Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

I'm perfectly imperfect

Χαμηλή μουσική, το παράθυρο μπροστά μου κλειστό, η μέρα έξω λαμπερή και ζεστή...εγώ...εγώ?
Μπροστά από μια οθόνη να γράφω μανιωδώς, τα μαλλιά μου πιασμένα ψηλά και άλουστα 2 μέρες τώρα, κλεισμένη μέσα στο σπίτι 2 μέρες τώρα, με την ίδια ρόμπα, με το ίδιο ποτήρι νερό μπροστά μου...να ψάχνω σαν τρελή για ένα τσιγάρο, αλλά το μόνο που έχω είναι σοκολάτα...Γαμήσου δίαιτα, θα ξεσπάσω στην σοκολάτα...και έτσι ξέσπασα στην σοκολάτα, σε πατατακια, σε ένα σουβλάκι, σε τηγανίτες πατάτες και έκατσα μετά κάτω και σκεφτόμουν πως οι τύψεις για τις άδικες θερμίδες θα αρχίσουν σε λίγο...όπου να 'ναι!

Το απόγευμα θα τον δω. Νομίζω πως έπρεπε να αισθάνομαι χαρούμενη, να έχω και λίγο άγχος. Γιατί όμως δεν αισθάνομαι τίποτα; Ενα κενό μόνο...δεν θέλω να τον δω, ξέρω πως θα με παρασύρει πάλι...μου κάνει πολύ κακό. Χάνω τον εαυτό μου μαζί του, χάνω το ποια πραγματικά είμαι, γίνομαι ένας άλλος άνθρωπος, με τις πράξεις μου του λέω "ελα, κατέστρεψε με" και αυτός...το κάνει και με μεγάλη ευχαρίστηση. Θέλω κάθε φορά να του φωνάξω ότι ΦΟΒΑΜΑΙ! Κάθε φορά που βγαίνει έξω, χάνω τον υπνο μου...με ποια είναι αποψε? Ποια αγγιζει, ποια φιλαει, με ποια κοιμαται? Και χάνω τον υπνο μου και τριγυριζω μέσα στο σπίτι σαν το φαντασμα και ψάχνω τσιγαρα, αλκοολ ή σοκολατες...
Και οι σκεψεις με τρελενουν..."και εγώ μια από αυτες είμαι; Και με εμενα παιζει; Με θελει καθολου;"...Ναι, εχω κανει πολλες μαλακιες και φταιω εγω σε μεγαλυτερο βαθμο, αλλα δεν εχω την δυναμη να το σταματησω...σαν τον ναρκωμανη που μισει τον εαυτο του οταν παιρνει την δοση, αλλα αν δεν την παρει θα υποφερει...εχουμε μια προβληματικη, αρρωστημενη, ψυχαναγκαστικη σχεση.
Το κινητο διπλα μου χτυπαει...δεν τολμω να δω ποιος ειναι.
Πως καταληξαμε ετσι ρε; Εμεις δεν ειμασταν ετσι...υπηρχε παθος, υπηρχαν συναισθηματα, υπηρχε απιστευτη χημεια...που πηγαν ολα αυτα; Γιατι γιναμε ετσι; Φοβαμαι...

Τα μεγαλα τα λογια παρασυρουν το μυαλο και σε οδηγουν σε πραξεις που ουτε και εσυ ξερεις πως μπορεις να κανεις!
Που ειναι ο πριγκιπας μου; Μου υποσχεθηκαν πριγκιπα...καθε βραδυ για πολλα χρονια, λιγο πριν κοιμηθω μου υποσχονταν πριγκιπες πανω σε ασπρα αλογα που θα με επαιρναν μακρια απο ολη την παρανοια του κοσμου! Ακομα περιμενω τον πριγκιπα...

Σκεψεις...σκεψεις κατακλυζουν το μυαλο μου! Η μισοτελειωμενη εκθεση στο γραφειο μου πανω...
"Sehr geehrter Damen und Herren..."
αυτη η εκθεση, θα με παρει μακρια απο εδω! Αρκει να την στειλω...αρκει να το παρω αποφαση!
Και ομως δεν το περιμενα...περιμενα ενθουσιασμο! Ενα εισητηριο χωρις επιστροφη, μια βαλιτσα με ρουχα, καλλυντικα, βιβλια...τα παντα! Ενα διαμερισμα σε μια ξενη χωρα να με περιμενει...ενα πανεπιστημιο να με περιμενει...μια  ολοκληρη χωρα να ανακαλυψω! Και ομως, με βαρια καρδια διαλεγω τα χειμερινα ρουχα που θα παρω μαζι μου, με βαρια καρδια γραφω την εκθεση, με βαρια καρδια...Ειναι μεχρι να ερθει η ωρα εκεινη...μολις ερθει δεν θα αισθανομαι τιποτα πλεον και απλα να το κανω. Μεχρι τοτε ομως, εγω θα βασανιζομαι!

Φιλοι, γνωστοι...μου λενε να μην χαθουμε και ειναι αστειο γιατι θα χαθουμε! Θα φυγω σε μια μακρινη χωρα, θα υπαρχει τεραστια αποσταση, εγω για τους 3 πρωτους μηνες θα συγκρατω τον εαυτο μου καθε μερα να μην γυρισει πισω, θα συγκρατω τον εαυτο μου να μεινει εκει και να προσπαθησει, να συνηθισει! Πως λοιπον να μην χαθω μαζι τους; Πως ειναι δυνατον κατι τετοιο;
Ακομα και η καλυτερη φιλη...στην αρχη θα το παλεψουμε. Στην πορεια ομως; Η αποσταση εχει την δυναμη να τα διαγραφει ολα...και η απουσια εχει την δυναμη να τα διαγραφει ολα! Ποσο μαλλον αν συνδιασεις την αποσταση με την απουσια! Ας ειμαστε λιγο ρεαλιστες ρε παιδια...
Οι μεγαλες υποσχεσεις και οι ελπιδες παντα καταληγουν να σε σκοτωνουν, ας μην το κανουμε αυτο στους εαυτους μας...οχι τωρα. Ειναι μια νεα αρχη για ολους μας!

Πρεπει να ετοιμαστω...θα τον δω το βραδυ. Πρεπει να ειμαι τελεια εξωτερικα και ας πεθαινω εσωτερικα και ας το κανω με το ζορι!

Δεν ξερω σε ποσο καιρο θα ξαναγραψω...μεχρι να το ξαναεχω αναγκη!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου