Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Safe side


Και καπως ετσι αισθανομαι, οπως η κοπελα στην φωτογραφια...πανεμορφα! 
Και εδω θα πεταχτει κάποιος και θα με ρωτήσει γιατι!!
Because it's a lazy Sunday today!
Ποσο τις λατρεύω αυτές τις μέρες!
Μόνη στο σπίτι, μπορώ να απολαύσω την ησυχία, μπορώ να βάλω δυνατά αγαπημένη μουσική, μπορώ να μαγειρέψω, μπορώ να δω ταινίες, μπορώ να περάσω χρόνο με τον εαυτό μου! Η μεγαλύτερη απόλαυση...να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου! 
Σήμερα δεν έγραφα διαγώνισμα, οπότε από χθες ήμουν χαλαρή, δεν χρειαζόταν να αγχωθώ ή να βιαστώ για κάτι...ο χρόνος ήταν φίλος μου και όχι ανταγωνισμός! 
Μόνο όταν είσαι πιεσμένος από τον χρόνο εκτιμάς πραγματικά κάτι τέτοιες στιγμές...ξέγνοιαστες, ξεκούραστες, χαλαρές!

Πέρσι το είχα καθιερώσει αυτό τις Κυριακές...δεν πήγαινα να γράψω, χαμένος χρόνος ήταν...έτσι και αλλιώς δεν είχα προοπτικές για βελτίωση, δεν μπορούσε να γίνει καλή δουλειά...και έτσι το παραίτησα. Πριν ένα χρόνο...τι αναμνήσεις μου έρχονται τώρα στο μυαλό...τέτοια εποχή βρισκόμουν πραγματικά σε έναν ψυχικό πάτο...δεν μπορούσα να διαβάσω (όχι γιατί βαριόμουν, αλλά γιατί δεν με βοηθούσε κάποιος να καταλάβω τι διάβαζα) και ας μην έφταναν όλα αυτά, είχα και να αντιμετωπίσω το ειρωνικό ύφος του φυσικού μου στο φροντιστήριο...πόσο ήθελα να το φωνάξω πως ΑΥΤΟΣ φταίει που δεν τα καταλάβαινα, δεν με βοήθησε ποτέ, δούλευε μηχανικά...όλοι οι καθηγήτες, όλη η δουλειά...πεταμένα λεφτά! Το μεγάλο βάρος ήταν το σχολείο...το σιχαινόμουν και νιώθω τόσο ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ που δεν πηγαίνω πια...τέλειωσε το σχολειο! Η μεγαλύτερη ανακούφιση της έως τώρα ζωής μου. Το ήξερα ότι δεν θα τα καταφέρω και αυτό με έτρωγε βαθιά μέσα μου. Υπέφερα...όμως είχε ένα θετικό...δεν είχα το άγχος που έχω τώρα...ήμουν σίγουρη για την ήττα μου και είχα αρχίσει να την αποδέχομαι σιγά σιγά...προσπάθησα πολλές φορές να το σώσω αλλά κάθε φορά η προσπάθειά μου κατέλειγε στον γκρεμό...έτσι απλά! 
Τώρα από άγχος...μπόλικο! Και φόβος μπόλικος! Όμως το να φοβάσαι είναι καλό...σημαίνει πως υπάρχει ακόμα κάτι να χάσεις...
Και για να ξαναγυρίσω στα παλιά...υπήρχε και ο Α. στην ζωή μου
όμως τέτοια εποχή δεν τα πηγαίναμε καλά...τέλη Φεβρουαρίου συνειδητοποίησα ότι πρέπει όλο αυτό να σταματήσει...δεν γινόταν άλλο, δεν μπορούσα άλλο...δεν μπορούσα να βρω τίποτα πάνω του για να με τραβήξει...όλη αυτή η χημεία και το πάθος, είχαν χαθεί. Όταν ήμουν μαζί του, δεν ένιωθα τίποτα...ότι και αν κάναμε, για εμένα ήταν μια αγγαρία..."Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε".
Στην αρχή μπορούσα να ανταποκριθώ στην ένταση, στο πάθος...μετά όμως κάτι "έσπασε" ανάμεσά...αυτό που υπήρχε, έπρεπε να τελειώσει!
Όταν λοιπόν τέλειωσε η ιστορία αυτή, πήρα μια ανάσα, ένιωσα σαν να έφευγε ένα βάρος από πάνω μου, ένιωσα ανακούφιση...και μετά από αυτόν...υπήρξε ο Δ.
Μπορώ να πω πως ο Δ. με ανανέωσε στο υψηλότερο δυνατό σημείο...τόνωσε την αυτοπεποίθηση μου και με έκανε να αισθάνομαι στην κορυφή του κόσμου...βέβαια είχε ημερομηνία λήξης και αρκετά σύντομη αλλά η δράση του ήταν καθοριστική. Ποτέ δεν με έχει τονώσει τόσο πολύ κάποιος άντρας...έδωσε άλλη πινελιά στο καλοκαίρι μου...το απογείωσε! 
Και μετά από αυτόν, ήμουν έτοιμη να τα δώσω όλα στο διάβασμα! Μετά από ένα ανεπανάληπτο καλοκαιρί με πολυ clubbing, με πολλές βόλτες, πολλές βλακείες, παθιασμένα βράδια σε παραλίες, διακοπές και καλοπέραση...μετά από όλα αυτα, στρώθηκα στο διάβασμα και στη δουλειά πιο δυναμικά από ποτέ!

Πάλι τα θυμήθηκα όλα αυτά...συνέχεια μου έρχονται στο μυαλό οι αναμνήσεις της περσινής χρονιάς και του καλοκαιριού...ενός καλοκαιριού που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Τώρα πρέπει να επιστρέψω στο παρόν...πρέπει να διαβάσω πολύ και να προσπαθήσω και θέλω να πιστεύω πως σε ένα χρόνο από τώρα θα γράφω από την Θεσαλλονίκη...

Have a nice Sunday!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου