Παρασκευή, 29 Αυγούστου 2014

Let your dreams fly

  Και έρχεται εκείνη η στιγμή που ανταμείβεται η προσπάθεια σου και το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής σου πραγματοποιείται και πλέον...το νιώθεις...η ζωή σου έχει ένα νόημα, ολοκληρώνεσαι σαν άνθρωπος! Να που από μικρή ήθελες να γίνεις γιατρός και τώρα είσαι μέσα στην Ιατρική...πως νιώθεις? Δεν ξέρω αν μπορεί να περιγραφεί το συναίσθημα αυτό! Δεν περιγράφεται...η στιγμή που βλέπεις τα αποτελέσματα και βλέπεις ότι πέρασες...και η καρδιά σου αρχίζει να χτυπάει δυνατά, κλαις, κλαις, κλαις...και αυτή την χρονιά/φορά όχι από λύπη ότι δεν τα κατάφερες...κλαις γιατί μόλις το όνειρο σου πήρε ζωή, σάρκα και οστά και να το...τώρα είναι μπροστά σου, σου χαμογελάει...
  Φαντάζομαι πως όλα αυτά θα είναι υπέροχα, μαγικά...δεν ξέρω και ίσως δεν μάθω και ποτέ.
Δεύτερη φορά πανελλήνιες και μόλις πέρασε η μέρα των αποτελεσμάτων.
Πέρσι τέτοια εποχή έκλαιγα όλη μέρα από λύπη, από απογοήτευση από τον εαυτό μου, από το ότι το μέλλον μου δεν διαγραφόταν καθόλου ευνοϊκό μπροστά μου.
Είχα περάσει πολιτικός μηχανικός στο ΤΕΙ Λάρισας...με 8500 μόρια τι να περιμένει κανείς?
Φέτος κλαίω πάλι αλλά όχι φανερά...φανερά δείχνω απλώς αδιάφορη ή συγκρατημένη.
Μπορεί αυτή την φορά να πέρασα γεωπονία στο Αριστοτέλειο στην Θεσσαλονίκη και ναι μεν το Αριστοτέλειο είναι το απόλυτο όνειρο...η γεωπονία όμως δεν είναι. Η ιατρική είναι το όνειρο...και θα είναι για πάντα...και ας μην γίνει ποτέ πραγματικότητα...ίσως...
  Πόσοι χάρηκαν για αυτό? Πολλοί. Και κάθε φορά που έβλεπα κάποιον να χαίρεται που του το ανακοίνωνα, ευχόμουν να μπορούσα να νιώσω και εγώ έστω και λίγη από την χαρά του...να μπορούσα να χαμογελάσω πραγματικά και όχι βεβιασμένα...γιατί οι άλλοι χαίρονται για την δική μου επιτυχία και εγώ δεν την θέλω? Γιατί εγώ δεν μπορώ να το νιώσω σαν επιτυχία?
Και απλά μου προκαλούσαν νεύρα όλοι γιατί όλο και κάτι θα έλεγαν: "Ε καλά και η ιατρική τι νομίζεις...δεν αξίζει πια στις μέρες μας, αβέβαιο μέλλον και λίγα χρήματα...καλύτερα γεωπονία"
Ναι αγαπητέ μου φίλε/συγγενή/γνωστέ όμως η ιατρική εμένα σαν άνθρωπο θα με ολοκληρώσει, θα μου αλλάξει την ζωή και εσύ πιθανόν να μην το καταλαβαίνεις αλλά πως να στο πω...έχεις ερωτευτεί ποτέ? Έχεις νιώσει αυτό το συναίσθημα σαν να πετάς στον ουρανό? Να γελάς συνεχώς, να νιώθεις περισσότερη αγάπη για τα πάντα, να νιώθεις πως όλα αρχίζουν και αποκτούν ένα νόημα...θέλεις να είσαι έτσι κάθε μέρα, θέλεις να το ζεις κάθε μέρα και αισθάνεσαι ευλογημένος για αυτό που σου συμβαίνει...
Τώρα φαντάσου να ξέρεις πως μπορείς να νιώσεις έτσι, υπάρχει κάτι που θα σε κάνει να νιώσεις έτσι αλλά είναι μακριά σου και ίσως να μην έχεις ποτέ την τύχη να φτάσεις σε τέτοιο επίπεδο ευτυχίας...ποτέ μα ποτέ.
Πως νιώθεις για αυτό?
Έτσι είναι η ιατρική για εμένα...λειτουργεί σαν έκσταση, με γεμίζει, με ολοκληρώνει και νιώθω απόλυτο σεβασμό και αγάπη για το επάγγελμα αυτό...από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου νιώθω κάτι να με ωθεί προς την κατεύθυνση αυτή...νιώθω την ανάγκη να γίνω γιατρός. Είναι ανάγκη μου.
Οπότε τα χρήματα και το αβέβαιο μέλλον που μου λες με εκνευρίζουν...εδώ σου λέω πως είναι ανάγκη μου και πως με ολοκληρώνει σαν άνθρωπο...για ποια χρήματα μιλάμε?
Την ώρα της τελικής κρίσης θα σκέφτομαι νομίζεις πως ένιωσα σαν άνθρωπος και πόσο με ικανοποίησε η ζωή μου ή πόσα λεφτά έχω?

Αυτή την χρονιά έγραψα 7 χιλιάδες μόρια παραπάνω από όσα έγραψα πέρσι.
Μπορεί το ΑΠΘ να είναι χιλιόμετρα καλύτερο από το ΤΕΙ Λάρισας
αλλά είναι μισό όνειρο...
Και τώρα δεν ξέρω κατά πόσο έχω το ψυχικό σθένος να ξαναδώσω πανελλήνιες...
Την χρονιά που πέρασε, για πρώτη φορά στην ζωή μου ήρθα αντιμέτωπη με κρίσεις πανικού...στην δεύτερη κρίση συνειδητοποίησα ότι δεν πάει άλλο, ΕΠΡΕΠΕ να πάω σε κάποιον ειδικό, χρειαζόμουν οπωσδήποτε βοήθεια...
2-3 συνεδρίες σε ψυχίατρο βοήθησαν...απλώς κάθε φορά που πήγαινε να με πιάσει κρίση πανικού σκεφτόμουν τον 30χρονο εαυτό μου με ιατρική στολή και γάντια να εξετάζει έναν ασθενή...να ακούει την καρδιά του μέσω του στηθοσκοπίου (σχεδόν την άκουγα), να χειρουργεί, να μελετάει μια δύσκολη περίπτωση και να βρίσκει την άκρη...και έτσι απλά, η κρίση πανικού περνούσε και ένιωθα άδεια, ήρεμη και έτοιμη να συνεχίσω το διάβασμά μου.

Και να 'μαι τώρα...
στην μέση του πουθενά για ακόμη μια φορά
απογοητευμένη και πικραμένη για ακόμα μια φορά
Αλλά ξέρεις κάτι...? Και εσύ αναγνώστη και εσύ εαυτέ μου...
Οτιδήποτε στην ζωή αυτή αξίζει...πονάει και είναι δύσκολο...και θα σου βγάλει την ψυχή, θα σε τσακίσει, θα σε χαστουκίσει, θα προσπαθήσει να σε πείσει ότι πρέπει να κάνεις πίσω, να παραδόσεις τα όπλα, να δεχτείς την ήττα σου και να την αφήσεις να σε κυριεύσει.
Πρέπει να αποδείξεις ότι το αξίζεις, πρέπει να αποδείξεις ότι το αντέχεις, ότι έχεις τα κότσια να το κατακτήσεις...
Ζήσε για την ρημάδα την στιγμή που το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής σου παίρνει σάρκα και οστά και γίνεται πραγματικότητα και μην σηκώνεις μύγα στο σπαθί σου.
Στην ερώτηση "τι θα κάνεις με την ζωή σου?" να απαντάς "ότι γουστάρω θα κάνω" και να το κάνεις κιόλας, μην το λες μόνο!

Και που ξέρεις...
ίσως μια μέρα πετάξεις ψηλά μαζί με τα όνειρά σου, τα όνειρα που εσύ πραγματοποίησες με απίστευτο κόπο και μόχθο.

Πάντως...
λένε πως η θέα από ψηλά,
σου κόβει την ανάσα!

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Safe side


Και καπως ετσι αισθανομαι, οπως η κοπελα στην φωτογραφια...πανεμορφα! 
Και εδω θα πεταχτει κάποιος και θα με ρωτήσει γιατι!!
Because it's a lazy Sunday today!
Ποσο τις λατρεύω αυτές τις μέρες!
Μόνη στο σπίτι, μπορώ να απολαύσω την ησυχία, μπορώ να βάλω δυνατά αγαπημένη μουσική, μπορώ να μαγειρέψω, μπορώ να δω ταινίες, μπορώ να περάσω χρόνο με τον εαυτό μου! Η μεγαλύτερη απόλαυση...να περνάς χρόνο με τον εαυτό σου! 
Σήμερα δεν έγραφα διαγώνισμα, οπότε από χθες ήμουν χαλαρή, δεν χρειαζόταν να αγχωθώ ή να βιαστώ για κάτι...ο χρόνος ήταν φίλος μου και όχι ανταγωνισμός! 
Μόνο όταν είσαι πιεσμένος από τον χρόνο εκτιμάς πραγματικά κάτι τέτοιες στιγμές...ξέγνοιαστες, ξεκούραστες, χαλαρές!

Πέρσι το είχα καθιερώσει αυτό τις Κυριακές...δεν πήγαινα να γράψω, χαμένος χρόνος ήταν...έτσι και αλλιώς δεν είχα προοπτικές για βελτίωση, δεν μπορούσε να γίνει καλή δουλειά...και έτσι το παραίτησα. Πριν ένα χρόνο...τι αναμνήσεις μου έρχονται τώρα στο μυαλό...τέτοια εποχή βρισκόμουν πραγματικά σε έναν ψυχικό πάτο...δεν μπορούσα να διαβάσω (όχι γιατί βαριόμουν, αλλά γιατί δεν με βοηθούσε κάποιος να καταλάβω τι διάβαζα) και ας μην έφταναν όλα αυτά, είχα και να αντιμετωπίσω το ειρωνικό ύφος του φυσικού μου στο φροντιστήριο...πόσο ήθελα να το φωνάξω πως ΑΥΤΟΣ φταίει που δεν τα καταλάβαινα, δεν με βοήθησε ποτέ, δούλευε μηχανικά...όλοι οι καθηγήτες, όλη η δουλειά...πεταμένα λεφτά! Το μεγάλο βάρος ήταν το σχολείο...το σιχαινόμουν και νιώθω τόσο ΠΑΝΕΜΟΡΦΑ που δεν πηγαίνω πια...τέλειωσε το σχολειο! Η μεγαλύτερη ανακούφιση της έως τώρα ζωής μου. Το ήξερα ότι δεν θα τα καταφέρω και αυτό με έτρωγε βαθιά μέσα μου. Υπέφερα...όμως είχε ένα θετικό...δεν είχα το άγχος που έχω τώρα...ήμουν σίγουρη για την ήττα μου και είχα αρχίσει να την αποδέχομαι σιγά σιγά...προσπάθησα πολλές φορές να το σώσω αλλά κάθε φορά η προσπάθειά μου κατέλειγε στον γκρεμό...έτσι απλά! 
Τώρα από άγχος...μπόλικο! Και φόβος μπόλικος! Όμως το να φοβάσαι είναι καλό...σημαίνει πως υπάρχει ακόμα κάτι να χάσεις...
Και για να ξαναγυρίσω στα παλιά...υπήρχε και ο Α. στην ζωή μου
όμως τέτοια εποχή δεν τα πηγαίναμε καλά...τέλη Φεβρουαρίου συνειδητοποίησα ότι πρέπει όλο αυτό να σταματήσει...δεν γινόταν άλλο, δεν μπορούσα άλλο...δεν μπορούσα να βρω τίποτα πάνω του για να με τραβήξει...όλη αυτή η χημεία και το πάθος, είχαν χαθεί. Όταν ήμουν μαζί του, δεν ένιωθα τίποτα...ότι και αν κάναμε, για εμένα ήταν μια αγγαρία..."Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε".
Στην αρχή μπορούσα να ανταποκριθώ στην ένταση, στο πάθος...μετά όμως κάτι "έσπασε" ανάμεσά...αυτό που υπήρχε, έπρεπε να τελειώσει!
Όταν λοιπόν τέλειωσε η ιστορία αυτή, πήρα μια ανάσα, ένιωσα σαν να έφευγε ένα βάρος από πάνω μου, ένιωσα ανακούφιση...και μετά από αυτόν...υπήρξε ο Δ.
Μπορώ να πω πως ο Δ. με ανανέωσε στο υψηλότερο δυνατό σημείο...τόνωσε την αυτοπεποίθηση μου και με έκανε να αισθάνομαι στην κορυφή του κόσμου...βέβαια είχε ημερομηνία λήξης και αρκετά σύντομη αλλά η δράση του ήταν καθοριστική. Ποτέ δεν με έχει τονώσει τόσο πολύ κάποιος άντρας...έδωσε άλλη πινελιά στο καλοκαίρι μου...το απογείωσε! 
Και μετά από αυτόν, ήμουν έτοιμη να τα δώσω όλα στο διάβασμα! Μετά από ένα ανεπανάληπτο καλοκαιρί με πολυ clubbing, με πολλές βόλτες, πολλές βλακείες, παθιασμένα βράδια σε παραλίες, διακοπές και καλοπέραση...μετά από όλα αυτα, στρώθηκα στο διάβασμα και στη δουλειά πιο δυναμικά από ποτέ!

Πάλι τα θυμήθηκα όλα αυτά...συνέχεια μου έρχονται στο μυαλό οι αναμνήσεις της περσινής χρονιάς και του καλοκαιριού...ενός καλοκαιριού που δεν θα ξεχάσω ποτέ.

Τώρα πρέπει να επιστρέψω στο παρόν...πρέπει να διαβάσω πολύ και να προσπαθήσω και θέλω να πιστεύω πως σε ένα χρόνο από τώρα θα γράφω από την Θεσαλλονίκη...

Have a nice Sunday!