποτέ μα ποτέ.
Πως νιώθεις για αυτό?
Έτσι είναι η ιατρική για εμένα...λειτουργεί σαν έκσταση, με γεμίζει, με ολοκληρώνει και νιώθω απόλυτο σεβασμό και αγάπη για το επάγγελμα αυτό...από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου νιώθω κάτι να με ωθεί προς την κατεύθυνση αυτή...νιώθω την ανάγκη να γίνω γιατρός. Είναι ανάγκη μου.
Οπότε τα χρήματα και το αβέβαιο μέλλον που μου λες με εκνευρίζουν...εδώ σου λέω πως είναι ανάγκη μου και πως με ολοκληρώνει σαν άνθρωπο...για ποια χρήματα μιλάμε?
Την ώρα της τελικής κρίσης θα σκέφτομαι νομίζεις πως ένιωσα σαν άνθρωπος και πόσο με ικανοποίησε η ζωή μου ή πόσα λεφτά έχω?

Αυτή την χρονιά έγραψα 7 χιλιάδες μόρια παραπάνω από όσα έγραψα πέρσι.
Μπορεί το ΑΠΘ να είναι χιλιόμετρα καλύτερο από το ΤΕΙ Λάρισας
αλλά είναι μισό όνειρο...
Και τώρα δεν ξέρω κατά πόσο έχω το ψυχικό σθένος να ξαναδώσω πανελλήνιες...
Την χρονιά που πέρασε, για πρώτη φορά στην ζωή μου ήρθα αντιμέτωπη με κρίσεις πανικού...στην δεύτερη κρίση συνειδητοποίησα ότι δεν πάει άλλο, ΕΠΡΕΠΕ να πάω σε κάποιον ειδικό, χρειαζόμουν οπωσδήποτε βοήθεια...
2-3 συνεδρίες σε ψυχίατρο βοήθησαν...απλώς κάθε φορά που πήγαινε να με πιάσει κρίση πανικού σκεφτόμουν τον 30χρονο εαυτό μου με ιατρική στολή και γάντια να εξετάζει έναν ασθενή...να ακούει την καρδιά του μέσω του στηθοσκοπίου (σχεδόν την άκουγα), να χειρουργεί, να μελετάει μια δύσκολη περίπτωση και να βρίσκει την άκρη...και έτσι απλά, η κρίση πανικού περνούσε και ένιωθα άδεια, ήρεμη και έτοιμη να συνεχίσω το διάβασμά μου.

Και να 'μαι τώρα...
στην μέση του πουθενά για ακόμη μια φορά
απογοητευμένη και πικραμένη για ακόμα μια φορά
Αλλά ξέρεις κάτι...? Και εσύ αναγνώστη και εσύ εαυτέ μου...
Οτιδήποτε στην ζωή αυτή αξίζει...πονάει και είναι δύσκολο...και θα σου βγάλει την ψυχή, θα σε τσακίσει, θα σε χαστουκίσει, θα προσπαθήσει να σε πείσει ότι πρέπει να κάνεις πίσω, να παραδόσεις τα όπλα, να δεχτείς την ήττα σου και να την αφήσεις να σε κυριεύσει.
Πρέπει να αποδείξεις ότι το αξίζεις, πρέπει να αποδείξεις ότι το αντέχεις, ότι έχεις τα κότσια να το κατακτήσεις...
Ζήσε για την ρημάδα την στιγμή που το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής σου παίρνει σάρκα και οστά και γίνεται πραγματικότητα και μην σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου.
Στην ερώτηση "τι θα κάνεις με την ζωή σου?" να απαντάς "ότι γουστάρω θα κάνω" και να το κάνεις κιόλας, μην το λες μόνο!

Και που ξέρεις...
ίσως μια μέρα πετάξεις ψηλά μαζί με τα όνειρά σου, τα όνειρα που εσύ πραγματοποίησες με απίστευτο κόπο και μόχθο.

Πάντως...
λένε πως η θέα από ψηλά,
σου κόβει την ανάσα!

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Safe side


Και καπως ετσι αισθανομαι, οπως η κοπελα στην φωτογραφια...πανεμορφα! 
Και εδω θα πεταχτει κάποιος και θα με ρωτήσει γιατι!!
Because it's a lazy Sunday today!
Ποσο τις λατρεύω αυτές τις μέρες!
Μόνη στο σπίτι, μπορώ να απολαύσω την ησυχία, μπορώ να βάλω δυνατά αγαπημένη μουσική, μπορώ να μαγειρέψω, μπορώ να δω ταινίες, μπορώ να περάσω χρόνο με τον εαυτό μου! Η μεγαλύτερη απόλαυση...να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου! 
Σήμερα δεν έγραφα διαγώνισμα, οπότε από χθες ήμουν χαλαρή, δεν χρειαζόταν να αγχωθώ ή να βιαστώ για κάτι...ο χρόνος ήταν φίλος μου και όχι ανταγωνισμός! 
Μόνο όταν είσαι πιεσμένος από τον χρόνο εκτιμάς πραγματικά κάτι τέτοιες στιγμές...ξέγνοιαστες, ξεκούραστες, χαλαρές!

Πέρσι το είχα καθιερώσει αυτό τις Κυριακές...δεν πήγαινα να γράψω, χαμένος χρόνος ήταν...έτσι και αλλιώς δεν είχα προοπτικές για βελτίωση, δεν μπορούσε να γίνει καλή δουλειά...και έτσι το παραίτησα. Πριν ένα χρόνο...τι αναμνήσεις μου έρχονται τώρα στο μυαλό...τέτοια εποχή βρισκόμουν πραγματικά σε έναν ψυχικό πάτο...δεν μπορούσα να διαβάσω (όχι γιατί βαριόμουν, αλλά γιατί δεν με βοηθούσε κάποιος να καταλάβω τι διάβαζα) και ας μην έφταναν όλα αυτά, είχα και να αντιμετωπίσω το ειρωνικό ύφος του φυσικού μου στο φροντιστήριο...πόσο ήθελα να το φωνάξω πως ΑΥΤΟΣ φταίει που δεν τα καταλάβαινα, δεν με βοήθησε ποτέ, δούλευε μηχανικά...όλοι οι καθηγήτες, όλη η δουλειά...πεταμένα λεφτά! Το μεγάλο βάρος ήταν το σχολείο...το σιχαινόμουν και νιώθω τόσο ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ που δεν πηγαίνω πια...τέλειωσε το σχολειο! Η μεγαλύτερη ανακούφιση της έως τώρα ζωής μου. Το ήξερα ότι δεν θα τα καταφέρω και αυτό με έτρωγε βαθιά μέσα μου. Υπέφερα...όμως είχε ένα θετικό...δεν είχα το άγχος που έχω τώρα...ήμουν σίγουρη για την ήττα μου και είχα αρχίσει να την αποδέχομαι σιγά σιγά...προσπάθησα πολλές φορές να το σώσω αλλά κάθε φορά η προσπάθειά μου κατέλειγε στον γκρεμό...έτσι απλά! 
Τώρα από άγχος...μπόλικο! Και φόβος μπόλικος! Όμως το να φοβάσαι είναι καλό...σημαίνει πως υπάρχει ακόμα κάτι να χάσεις...
Και για να ξαναγυρίσω στα παλιά...υπήρχε και ο Α. στην ζωή μου
όμως τέτοια εποχή δεν τα πηγαίναμε καλά...τέλη Φεβρουαρίου συνειδητοποίησα ότι πρέπει όλο αυτό να σταματήσει...δεν γινόταν άλλο, δεν μπορούσα άλλο...δεν μπορούσα να βρω τίποτα πάνω του για να με τραβήξει...όλη αυτή η χημεία και το πάθος, είχαν χαθεί. Όταν ήμουν μαζί του, δεν ένιωθα τίποτα...ότι και αν κάναμε, για εμένα ήταν μια αγγαρία..."Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε".
Στην αρχή μπορούσα να ανταποκριθώ στην ένταση, στο πάθος...μετά όμως κάτι "έσπασε" ανάμεσά...αυτό που υπήρχε, έπρεπε να τελειώσει!
Όταν λοιπόν τέλειωσε η ιστορία αυτή, πήρα μια ανάσα, ένιωσα σαν να έφευγε ένα βάρος από πάνω μου, ένιωσα ανακούφιση...και μετά από αυτόν...υπήρξε ο Δ.
Μπορώ να πω πως ο Δ. με ανανέωσε στο υψηλότερο δυνατό σημείο...τόνωσε την αυτοπεποίθηση μου και με έκανε να αισθάνομαι στην κορυφή του κόσμου...βέβαια είχε ημερομηνία λήξης και αρκετά σύντομη αλλά η δράση του ήταν καθοριστική. Ποτέ δεν με έχει τονώσει τόσο πολύ κάποιος άντρας...έδωσε άλλη πινελιά στο καλοκαίρι μου...το απογείωσε! 
Και μετά από αυτόν, ήμουν έτοιμη να τα δώσω όλα στο διάβασμα! Μετά από ένα ανεπανάληπτο καλοκαιρί με πολυ clubbing, με πολλές βόλτες, πολλές βλακείες, παθιασμένα βράδια σε παραλίες, διακοπές και καλοπέραση...μετά από όλα αυτα, στρώθηκα στο διάβασμα και στη δουλειά πιο δυναμικά από ποτέ!

Πάλι τα θυμήθηκα όλα αυτά...συνέχεια μου έρχονται στο μυαλό οι αναμνήσεις της περσινής χρονιάς και του καλοκαιριού...ενός καλοκαιριού που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Τώρα πρέπει να επιστρέψω στο παρόν...πρέπει να διαβάσω πολύ και να προσπαθήσω και θέλω να πιστεύω πως σε ένα χρόνο από τώρα θα γράφω από την Θεσαλλονίκη...

Have a nice Sunday!

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

On fire


Η μελαγχολία του χειμώνα...μόλις ξεκίνησε!
Με τόνους διαβάσματος που πρέπει να βγάλω σε λίγο χρονικό διάστημα, σε μια πόλη που έχω μείνει μόνη με την κολλητή μου, σε ένα σπίτι με σκαμπανεβάσματα, σε φιλίες και σε σχέσεις με ανθρώπους που πέφτουν στον γκρεμό...έτσι απλά!
Μετά από μια ζόρικη άνοιξη, με τεράστιες απογοητεύσεις όλων των ειδών, ένα πολυτάραχο αλλά ανεπανάληπτο καλοκαίρι και ένα ήρεμο φθινόπωρο, να 'μαστε τώρα, πάλι από την αρχή, να χτίζουμε αποφασιστικά αυτά που γκρεμίσαμε ένα χρόνο πριν!

Με τι να πρωτοξεκινήσω! 
Δεύτερη φορά πανελλήνιες, το ξέρει ελάχιστος κόσμος, οι πιο κοντινοί μου το ξέρουν...οι υπόλοιποι θα το μάθουν στο τέλος. Αυτή την φορά πιο αποφασισμένη από ότι πριν, με περισσότερη δύναμη και περισσότερες αντοχές, με περισσότερες επιτυχίες από ότι πέρσι...έχω πολύ καλή διαίσθηση για φέτος...αν δεν αρχίσω τις επιπολαιότητες πάλι, όλα θα πάνε πολύ καλά! 
Φέτος δεν αφήνω τίποτα να με αποσπάσει...η περσινή αποτυχία μου, μου έμαθε να μην βασίζομαι πουθενά, να είμαι ανεξάρτητη και ΠΑΝΤΑ πρώτη προτεραιότητα να είναι ο εαυτός μου, να μετατρέπω το άγχος σε δύναμη, να δουλεύω περισσότερο, να δουλεύω όσο χρειάζεται και λίγο παραπάνω και να μην παραπονιέμαι ΠΟΤΕ για τις αποφάσεις που πήρα η ίδια! Πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά φέτος, το αισθάνομαι πολύ έντονα...αισθάνομαι μια σιγουριά για τον εαυτό μου και μπορώ με σιγουριά να πω πως είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω αισθανθεί τα τελευταία χρόνια!

Βέβαια, μακάρι να πήγαιναν και όλα καλά και στους υπόλοιπους τομείς.
Έχασα πολύ κόσμο φέτος (και ακόμα χάνω), ο κύκλος μου περιορίστηκε πάρα πολύ.
Άτομα που άλλαξαν πόλη και έχουμε να μιλήσουμε από τα τέλη του καλοκαιριού και άλλα άτομα που ήμουν σίγουρη πως έχω δίπλα μου...πόσο άδικο είχα! Ειδικά για ένα συγκεκριμένο άτομο με πείραξε πάρα πολύ, για ένα άτομο που του είχα δώσει τόσα....πόσες φορές το βοήθησα, πόσες φορές έμεινα εγώ πίσω σε πολλούς τομείς γιατί με χρειαζόταν, πόσες φορές...και τι πήρα πίσω? Τίποτα!
Σε μια δύσκολη στιγμή, απλά αντέδρασε με απόλυτη απάθεια...ούτε που ασχολήθηκε για λίγα δευτερόλεπτα, ούτε που έδωσε σημασία στο πρόβλημά μου...
Να πω πως δεν με πείραξε? Με πείραξε! Ένιωσα ΤΟΣΟ μαλάκας...ήθελα να αρχίσω να ανοίξω το στόμα μου και να τον παρασύρει ένας χείμαρρος...αλλά δεν το έκανα!
Απλά έφυγα...δεν έχει φάει delete ακόμα...του έχω δώσει τόσες και τόσες προθεσμίες να επανορθώσει, να με πάρει ένα τηλέφωνο να με ρωτήσει αν όλα πάνε καλά...μου φαίνεται όμως πως περιμένω πολύ άδικα! Η ώρα του delete πλησιάζει επικίνδυνα. Έκανα τα στραβά μάτια ΤΟΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΕΣ φορές, δεν θα συνεχιστεί όμως αυτό για πολύ. Λίγες μέρες ακόμα και μετά θα πω το οριστικό αντίο...και όταν λέω πως κάτι είναι οριστικό, είναι οριστικό. Ποτέ έως τώρα δεν έχω γυρίσει πίσω, δεν κάνω πισωγυρίσματα! Το κακό με αυτό το άτομο είναι πως δεν το ξέρει...είμαι τόσο σίγουρη πως μια μέρα που θα έχει κάποιο πρόβλημα, θα με πάρει τηλέφωνο γιατί θα με χρειάζεται...εκεί έχει να πέσει πολύ γέλιο (ή πολύ κλάμα). 
Μπορεί να ακούγεται σκληρό αυτό, αλλά είναι η πραγματικότητα...ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει! Είμαι εκεί για όσους το αξίζουν και για όσους θέλουν να είναι δίπλα μου τις δύσκολες στιγμές μου! Η περίοδος χάριτος τέλειωσε!

Και πέρα από όλα αυτά, πρέπει να επιβιώσω σε ένα σπίτι με εντάσεις!
Προσπαθώ να μην δίνω σημασία, νομίζω ότι έχω κάνει πρόοδο, δεν αφήνω να με αγγίξει τίποτα, προσπαθώ να ελέγχω την συναισθηματική μου κατάσταση, να την διατηρώ σταθερή...σταθερή ακόμα και αν όλα καταρρεύσουν! Δεν έχω ιδέα πως θα είναι κάτι τέτοιο εφικτό!
Απλά έχω ανάγκη να πάνε όλα καλά φέτος...ακόμα και αν ένας ολόκληρος κόσμος καταρρεύσει, θέλω να τα καταφέρω...το θέλω όσο τίποτα άλλο!
Δεν θέλω να δείχνω προς τα έξω ότι "ουαου, είμαι δυνατή" ή ότι δεν με αγγίζει τίποτα...ίσα ίσα το αντίθετο...απλά έχω τόσο ανάγκη να τα καταφέρω αυτή την φορά, νιώθω πως δεν μου έχει απομείνει τίποτα...μόνο αυτό...είναι το μόνο πράγμα, η μόνη ελπίδα για να παλέψω για κάτι, για κάτι δικό μου, για κάτι που θα με κάνει ευτυχισμένη για το υπόλοιπο της ζωής μου!

Και για να ξεφύγω λίγο από όλα αυτά τα δυσάρεστα...
Άλλαξε και η ώρα σήμερα και έχει αρχίζει να σκοτεινιάζει έξω!
Σε λίγο θα πάω για διάβασμα...αυτή την στιγμή είμαι μόνη στο σπίτι (πανέμορφη αίσθηση το να είσαι μόνος και ήρεμος...πόσο όμορφη η ησυχία, έστω και για λίγο)...αν όλα πάνε καλά, του χρόνου τέτοια ώρα θα μπορώ να απολαύσω την ησυχία ότι ώρα και αν είναι! Πήγα και για καφέ σήμερα, παραμονή 28ης...θα πάω και αύριο το απόγευμα...νιώθω πιο ανάλαφρη μετά από μια βόλτα με την κολλητή στο αγαπημένο μας μέρος! Πιο ανάλαφρη και πιο δυνατή!

Καλό απόγευμα!


Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Ε αντε στο διαολο πια

Κουράστηκα! Κουράστηκα πραγματικά...
Πάντα ήμουν το κοριτσάκι που περίμενε τον πρίγκιπα που θα την έκανε ευτυχισμένη και χαρούμενη, βέβαια αυτός ο πρίγκιπας ποτέ δεν ήρθε και φαντάζομαι ότι θα τον έφαγε κανένας δράκος στον δρόμο! Ή απλά για εμένα πρίγκιπας δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ. Το δύσκολο είναι να βλέπεις όλους τους τριγύρω σου να κάνουν σχέσεις, να είναι ευτυχισμένοι με τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους, να έχουν κάποιον να τους νοιάζεται και να νοιάζονται για κάποιον, να είναι ερωτευμένοι και χαρούμενοι...και εγώ απλά προσπαθήσω να μετρήσω ΜΙΑ στιγμή, ΜΙΑ φορά που ο άλλος, τον οποίο ήθελα, με ήθελε και αυτός όσο και εγώ! Δεν μιλάω για περιπτώσεις, για άτομα που δεν ταιριάζαμε ή που δεν μου άρεσαν και δεν τα βρίσκαμε...αλλά για τους άλλους που τα βρίσκαμε.
Βαρέθηκα τις ξεπέτες, τις ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Με κούρασαν ρε πούστη μου, πως το λένε; Οκ, θα αποδεχτώ το γεγονός ότι απλά δεν πρόκειται ποτέ να είμαι με κάποιον, με τον οποίο είμαι ερωτευμένη και είναι και αυτός ερωτευμένος μαζί μου και με νοιάζεται και με αγαπάει και νιώθω και εγώ το ίδιο για αυτόν. Κατά πάσα πιθανότητα, θα είμαι με κάποιον που δεν μου αρέσει και ιδιαίτερα, που δεν νιώθω τίποτα μαζί του απλά και μόνο για να είμαι με κάποιον, απλά και μόνο για να μην είμαι μόνη, με κάποιον που δεν θα αισθάνεται και πολλά πολλά μαζί μου. Ή θα είμαι μόνη, εντελώς μόνη.
  Και ότι και να μου λένε οι φίλοι μου, φίλοι είναι, αν δεν με παρηγορήσουν αυτοί, ποιος θα το κάνει? Και ας λένε να μην τα σκέφτομαι αυτά...Συγγνώμη, αλλά μέχρι τώρα...τις περισσότερες φορές ήμουν με κάποιον που δεν μου άρεσε, που θα αισθανόμουν τίποτα...ίσα ίσα που αισθανόμουν και δυσφορία πολλές φορές ή ήμουν με κάποιον που εγώ ήμουν κολλημένη με αυτόν και αυτός με είχε για τις καύλες του, για να περνάει καλά και άντε γεια! Και πάνω από όλα, δεν ήθελαν σχέση...δεν ήθελαν κάτι σοβαρό...έτσι με έβλεπαν, ως μια ξεπέτα, ως κάποια με την οποία θα περάσουν καλά και μετά αν έβρισκαν καμιά, δεν δίσταζαν να μου πουν αντίο...και σκασίλα τους για τα συντρίμμια που άφηναν πίσω!
  Παλιά πίστευα ότι ήμουν -όχι θεά- αλλά μια κοπέλα καθόλου άσχημη...τώρα πλέον δεν ξέρω, τώρα μπορεί να πω πως παίζει να είμαι και άσχημη, πως δεν έχω τίποτα το ενδιαφέρον και το αξιοσημείωτο πάνω μου, τίποτα που να προσέξει κανείς! Και εδώ είναι που αρχίζει το κακό κομμάτι...τον τελευταίο καιρό ήμουν καλά με τον εαυτό μου, μετά από τεράστιες ψυχολογικές διακυμάνσεις και θέματα, είχα καταφέρει μια πάρα πολύ καλή αρμονία...τώρα όμως, με το να αλλάζω θεώρηση...η αρμονία χαλάει...δεν τα πάω πλέον καλά με τον εαυτό μου, βρισκόμαστε σε αντιπαράθεση και δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό, το πέρασα μια φορά, ήταν φριχτό, δεν μπορώ να το ξαναπεράσω.

Οφείλω πάνω από όλα να προστατέψω τον εαυτό μου,
εντάξει το πολύ πολύ να καταλήξω μόνη, να κάθομαι τα βράδια να βλέπω ρομαντικές κωμωδίες με τεράστια οικογενειακά παγωτά δίπλα μου, άντε και κανένας σκύλος θα μου κάνει παρέα...εντάξει, τι να κάνουμε, δεν βρίσκουν όλοι οι άνθρωποι το ταίρι τους, κάποιοι μένουν για πάντα μόνοι...δεν πειράζει, θα βρω άλλα πράγματα που θα με γεμίζουν και θα με κάνουν ευτυχισμένη...άλλωστε δεν φαίνεται να έχω και άλλη επιλογή!

Όποτε, σταματάω...εδώ είναι η στιγμή που αποδέχομαι πως θα είμαι μόνη μου...
ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΑ ΠΑΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΥΜΠΑΝ!
Θα το ανακοινώσω στους άλλους πως είναι και καλά απόφασή μου, ότι φέτος μιας και φεύγω σε ένα-δυο μήνες, προτιμώ να μείνω μόνη για να μην κολλήσω με κάποιον και μετά μου είναι δύσκολο κτλ. κτλ. Που δεν είναι και εντελώς ψέμα...

Και μετά από μια παύση που έκανα και πήγα και έβαλα τα κλάματα, λέω ΤΕΛΟΣ!
Θα ασχοληθώ με άλλα πράγματα στη ζωή μου, θα γίνω μια καλή γιατρός, μια πάρα πολύ καλή γιατρός...αυτό που ήθελα πάντα και δόξα τον Θεό, υπάρχει ακόμα μέσα μου η επιθυμία αυτή!
Δεν τα βρίσκω απλώς με το άλλο φύλο...δεν λέω πλέον "ότι είναι να γίνει, θα γίνει" λέω ΟΧΙ, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΑΝΕΝΑΝ! Είμαι καλά με τον εαυτό μου, τα βρίσκουμε, δεν γουστάρουμε ρε πούστη να μαλώνουμε για τίποτα...πάνω από όλα ο εαυτός μου, είναι ότι πιο πολυτιμότερο έχω και θέλω και πρέπει να τον προστατεύσω...ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΑΝΕΝΑΝ!
Και ΤΕΡΜΑ πια και οι μαλάκες με τους οποίους καταπιεζόμουν σε αφόρητο βαθμό!
Θα σβήσω και το facebook γιατί με κάνει και αυτό σκατά, καλύτερα να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου και με τις φίλες μου παρά να κάθομαι στο facebook! ΤΕΛΟΣ!

Πάω τώρα να φάω ένα οικογενειακό παγωτό και να δω ένα παιδικό, δεν πα ναα, ας βάλω 100 κιλά κυτταρίτιδα, λες και θα με δει κάποιος.
Αυτά.

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Δευτερολεπτα

http://www.youtube.com/watch?v=ZbX0AKHPDPA


Σε ποσα δευτερολεπτα αλλαζει ο ανθρωπος;
Σε ποσα δευτερολεπτα αλλαζω εγω;
Σε ελαχιστα...σε λιγοτερο απο δευτερολεπτα!

Εκει που τον ηθελα, εκει που με πονουσε η καταληξη μας, τελικα ηρθαν τα πραγματα ετσι και μπροστα απο τον καθρεπτη, με μουτζουρωμενα ματια απο την μασκαρα καταλαβα οτι αξιζω πολλα. Οχι ρε γαμωτο μου, αρκετα το επαιξα ταπεινο χαμομηλακι που δεν αξιζει πολλα και αντε περισσοτερη μετριοφροσυνη και μετριοτητα. Αξιζω καλυτερα και περισσοτερα πραγματα!
Και το πηρα αποφαση...τον αφησα. Και ενιωθα καλα που το εκανα, ο εαυτος μου πηρε ανασα μετα απο τοση καταπιεση. Θα βρω κατι καλυτερο, το ξερω...ο καθενας παιρνει οτι του αξιζει! Αρκει να ξερει τι του αξιζει.

Τωρα ειμαι καλα!
Σκεφτομαι διαφορα για το καλοκαιρι, δεν θα τα αναλυσω ομως τωρα!

Καληνυχτα.








Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

I'm perfectly imperfect

Χαμηλή μουσική, το παράθυρο μπροστά μου κλειστό, η μέρα έξω λαμπερή και ζεστή...εγώ...εγώ?
Μπροστά από μια οθόνη να γράφω μανιωδώς, τα μαλλιά μου πιασμένα ψηλά και άλουστα 2 μέρες τώρα, κλεισμένη μέσα στο σπίτι 2 μέρες τώρα, με την ίδια ρόμπα, με το ίδιο ποτήρι νερό μπροστά μου...να ψάχνω σαν τρελή για ένα τσιγάρο, αλλά το μόνο που έχω είναι σοκολάτα...Γαμήσου δίαιτα, θα ξεσπάσω στην σοκολάτα...και έτσι ξέσπασα στην σοκολάτα, σε πατατακια, σε ένα σουβλάκι, σε τηγανίτες πατάτες και έκατσα μετά κάτω και σκεφτόμουν πως οι τύψεις για τις άδικες θερμίδες θα αρχίσουν σε λίγο...όπου να 'ναι!

Το απόγευμα θα τον δω. Νομίζω πως έπρεπε να αισθάνομαι χαρούμενη, να έχω και λίγο άγχος. Γιατί όμως δεν αισθάνομαι τίποτα; Ενα κενό μόνο...δεν θέλω να τον δω, ξέρω πως θα με παρασύρει πάλι...μου κάνει πολύ κακό. Χάνω τον εαυτό μου μαζί του, χάνω το ποια πραγματικά είμαι, γίνομαι ένας άλλος άνθρωπος, με τις πράξεις μου του λέω "ελα, κατέστρεψε με" και αυτός...το κάνει και με μεγάλη ευχαρίστηση. Θέλω κάθε φορά να του φωνάξω ότι ΦΟΒΑΜΑΙ! Κάθε φορά που βγαίνει έξω, χάνω τον υπνο μου...με ποια είναι αποψε? Ποια αγγιζει, ποια φιλαει, με ποια κοιμαται? Και χάνω τον υπνο μου και τριγυριζω μέσα στο σπίτι σαν το φαντασμα και ψάχνω τσιγαρα, αλκοολ ή σοκολατες...
Και οι σκεψεις με τρελενουν..."και εγώ μια από αυτες είμαι; Και με εμενα παιζει; Με θελει καθολου;"...Ναι, εχω κανει πολλες μαλακιες και φταιω εγω σε μεγαλυτερο βαθμο, αλλα δεν εχω την δυναμη να το σταματησω...σαν τον ναρκωμανη που μισει τον εαυτο του οταν παιρνει την δοση, αλλα αν δεν την παρει θα υποφερει...εχουμε μια προβληματικη, αρρωστημενη, ψυχαναγκαστικη σχεση.
Το κινητο διπλα μου χτυπαει...δεν τολμω να δω ποιος ειναι.
Πως καταληξαμε ετσι ρε; Εμεις δεν ειμασταν ετσι...υπηρχε παθος, υπηρχαν συναισθηματα, υπηρχε απιστευτη χημεια...που πηγαν ολα αυτα; Γιατι γιναμε ετσι; Φοβαμαι...

Τα μεγαλα τα λογια παρασυρουν το μυαλο και σε οδηγουν σε πραξεις που ουτε και εσυ ξερεις πως μπορεις να κανεις!
Που ειναι ο πριγκιπας μου; Μου υποσχεθηκαν πριγκιπα...καθε βραδυ για πολλα χρονια, λιγο πριν κοιμηθω μου υποσχονταν πριγκιπες πανω σε ασπρα αλογα που θα με επαιρναν μακρια απο ολη την παρανοια του κοσμου! Ακομα περιμενω τον πριγκιπα...

Σκεψεις...σκεψεις κατακλυζουν το μυαλο μου! Η μισοτελειωμενη εκθεση στο γραφειο μου πανω...
"Sehr geehrter Damen und Herren..."
αυτη η εκθεση, θα με παρει μακρια απο εδω! Αρκει να την στειλω...αρκει να το παρω αποφαση!
Και ομως δεν το περιμενα...περιμενα ενθουσιασμο! Ενα εισητηριο χωρις επιστροφη, μια βαλιτσα με ρουχα, καλλυντικα, βιβλια...τα παντα! Ενα διαμερισμα σε μια ξενη χωρα να με περιμενει...ενα πανεπιστημιο να με περιμενει...μια  ολοκληρη χωρα να ανακαλυψω! Και ομως, με βαρια καρδια διαλεγω τα χειμερινα ρουχα που θα παρω μαζι μου, με βαρια καρδια γραφω την εκθεση, με βαρια καρδια...Ειναι μεχρι να ερθει η ωρα εκεινη...μολις ερθει δεν θα αισθανομαι τιποτα πλεον και απλα να το κανω. Μεχρι τοτε ομως, εγω θα βασανιζομαι!

Φιλοι, γνωστοι...μου λενε να μην χαθουμε και ειναι αστειο γιατι θα χαθουμε! Θα φυγω σε μια μακρινη χωρα, θα υπαρχει τεραστια αποσταση, εγω για τους 3 πρωτους μηνες θα συγκρατω τον εαυτο μου καθε μερα να μην γυρισει πισω, θα συγκρατω τον εαυτο μου να μεινει εκει και να προσπαθησει, να συνηθισει! Πως λοιπον να μην χαθω μαζι τους; Πως ειναι δυνατον κατι τετοιο;
Ακομα και η καλυτερη φιλη...στην αρχη θα το παλεψουμε. Στην πορεια ομως; Η αποσταση εχει την δυναμη να τα διαγραφει ολα...και η απουσια εχει την δυναμη να τα διαγραφει ολα! Ποσο μαλλον αν συνδιασεις την αποσταση με την απουσια! Ας ειμαστε λιγο ρεαλιστες ρε παιδια...
Οι μεγαλες υποσχεσεις και οι ελπιδες παντα καταληγουν να σε σκοτωνουν, ας μην το κανουμε αυτο στους εαυτους μας...οχι τωρα. Ειναι μια νεα αρχη για ολους μας!

Πρεπει να ετοιμαστω...θα τον δω το βραδυ. Πρεπει να ειμαι τελεια εξωτερικα και ας πεθαινω εσωτερικα και ας το κανω με το ζορι!

Δεν ξερω σε ποσο καιρο θα ξαναγραψω...μεχρι να το ξαναεχω αναγκη!