Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Something simple, something for me!

 http://www.youtube.com/watch?v=SjKrpxjp7ao
Some people live for the fortune
Some people live just for the fame
Some people live for the power, yeah
Some people live just to play the game
Some people think that the physical things
Define what's within
And I've been there before
But that life's a bore
So full of the superficial

Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you, Yeah

Some people search for a fountain
That promises forever young
Some people need three dozen roses
And that's the only way to prove you love them
Hand me the world on a silver platter
And what good would it be
With no one to share
With no one who truly cares for me

Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you, you, you
Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you, yeah

If I ain't got you with me baby
So nothing in this whole wide world don't mean a thing
If I ain't got you with me baby

Πόσο με αντιπροσωπεύει αυτό το τραγούδι...!
Οκ, μπορεί να μην με αντιπροσωπεύει, απλά συμφωνώ μαζί του...
Έχω κουραστεί...όλοι και όλα τρέχουν γύρω μου...
Μέχρι πέρσι έτρεχα και εγώ, έτρεχα γιατί ήθελα να σπουδάσω ιατρική
έτρεχα γιατί ήθελα να με προσέξει αυτός που ήθελα...έτρεχα για κάθε λόγο. Για κάθε ασήμαντο λόγο.
Τώρα έχω μείνει στάσιμη και προσπαθώ να σκεφτώ, αλλά όλοι σαν φαντάσματα με πιέζουν, με πιέζουν να τρέξω και εγώ μαζί τους. Έχω βαρεθεί πια να ακούω τα κλισέ... "το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής μου είναι να περάσω ιατρική / νομική / στρατιωτικές σχολές / αρχιτεκτονική / ψυχολογία κτλ. ". Το παρουσιάζουν ΌΛΟΙ ως το πιο σημαντικό πράγμα...μα δεν ξέρουν τι είναι η ζωή!
  Θα ζήσουμε όλοι μια φορά! Μέχρι χτες ήθελα να γίνω γιατρός και να σώζω ή να καταστρέφω ζωές.
Αν κάτσεις όμως και το σκεφτείς...για 40 χρόνια, θα ξυπνάω κάθε πρωί και θα πηγαίνω στο νοσοκομείο όπου θα αντικρίζω πόνο, απογοήτευση, κλάμα, δυστυχία...θα περάσω έτσι ολόκληρη την ζωή μου, να δουλεύω για τους άλλους πολλές ώρες την ημέρα, με μια τεράστια καριέρα και μια διαλυμένη ζωή. Και αν το μετανιώσω που έγινα γιατρός ή οτιδήποτε άλλο? Τότε τι θα κάνω?
Απλά θα συνεχίσω να ζω την μίζερη ζωή μου! Έτσι και αλλιώς όλοι αυτό κάνουν, μπροστά παριστάνουν τους χαρούμενους και τους ικανοποιημένους από την ζωή τους και πίσω είναι απογοητευμένοι, χωρίς να ξέρουν τι τους φταίει...
  Έχει κανείς συναντήσει τώρα τελευταία κάποιον που να θέλει να γίνει υδραυλικός, ηλεκτρολόγος ή κάτι τέτοιο? Όχι βέβαια...Όλοι θέλουν μια δουλειά με γόητρο...νομίζουν πως κάτι θα πετύχουν με αυτό και το μόνο που καταφέρνουν είναι να γίνονται περίγελοι. Δεν αντιλέγω, υπάρχουν και άτομα που από πάντα είχαν πάθος με κάτι, άτομα που κάνουν ότι κάνουν επειδή το θέλουν και το γουστάρουν και όχι για να έχουν να περηφανεύονται!
  Εγώ προσωπικά δεν έχω ιδέα τι θέλω να κάνω...ή μάλλον ξέρω! Θέλω να τα δοκιμάσω όλα, ξέρω...δεν είναι εφικτό, όμως αυτή είναι η αλήθεια! Θέλω πάνω από όλα να ζήσω μια ευτυχισμένη ζωή. Κλισέ ε? Υπάρχουν άτομα, στον πραγματικό κόσμο και όχι στο ροζ συννεφάκι, που δεν ξέρουν την σημασία της λέξης ευτυχίας, δεν την έχουν χαρεί ποτέ, δεν ξέρουν πως είναι να είσαι ευτυχισμένος!
  Δεν θέλω να γίνω ούτε γιατρός, ούτε δικηγόρος, ούτε ψυχολόγος, ούτε καθηγήτρια, ούτε επιστήμονας! Θέλω να ανοίξω μια καφετέρια-bar στην Χαβάη. Στην παραλία, εκεί που σκάει το κύμα!
Θέλω μια ξέγνοιαστη ζωή, θέλω να γελάω, να αγαπάω, να αισθάνομαι, να ζω! Δεν θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί στα 60 μου (αν τα φτάσω) και να αναρωτιέμαι τι έκανα στην ζωή μου, ποια τρέλα? ποιο όνειρο πραγματοποίησα? πότε ένιωσα την απόλυτη ευτυχία να με κυριεύει?. Θέλω εκείνο το πρωινό να πω: θυμάμαι, εκείνη την μέρα που...! Άραγε θα τα καταφέρω? Όλοι γύρω μου με πιέζουν "τι κατεύθυνση θα πάρεις?", "που θες να περάσεις?"...Δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά τα συνηθισμένα, θέλω κάτι ξεχωριστό για εμένα! Το οικογενειακό μου περιβάλλον, με πιέζει να πάρω μια απόφαση που δεν θέλω...όπως και για πολλά άλλα....
  Θέλω να παντρευτώ στην παραλία, και να είμαι μόνο εγώ αυτός και 2-3 φίλοι! Ούτε γονείς, ούτε συγγενείς, ούτε τίποτα! Η μέρα αυτή, θα είναι σημαντική για εμένα και όχι για τους άλλους.
Το βαθύ νόημα του γάμου, έχει αλλοιωθεί! Ο κόσμος σήμερα παντρεύεται, καλεί 500-600 άτομα, πληρώνουν ένα σωρό λεφτά, οι γονείς υπερηφανεύονται και τελικά είναι μια δύσκολη μέρα και όχι μια όμορφη και ξεχωριστή μέρα όπου την θυμάσαι με νοσταλγία! Οι καλεσμένοι την επόμενη μέρα, σχολιάζουν τον γάμο σου και μετά κλείνει αυτό το κεφάλαιο. Oh God! Γιατί τα έχουμε ισοπεδώσει όλα, τόσο πολύ? Ναι, θέλω να πάω στην παραλία να παντρευτώ, εγώ, αυτός και κάποιοι σημαντικοί φίλοι! Θέλω μετά να κάνουμε πάρτι ή να πάω με τον άνθρωπο που αγαπώ κάπου ρομαντικά οι δύο μας, με ένα μπουκάλι σαμπάνια και δύο ποτήρια! Δεν θέλω να μου υπενθυμίζουν οι άλλοι εκείνη την μέρα...θέλω να την θυμάμαι εγώ!
  Θέλω επίσης να κάνω παιδιά! Θα είμαι εκπληκτική μητέρα...! Θέλω και ένα σκύλο! Σε ένα σπίτι, κοντά στην παραλία (που όπως καταλάβατε, αγαπάω πολύ) να μαθαίνω στα παιδιά μου κολύμπι και χορό, να τραγουδάμε όλοι μαζί μετά το δείπνο και να λέμε πως περάσαμε την μέρα μας! Να παίζουμε όλοι μαζί και να αποκτήσω επιτέλους  μια οικογένεια που ποτέ δεν μπόρεσα να έχω!
Δεν θέλω να πηγαίνω κάθε μέρα το παιδιά μου στο σχολείο και να γυρνάω το βράδυ κουρασμένη και εκνευρισμένη από την δουλειά και να μην θέλω να ασχολούμαι μαζί τους!
   Κρατώ όμως και επιφυλάξεις, τίποτα δεν είναι σίγουρο σε αυτή την ζωή!
Μπορεί να πάω και στην Νέα Υόρκη και να προσπαθήσω να γίνω ηθοποιός!
Ο καιρός και οι συγκυρίες θα δείξουν!