Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

On fire


Η μελαγχολία του χειμώνα...μόλις ξεκίνησε!
Με τόνους διαβάσματος που πρέπει να βγάλω σε λίγο χρονικό διάστημα, σε μια πόλη που έχω μείνει μόνη με την κολλητή μου, σε ένα σπίτι με σκαμπανεβάσματα, σε φιλίες και σε σχέσεις με ανθρώπους που πέφτουν στον γκρεμό...έτσι απλά!
Μετά από μια ζόρικη άνοιξη, με τεράστιες απογοητεύσεις όλων των ειδών, ένα πολυτάραχο αλλά ανεπανάληπτο καλοκαίρι και ένα ήρεμο φθινόπωρο, να 'μαστε τώρα, πάλι από την αρχή, να χτίζουμε αποφασιστικά αυτά που γκρεμίσαμε ένα χρόνο πριν!

Με τι να πρωτοξεκινήσω! 
Δεύτερη φορά πανελλήνιες, το ξέρει ελάχιστος κόσμος, οι πιο κοντινοί μου το ξέρουν...οι υπόλοιποι θα το μάθουν στο τέλος. Αυτή την φορά πιο αποφασισμένη από ότι πριν, με περισσότερη δύναμη και περισσότερες αντοχές, με περισσότερες επιτυχίες από ότι πέρσι...έχω πολύ καλή διαίσθηση για φέτος...αν δεν αρχίσω τις επιπολαιότητες πάλι, όλα θα πάνε πολύ καλά! 
Φέτος δεν αφήνω τίποτα να με αποσπάσει...η περσινή αποτυχία μου, μου έμαθε να μην βασίζομαι πουθενά, να είμαι ανεξάρτητη και ΠΑΝΤΑ πρώτη προτεραιότητα να είναι ο εαυτός μου, να μετατρέπω το άγχος σε δύναμη, να δουλεύω περισσότερο, να δουλεύω όσο χρειάζεται και λίγο παραπάνω και να μην παραπονιέμαι ΠΟΤΕ για τις αποφάσεις που πήρα η ίδια! Πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά φέτος, το αισθάνομαι πολύ έντονα...αισθάνομαι μια σιγουριά για τον εαυτό μου και μπορώ με σιγουριά να πω πως είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω αισθανθεί τα τελευταία χρόνια!

Βέβαια, μακάρι να πήγαιναν και όλα καλά και στους υπόλοιπους τομείς.
Έχασα πολύ κόσμο φέτος (και ακόμα χάνω), ο κύκλος μου περιορίστηκε πάρα πολύ.
Άτομα που άλλαξαν πόλη και έχουμε να μιλήσουμε από τα τέλη του καλοκαιριού και άλλα άτομα που ήμουν σίγουρη πως έχω δίπλα μου...πόσο άδικο είχα! Ειδικά για ένα συγκεκριμένο άτομο με πείραξε πάρα πολύ, για ένα άτομο που του είχα δώσει τόσα....πόσες φορές το βοήθησα, πόσες φορές έμεινα εγώ πίσω σε πολλούς τομείς γιατί με χρειαζόταν, πόσες φορές...και τι πήρα πίσω? Τίποτα!
Σε μια δύσκολη στιγμή, απλά αντέδρασε με απόλυτη απάθεια...ούτε που ασχολήθηκε για λίγα δευτερόλεπτα, ούτε που έδωσε σημασία στο πρόβλημά μου...
Να πω πως δεν με πείραξε? Με πείραξε! Ένιωσα ΤΟΣΟ μαλάκας...ήθελα να αρχίσω να ανοίξω το στόμα μου και να τον παρασύρει ένας χείμαρρος...αλλά δεν το έκανα!
Απλά έφυγα...δεν έχει φάει delete ακόμα...του έχω δώσει τόσες και τόσες προθεσμίες να επανορθώσει, να με πάρει ένα τηλέφωνο να με ρωτήσει αν όλα πάνε καλά...μου φαίνεται όμως πως περιμένω πολύ άδικα! Η ώρα του delete πλησιάζει επικίνδυνα. Έκανα τα στραβά μάτια ΤΟΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΕΣ φορές, δεν θα συνεχιστεί όμως αυτό για πολύ. Λίγες μέρες ακόμα και μετά θα πω το οριστικό αντίο...και όταν λέω πως κάτι είναι οριστικό, είναι οριστικό. Ποτέ έως τώρα δεν έχω γυρίσει πίσω, δεν κάνω πισωγυρίσματα! Το κακό με αυτό το άτομο είναι πως δεν το ξέρει...είμαι τόσο σίγουρη πως μια μέρα που θα έχει κάποιο πρόβλημα, θα με πάρει τηλέφωνο γιατί θα με χρειάζεται...εκεί έχει να πέσει πολύ γέλιο (ή πολύ κλάμα). 
Μπορεί να ακούγεται σκληρό αυτό, αλλά είναι η πραγματικότητα...ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει! Είμαι εκεί για όσους το αξίζουν και για όσους θέλουν να είναι δίπλα μου τις δύσκολες στιγμές μου! Η περίοδος χάριτος τέλειωσε!

Και πέρα από όλα αυτά, πρέπει να επιβιώσω σε ένα σπίτι με εντάσεις!
Προσπαθώ να μην δίνω σημασία, νομίζω ότι έχω κάνει πρόοδο, δεν αφήνω να με αγγίξει τίποτα, προσπαθώ να ελέγχω την συναισθηματική μου κατάσταση, να την διατηρώ σταθερή...σταθερή ακόμα και αν όλα καταρρεύσουν! Δεν έχω ιδέα πως θα είναι κάτι τέτοιο εφικτό!
Απλά έχω ανάγκη να πάνε όλα καλά φέτος...ακόμα και αν ένας ολόκληρος κόσμος καταρρεύσει, θέλω να τα καταφέρω...το θέλω όσο τίποτα άλλο!
Δεν θέλω να δείχνω προς τα έξω ότι "ουαου, είμαι δυνατή" ή ότι δεν με αγγίζει τίποτα...ίσα ίσα το αντίθετο...απλά έχω τόσο ανάγκη να τα καταφέρω αυτή την φορά, νιώθω πως δεν μου έχει απομείνει τίποτα...μόνο αυτό...είναι το μόνο πράγμα, η μόνη ελπίδα για να παλέψω για κάτι, για κάτι δικό μου, για κάτι που θα με κάνει ευτυχισμένη για το υπόλοιπο της ζωής μου!

Και για να ξεφύγω λίγο από όλα αυτά τα δυσάρεστα...
Άλλαξε και η ώρα σήμερα και έχει αρχίζει να σκοτεινιάζει έξω!
Σε λίγο θα πάω για διάβασμα...αυτή την στιγμή είμαι μόνη στο σπίτι (πανέμορφη αίσθηση το να είσαι μόνος και ήρεμος...πόσο όμορφη η ησυχία, έστω και για λίγο)...αν όλα πάνε καλά, του χρόνου τέτοια ώρα θα μπορώ να απολαύσω την ησυχία ότι ώρα και αν είναι! Πήγα και για καφέ σήμερα, παραμονή 28ης...θα πάω και αύριο το απόγευμα...νιώθω πιο ανάλαφρη μετά από μια βόλτα με την κολλητή στο αγαπημένο μας μέρος! Πιο ανάλαφρη και πιο δυνατή!

Καλό απόγευμα!