Τετάρτη, 18 Νοεμβρίου 2015

It is hard

Έχω καιρό να γράψω εδώ.
Γυρνάω κάθε φορά να γράψω εδώ όταν το έχω απόλυτη ανάγκη, όταν έχω φτάσει σε ψυχολογικό τέλμα και αδιέξοδο...όταν απλώς θέλω να πω ακριβώς τι αισθάνομαι, να το βγάλω από μέσα μου και κανείς να μην το ακούσει.
Κατά πάσα πιθανότητα, τις επόμενες μέρες θα ακολουθήσουν πολλές αναρτήσεις...θέλω να καταγράψω όλη την πορεία μου από τώρα και για τους επόμενους 10 μήνες.
Δεν θα είναι εύκολο.

Μου είναι αρκετά ψυχοφθόρο που θα πρέπει να εξωτερικεύσω όλες αυτές τις σκέψεις, αλλά νιώθω πως πρέπει να γίνει...πρέπει να σταματήσω να αδιαφορώ για την πραγματικότητα, πρέπει να σπάσω τον φαύλο κύκλο της άρνησης που ζω γιατί με οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση...αν διαλυθώ αυτή την φορά, θα είναι οριστικό.

Ας αρχίσουμε λοιπόν.
  Έχω ένα όνειρο...περισσότερο θα έλεγα πως με το πέρασμα των χρόνων, το όνειρό αυτό μου έγινε ανάγκη...συνειδητοποίησα πως δεν είναι απλώς ένα όνειρο, είναι μια ανάγκη που πηγάζει από μέσα μου και όταν πάψει αυτή η ανάγκη να πηγάζει, δεν θα μπορέσω να βρω νόημα στην ύπαρξή μου.
Η ανάγκη αυτή είναι να γίνω γιατρός...όχι μόνο γιατί μου αρέσει πολύ η ιατρική και μου αρέσει πολύ να μελετάω τον άνθρωπο (κυρίως τον εγκέφαλό του, αλλά και το σώμα του με ενδιαφέρει), αλλά και για να βοηθάω, να νιώθω ότι ουσιαστικά προσφέρω...δεν είναι απλώς ότι μου αρέσει να βοηθάω, έχω ανάγκη να βοηθάω, νιώθω πολύ καλά με τον εαυτό μου όταν το κάνω...νιώθω πως είμαι χρήσιμη, πως κάτι κάνω καλά...μπορώ να κοιμηθώ ήσυχη τα βράδια.
Δεν με πειράζει που ξέρω πως ΑΝ τα καταφέρω θα περάσω πολλά βράδια άγρυπνη σε ένα νοσοκομείο, θα περάσω πολλά Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιές δουλεύοντας και μακριά από τους δικούς μου ανθρώπους, θα χάσω πολλά πράγματα από την ζωή μου (βόλτες, ελεύθερος χρόνος, ταξίδια, κινηματογραφικοί έρωτες κτλ.), θα υπάρχουν στιγμές που κάποιος ασθενής μου θα πεθάνει και θα διαλυθώ ψυχικά...και παρ'όλα αυτά θέλω να το κάνω...το χρειάζομαι όσο δεν έχω χρειαστεί τίποτα άλλο.
  Παρ'όλα αυτά, είμαι σε μια άσχετη σχολή που με τραβάει πολύ μακριά από το όνειρό μου και με κάνει να νιώθω απίστευτα ανίκανη...μια σχολή που δεν μου αρέσει καθόλου και δεν μπορώ να βρω πουθενά ενδιαφέρον.
Και παρά την προσπάθεια που έκανα με το να δώσω τρίτη φορά πανελλήνιες, δεν τα κατάφερα ούτε να πλησιάσω.

Τρία χρόνια πάλεψα για το όνειρο αυτό
τρία χρόνια απαρνήθηκα φοιτητικές ζωές, απαρνήθηκα έρωτες, καταπίεσα μέσα μου απίστευτα πολλά συναισθήματα και με την ελπίδα πως όλα αυτά αξίζουν τον κόπο. Άξιζαν?
Απέτυχα. Τρίτη συνεχή χρονιά απέτυχα.
Η εβδομάδα που έδινα τα μαθήματα και δεν τα πήγαινα καλά, πραγματικά με διέλυσε.
Μετά το δεύτερο μάθημα που ήμουν πλέον σίγουρη πως είχα χάσει την σχολή, δεν με ενδιέφερε τίποτα.
Ήμουν όλη μέρα στο κρεβάτι ξαπλωμένη, διπλωμένη στα δύο και έκλαιγα τόσο πολύ που ένιωθα την ανάσα μου να καίει, ένιωθα το κεφάλι μου να πονάει και να διαμαρτύρεται...είχα αποτύχει...πάλι!
Τα λόγια της μητέρας μου δεν μου έδιναν δύναμη...δεν ήθελα να γυρίσω στην σχολή μου, δεν ήθελα να πάω σε καμία σχολή. Το μόνο που ήθελα πραγματικά ήταν να πατήσω ένα κουμπάκι και να σταματήσω να υπάρχω...τρία χρόνια έδωσα τα πάντα και δεν πήρα τίποτα πίσω.

Τελικά γύρισα στην σχολή με την σκέψη ότι θα προσπαθήσω να πάω στο εξωτερικό.
Θα έπρεπε κανονικά να είμαι χαρούμενη που θα πήγαινα Θεσσαλονίκη...στην τόσο ωραία Θεσσαλονίκη, με την τόσο ωραία ζωή, σωστά? Λάθος.
Την σιχαινόμουν, την στιγμή που ανέβαινα τις σκάλες του αεροδρομίου ήθελα να ουρλιάξω πως δεν θέλω να φύγω, δεν θέλω να πάω στην Θεσσαλονίκη...ήμουν βουρκωμένη και διαλυμένη και δεν ήθελα να γυρίσω πίσω...αλλά δεν μίλησα, για άλλη μια φορά δεν έκανα αυτό που ήθελα. Έσκυψα το κεφάλι και συνέχισα να περπατάω. Θα πήγαινα Θεσσαλονίκη.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν πολύ δύσκολες. Δεν μπορούσαμε να βρούμε σπίτι, η ζέστη ήταν εφιαλτική σε σημείο να νιώθω συνεχώς έτοιμη να λιποθυμήσω και όταν το βρήκαμε δεν έβρισκα κανένα ενδιαφέρον στην διακόσμηση του, στην περιποίηση του...ήθελα απλώς να "ξεμπερδεύουμε".


Μέχρι τώρα δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά.
Δεν έχω συνηθίσει την Θεσσαλονίκη, δεν θέλω να βρίσκομαι εδώ.
Δεν μπορώ να κάνω την σχολή να μου αρέσει...τις περισσότερες φορές δεν έχω το κουράγιο ούτε να συρθώ μέχρι εκεί.
Δεν έχω κανέναν. Απολύτως.
Ξέρω πως αν μπω αύριο στην εντατική, δεν θα υπάρξει κανείς να έρθει να είναι εκεί για εμένα...θα έρθουν οι γονείς μου μετά από δύο μέρες από την Κρήτη αλλά μέσα στο διάστημα αυτό θα είμαι μόνη μου.

Υπάρχουν μέρες που θέλω να πάρω κάποιον τηλέφωνο να του πω να πάμε μια βόλτα στην παραλία
να μιλήσουμε, να χαζέψουμε τον κόσμο και δεν έχω κανέναν.
Το πιο ανησυχητικό είναι ότι πλέον έχω μάθει να ζω με αυτό, έχω αρχίσει να συνηθίζω στην ιδέα της μοναξιάς, στην ιδέα ότι δεν έχω κανέναν και αν χρειαστώ κάτι θα πρέπει να βγάλω μόνη μου την άκρη.

Κάθε βράδυ κοιμάμαι με την σκέψη πως την επόμενη μέρα θα πάω στην σχολή
και κάθε πρωί...απλώς δεν ξυπνάω.
Κοιμάμαι αφύσικες πολλές ώρες και δεν μπορώ να βρω ούτε μισό ενδιαφέρον στην ζωή μου.
Είναι κάποια quotes τα όποια με εκφράζουν:

1) I hate the nights where i feel so hallow inside
i feel so damn empty and out of place
i hate the nights where my mind wanders to the unknown
and all i return with is sadness.
I hate counting the tears that rush down my cheeks and collect upon my pillow.
I hate that the only thing i have at night to comfort me is my lonelyness
and the only thing i feel surrounding me is darkness.
I hate it all.

2) What doesn't destroy you leaves you broken instead.
Got a hole in my soul growing deeper and deeper.
And i can't take one more moment of this silence.
The loneliness is haunting me.
And the weight of the world is getting harder to hold up.

3) You asked: What is the scariest part?
I answer: the scariest part is not the feeling of loneliness or the darkness that fills you
despite the looming pain of emptiness.
The scariest part is the realization that you have lost yourself completely sinking in as you lay awake
at 2am.
Because you lost the ability to sleep and you can't even cry because you don't even care.

4) Sometimes i get so sad.
So sad that i completely shut down.
I stare blankly at the wall and it doesn't matter what you say to me.
Because in that moment i don't exist.

Και θα κλείσω με αυτά.
Και δεν θα πω πως ελπίζω κάποια στιγμή όλο αυτό να αλλάξει γιατί θα είναι ένα ψέμα.
Προς το παρόν ας πάω να ξεκουράσω ένα κορμί που κουβαλάει μια τόσο κουρασμένη ψυχή.
Καληνύχτα.