Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Let your dreams fly

  Και έρχεται εκείνη η στιγμή που ανταμείβεται η προσπάθεια σου και το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής σου πραγματοποιείται και πλέον...το νιώθεις...η ζωή σου έχει ένα νόημα, ολοκληρώνεσαι σαν άνθρωπος! Να που από μικρή ήθελες να γίνεις γιατρός και τώρα είσαι μέσα στην Ιατρική...πως νιώθεις? Δεν ξέρω αν μπορεί να περιγραφεί το συναίσθημα αυτό! Δεν περιγράφεται...η στιγμή που βλέπεις τα αποτελέσματα και βλέπεις ότι πέρασες...και η καρδιά σου αρχίζει να χτυπάει δυνατά, κλαις, κλαις, κλαις...και αυτή την χρονιά/φορά όχι από λύπη ότι δεν τα κατάφερες...κλαις γιατί μόλις το όνειρο σου πήρε ζωή, σάρκα και οστά και να το...τώρα είναι μπροστά σου, σου χαμογελάει...
  Φαντάζομαι πως όλα αυτά θα είναι υπέροχα, μαγικά...δεν ξέρω και ίσως δεν μάθω και ποτέ.
Δεύτερη φορά πανελλήνιες και μόλις πέρασε η μέρα των αποτελεσμάτων.
Πέρσι τέτοια εποχή έκλαιγα όλη μέρα από λύπη, από απογοήτευση από τον εαυτό μου, από το ότι το μέλλον μου δεν διαγραφόταν καθόλου ευνοϊκό μπροστά μου.
Είχα περάσει πολιτικός μηχανικός στο ΤΕΙ Λάρισας...με 8500 μόρια τι να περιμένει κανείς?
Φέτος κλαίω πάλι αλλά όχι φανερά...φανερά δείχνω απλώς αδιάφορη ή συγκρατημένη.
Μπορεί αυτή την φορά να πέρασα γεωπονία στο Αριστοτέλειο στην Θεσσαλονίκη και ναι μεν το Αριστοτέλειο είναι το απόλυτο όνειρο...η γεωπονία όμως δεν είναι. Η ιατρική είναι το όνειρο...και θα είναι για πάντα...και ας μην γίνει ποτέ πραγματικότητα...ίσως...
  Πόσοι χάρηκαν για αυτό? Πολλοί. Και κάθε φορά που έβλεπα κάποιον να χαίρεται που του το ανακοίνωνα, ευχόμουν να μπορούσα να νιώσω και εγώ έστω και λίγη από την χαρά του...να μπορούσα να χαμογελάσω πραγματικά και όχι βεβιασμένα...γιατί οι άλλοι χαίρονται για την δική μου επιτυχία και εγώ δεν την θέλω? Γιατί εγώ δεν μπορώ να το νιώσω σαν επιτυχία?
Και απλά μου προκαλούσαν νεύρα όλοι γιατί όλο και κάτι θα έλεγαν: "Ε καλά και η ιατρική τι νομίζεις...δεν αξίζει πια στις μέρες μας, αβέβαιο μέλλον και λίγα χρήματα...καλύτερα γεωπονία"
Ναι αγαπητέ μου φίλε/συγγενή/γνωστέ όμως η ιατρική εμένα σαν άνθρωπο θα με ολοκληρώσει, θα μου αλλάξει την ζωή και εσύ πιθανόν να μην το καταλαβαίνεις αλλά πως να στο πω...έχεις ερωτευτεί ποτέ? Έχεις νιώσει αυτό το συναίσθημα σαν να πετάς στον ουρανό? Να γελάς συνεχώς, να νιώθεις περισσότερη αγάπη για τα πάντα, να νιώθεις πως όλα αρχίζουν και αποκτούν ένα νόημα...θέλεις να είσαι έτσι κάθε μέρα, θέλεις να το ζεις κάθε μέρα και αισθάνεσαι ευλογημένος για αυτό που σου συμβαίνει...
Τώρα φαντάσου να ξέρεις πως μπορείς να νιώσεις έτσι, υπάρχει κάτι που θα σε κάνει να νιώσεις έτσι αλλά είναι μακριά σου και ίσως να μην έχεις ποτέ την τύχη να φτάσεις σε τέτοιο επίπεδο ευτυχίας...ποτέ μα ποτέ.
Πως νιώθεις για αυτό?
Έτσι είναι η ιατρική για εμένα...λειτουργεί σαν έκσταση, με γεμίζει, με ολοκληρώνει και νιώθω απόλυτο σεβασμό και αγάπη για το επάγγελμα αυτό...από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου νιώθω κάτι να με ωθεί προς την κατεύθυνση αυτή...νιώθω την ανάγκη να γίνω γιατρός. Είναι ανάγκη μου.
Οπότε τα χρήματα και το αβέβαιο μέλλον που μου λες με εκνευρίζουν...εδώ σου λέω πως είναι ανάγκη μου και πως με ολοκληρώνει σαν άνθρωπο...για ποια χρήματα μιλάμε?
Την ώρα της τελικής κρίσης θα σκέφτομαι νομίζεις πως ένιωσα σαν άνθρωπος και πόσο με ικανοποίησε η ζωή μου ή πόσα λεφτά έχω?

Αυτή την χρονιά έγραψα 7 χιλιάδες μόρια παραπάνω από όσα έγραψα πέρσι.
Μπορεί το ΑΠΘ να είναι χιλιόμετρα καλύτερο από το ΤΕΙ Λάρισας
αλλά είναι μισό όνειρο...
Και τώρα δεν ξέρω κατά πόσο έχω το ψυχικό σθένος να ξαναδώσω πανελλήνιες...
Την χρονιά που πέρασε, για πρώτη φορά στην ζωή μου ήρθα αντιμέτωπη με κρίσεις πανικού...στην δεύτερη κρίση συνειδητοποίησα ότι δεν πάει άλλο, ΕΠΡΕΠΕ να πάω σε κάποιον ειδικό, χρειαζόμουν οπωσδήποτε βοήθεια...
2-3 συνεδρίες σε ψυχίατρο βοήθησαν...απλώς κάθε φορά που πήγαινε να με πιάσει κρίση πανικού σκεφτόμουν τον 30χρονο εαυτό μου με ιατρική στολή και γάντια να εξετάζει έναν ασθενή...να ακούει την καρδιά του μέσω του στηθοσκοπίου (σχεδόν την άκουγα), να χειρουργεί, να μελετάει μια δύσκολη περίπτωση και να βρίσκει την άκρη...και έτσι απλά, η κρίση πανικού περνούσε και ένιωθα άδεια, ήρεμη και έτοιμη να συνεχίσω το διάβασμά μου.

Και να 'μαι τώρα...
στην μέση του πουθενά για ακόμη μια φορά
απογοητευμένη και πικραμένη για ακόμα μια φορά
Αλλά ξέρεις κάτι...? Και εσύ αναγνώστη και εσύ εαυτέ μου...
Οτιδήποτε στην ζωή αυτή αξίζει...πονάει και είναι δύσκολο...και θα σου βγάλει την ψυχή, θα σε τσακίσει, θα σε χαστουκίσει, θα προσπαθήσει να σε πείσει ότι πρέπει να κάνεις πίσω, να παραδόσεις τα όπλα, να δεχτείς την ήττα σου και να την αφήσεις να σε κυριεύσει.
Πρέπει να αποδείξεις ότι το αξίζεις, πρέπει να αποδείξεις ότι το αντέχεις, ότι έχεις τα κότσια να το κατακτήσεις...
Ζήσε για την ρημάδα την στιγμή που το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής σου παίρνει σάρκα και οστά και γίνεται πραγματικότητα και μην σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου.
Στην ερώτηση "τι θα κάνεις με την ζωή σου?" να απαντάς "ότι γουστάρω θα κάνω" και να το κάνεις κιόλας, μην το λες μόνο!

Και που ξέρεις...
ίσως μια μέρα πετάξεις ψηλά μαζί με τα όνειρά σου, τα όνειρα που εσύ πραγματοποίησες με απίστευτο κόπο και μόχθο.

Πάντως...
λένε πως η θέα από ψηλά,
σου κόβει την ανάσα!