Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

On fire


Η μελαγχολία του χειμώνα...μόλις ξεκίνησε!
Με τόνους διαβάσματος που πρέπει να βγάλω σε λίγο χρονικό διάστημα, σε μια πόλη που έχω μείνει μόνη με την κολλητή μου, σε ένα σπίτι με σκαμπανεβάσματα, σε φιλίες και σε σχέσεις με ανθρώπους που πέφτουν στον γκρεμό...έτσι απλά!
Μετά από μια ζόρικη άνοιξη, με τεράστιες απογοητεύσεις όλων των ειδών, ένα πολυτάραχο αλλά ανεπανάληπτο καλοκαίρι και ένα ήρεμο φθινόπωρο, να 'μαστε τώρα, πάλι από την αρχή, να χτίζουμε αποφασιστικά αυτά που γκρεμίσαμε ένα χρόνο πριν!

Με τι να πρωτοξεκινήσω! 
Δεύτερη φορά πανελλήνιες, το ξέρει ελάχιστος κόσμος, οι πιο κοντινοί μου το ξέρουν...οι υπόλοιποι θα το μάθουν στο τέλος. Αυτή την φορά πιο αποφασισμένη από ότι πριν, με περισσότερη δύναμη και περισσότερες αντοχές, με περισσότερες επιτυχίες από ότι πέρσι...έχω πολύ καλή διαίσθηση για φέτος...αν δεν αρχίσω τις επιπολαιότητες πάλι, όλα θα πάνε πολύ καλά! 
Φέτος δεν αφήνω τίποτα να με αποσπάσει...η περσινή αποτυχία μου, μου έμαθε να μην βασίζομαι πουθενά, να είμαι ανεξάρτητη και ΠΑΝΤΑ πρώτη προτεραιότητα να είναι ο εαυτός μου, να μετατρέπω το άγχος σε δύναμη, να δουλεύω περισσότερο, να δουλεύω όσο χρειάζεται και λίγο παραπάνω και να μην παραπονιέμαι ΠΟΤΕ για τις αποφάσεις που πήρα η ίδια! Πιστεύω πως όλα θα πάνε καλά φέτος, το αισθάνομαι πολύ έντονα...αισθάνομαι μια σιγουριά για τον εαυτό μου και μπορώ με σιγουριά να πω πως είναι από τα πιο όμορφα πράγματα που έχω αισθανθεί τα τελευταία χρόνια!

Βέβαια, μακάρι να πήγαιναν και όλα καλά και στους υπόλοιπους τομείς.
Έχασα πολύ κόσμο φέτος (και ακόμα χάνω), ο κύκλος μου περιορίστηκε πάρα πολύ.
Άτομα που άλλαξαν πόλη και έχουμε να μιλήσουμε από τα τέλη του καλοκαιριού και άλλα άτομα που ήμουν σίγουρη πως έχω δίπλα μου...πόσο άδικο είχα! Ειδικά για ένα συγκεκριμένο άτομο με πείραξε πάρα πολύ, για ένα άτομο που του είχα δώσει τόσα....πόσες φορές το βοήθησα, πόσες φορές έμεινα εγώ πίσω σε πολλούς τομείς γιατί με χρειαζόταν, πόσες φορές...και τι πήρα πίσω? Τίποτα!
Σε μια δύσκολη στιγμή, απλά αντέδρασε με απόλυτη απάθεια...ούτε που ασχολήθηκε για λίγα δευτερόλεπτα, ούτε που έδωσε σημασία στο πρόβλημά μου...
Να πω πως δεν με πείραξε? Με πείραξε! Ένιωσα ΤΟΣΟ μαλάκας...ήθελα να αρχίσω να ανοίξω το στόμα μου και να τον παρασύρει ένας χείμαρρος...αλλά δεν το έκανα!
Απλά έφυγα...δεν έχει φάει delete ακόμα...του έχω δώσει τόσες και τόσες προθεσμίες να επανορθώσει, να με πάρει ένα τηλέφωνο να με ρωτήσει αν όλα πάνε καλά...μου φαίνεται όμως πως περιμένω πολύ άδικα! Η ώρα του delete πλησιάζει επικίνδυνα. Έκανα τα στραβά μάτια ΤΟΣΕΣ ΚΑΙ ΤΟΣΕΣ φορές, δεν θα συνεχιστεί όμως αυτό για πολύ. Λίγες μέρες ακόμα και μετά θα πω το οριστικό αντίο...και όταν λέω πως κάτι είναι οριστικό, είναι οριστικό. Ποτέ έως τώρα δεν έχω γυρίσει πίσω, δεν κάνω πισωγυρίσματα! Το κακό με αυτό το άτομο είναι πως δεν το ξέρει...είμαι τόσο σίγουρη πως μια μέρα που θα έχει κάποιο πρόβλημα, θα με πάρει τηλέφωνο γιατί θα με χρειάζεται...εκεί έχει να πέσει πολύ γέλιο (ή πολύ κλάμα). 
Μπορεί να ακούγεται σκληρό αυτό, αλλά είναι η πραγματικότητα...ο καθένας παίρνει αυτό που του αξίζει! Είμαι εκεί για όσους το αξίζουν και για όσους θέλουν να είναι δίπλα μου τις δύσκολες στιγμές μου! Η περίοδος χάριτος τέλειωσε!

Και πέρα από όλα αυτά, πρέπει να επιβιώσω σε ένα σπίτι με εντάσεις!
Προσπαθώ να μην δίνω σημασία, νομίζω ότι έχω κάνει πρόοδο, δεν αφήνω να με αγγίξει τίποτα, προσπαθώ να ελέγχω την συναισθηματική μου κατάσταση, να την διατηρώ σταθερή...σταθερή ακόμα και αν όλα καταρρεύσουν! Δεν έχω ιδέα πως θα είναι κάτι τέτοιο εφικτό!
Απλά έχω ανάγκη να πάνε όλα καλά φέτος...ακόμα και αν ένας ολόκληρος κόσμος καταρρεύσει, θέλω να τα καταφέρω...το θέλω όσο τίποτα άλλο!
Δεν θέλω να δείχνω προς τα έξω ότι "ουαου, είμαι δυνατή" ή ότι δεν με αγγίζει τίποτα...ίσα ίσα το αντίθετο...απλά έχω τόσο ανάγκη να τα καταφέρω αυτή την φορά, νιώθω πως δεν μου έχει απομείνει τίποτα...μόνο αυτό...είναι το μόνο πράγμα, η μόνη ελπίδα για να παλέψω για κάτι, για κάτι δικό μου, για κάτι που θα με κάνει ευτυχισμένη για το υπόλοιπο της ζωής μου!

Και για να ξεφύγω λίγο από όλα αυτά τα δυσάρεστα...
Άλλαξε και η ώρα σήμερα και έχει αρχίζει να σκοτεινιάζει έξω!
Σε λίγο θα πάω για διάβασμα...αυτή την στιγμή είμαι μόνη στο σπίτι (πανέμορφη αίσθηση το να είσαι μόνος και ήρεμος...πόσο όμορφη η ησυχία, έστω και για λίγο)...αν όλα πάνε καλά, του χρόνου τέτοια ώρα θα μπορώ να απολαύσω την ησυχία ότι ώρα και αν είναι! Πήγα και για καφέ σήμερα, παραμονή 28ης...θα πάω και αύριο το απόγευμα...νιώθω πιο ανάλαφρη μετά από μια βόλτα με την κολλητή στο αγαπημένο μας μέρος! Πιο ανάλαφρη και πιο δυνατή!

Καλό απόγευμα!


Κυριακή, 9 Ιουνίου 2013

Ε αντε στο διαολο πια

Κουράστηκα! Κουράστηκα πραγματικά...
Πάντα ήμουν το κοριτσάκι που περίμενε τον πρίγκιπα που θα την έκανε ευτυχισμένη και χαρούμενη, βέβαια αυτός ο πρίγκιπας ποτέ δεν ήρθε και φαντάζομαι ότι θα τον έφαγε κανένας δράκος στον δρόμο! Ή απλά για εμένα πρίγκιπας δεν υπήρξε, δεν υπάρχει και δεν θα υπάρξει ποτέ. Το δύσκολο είναι να βλέπεις όλους τους τριγύρω σου να κάνουν σχέσεις, να είναι ευτυχισμένοι με τον άνθρωπο που έχουν δίπλα τους, να έχουν κάποιον να τους νοιάζεται και να νοιάζονται για κάποιον, να είναι ερωτευμένοι και χαρούμενοι...και εγώ απλά προσπαθήσω να μετρήσω ΜΙΑ στιγμή, ΜΙΑ φορά που ο άλλος, τον οποίο ήθελα, με ήθελε και αυτός όσο και εγώ! Δεν μιλάω για περιπτώσεις, για άτομα που δεν ταιριάζαμε ή που δεν μου άρεσαν και δεν τα βρίσκαμε...αλλά για τους άλλους που τα βρίσκαμε.
Βαρέθηκα τις ξεπέτες, τις ΒΑΡΕΘΗΚΑ! Με κούρασαν ρε πούστη μου, πως το λένε; Οκ, θα αποδεχτώ το γεγονός ότι απλά δεν πρόκειται ποτέ να είμαι με κάποιον, με τον οποίο είμαι ερωτευμένη και είναι και αυτός ερωτευμένος μαζί μου και με νοιάζεται και με αγαπάει και νιώθω και εγώ το ίδιο για αυτόν. Κατά πάσα πιθανότητα, θα είμαι με κάποιον που δεν μου αρέσει και ιδιαίτερα, που δεν νιώθω τίποτα μαζί του απλά και μόνο για να είμαι με κάποιον, απλά και μόνο για να μην είμαι μόνη, με κάποιον που δεν θα αισθάνεται και πολλά πολλά μαζί μου. Ή θα είμαι μόνη, εντελώς μόνη.
  Και ότι και να μου λένε οι φίλοι μου, φίλοι είναι, αν δεν με παρηγορήσουν αυτοί, ποιος θα το κάνει? Και ας λένε να μην τα σκέφτομαι αυτά...Συγγνώμη, αλλά μέχρι τώρα...τις περισσότερες φορές ήμουν με κάποιον που δεν μου άρεσε, που θα αισθανόμουν τίποτα...ίσα ίσα που αισθανόμουν και δυσφορία πολλές φορές ή ήμουν με κάποιον που εγώ ήμουν κολλημένη με αυτόν και αυτός με είχε για τις καύλες του, για να περνάει καλά και άντε γεια! Και πάνω από όλα, δεν ήθελαν σχέση...δεν ήθελαν κάτι σοβαρό...έτσι με έβλεπαν, ως μια ξεπέτα, ως κάποια με την οποία θα περάσουν καλά και μετά αν έβρισκαν καμιά, δεν δίσταζαν να μου πουν αντίο...και σκασίλα τους για τα συντρίμμια που άφηναν πίσω!
  Παλιά πίστευα ότι ήμουν -όχι θεά- αλλά μια κοπέλα καθόλου άσχημη...τώρα πλέον δεν ξέρω, τώρα μπορεί να πω πως παίζει να είμαι και άσχημη, πως δεν έχω τίποτα το ενδιαφέρον και το αξιοσημείωτο πάνω μου, τίποτα που να προσέξει κανείς! Και εδώ είναι που αρχίζει το κακό κομμάτι...τον τελευταίο καιρό ήμουν καλά με τον εαυτό μου, μετά από τεράστιες ψυχολογικές διακυμάνσεις και θέματα, είχα καταφέρει μια πάρα πολύ καλή αρμονία...τώρα όμως, με το να αλλάζω θεώρηση...η αρμονία χαλάει...δεν τα πάω πλέον καλά με τον εαυτό μου, βρισκόμαστε σε αντιπαράθεση και δεν θέλω να το ξαναζήσω αυτό, το πέρασα μια φορά, ήταν φριχτό, δεν μπορώ να το ξαναπεράσω.

Οφείλω πάνω από όλα να προστατέψω τον εαυτό μου,
εντάξει το πολύ πολύ να καταλήξω μόνη, να κάθομαι τα βράδια να βλέπω ρομαντικές κωμωδίες με τεράστια οικογενειακά παγωτά δίπλα μου, άντε και κανένας σκύλος θα μου κάνει παρέα...εντάξει, τι να κάνουμε, δεν βρίσκουν όλοι οι άνθρωποι το ταίρι τους, κάποιοι μένουν για πάντα μόνοι...δεν πειράζει, θα βρω άλλα πράγματα που θα με γεμίζουν και θα με κάνουν ευτυχισμένη...άλλωστε δεν φαίνεται να έχω και άλλη επιλογή!

Όποτε, σταματάω...εδώ είναι η στιγμή που αποδέχομαι πως θα είμαι μόνη μου...
ΣΤΟ ΔΙΑΟΛΟ ΝΑ ΠΑΣ ΓΑΜΗΜΕΝΟ ΣΥΜΠΑΝ!
Θα το ανακοινώσω στους άλλους πως είναι και καλά απόφασή μου, ότι φέτος μιας και φεύγω σε ένα-δυο μήνες, προτιμώ να μείνω μόνη για να μην κολλήσω με κάποιον και μετά μου είναι δύσκολο κτλ. κτλ. Που δεν είναι και εντελώς ψέμα...

Και μετά από μια παύση που έκανα και πήγα και έβαλα τα κλάματα, λέω ΤΕΛΟΣ!
Θα ασχοληθώ με άλλα πράγματα στη ζωή μου, θα γίνω μια καλή γιατρός, μια πάρα πολύ καλή γιατρός...αυτό που ήθελα πάντα και δόξα τον Θεό, υπάρχει ακόμα μέσα μου η επιθυμία αυτή!
Δεν τα βρίσκω απλώς με το άλλο φύλο...δεν λέω πλέον "ότι είναι να γίνει, θα γίνει" λέω ΟΧΙ, ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΑΝΕΝΑΝ! Είμαι καλά με τον εαυτό μου, τα βρίσκουμε, δεν γουστάρουμε ρε πούστη να μαλώνουμε για τίποτα...πάνω από όλα ο εαυτός μου, είναι ότι πιο πολυτιμότερο έχω και θέλω και πρέπει να τον προστατεύσω...ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΚΑΝΕΝΑΝ!
Και ΤΕΡΜΑ πια και οι μαλάκες με τους οποίους καταπιεζόμουν σε αφόρητο βαθμό!
Θα σβήσω και το facebook γιατί με κάνει και αυτό σκατά, καλύτερα να περνάω χρόνο με τον εαυτό μου και με τις φίλες μου παρά να κάθομαι στο facebook! ΤΕΛΟΣ!

Πάω τώρα να φάω ένα οικογενειακό παγωτό και να δω ένα παιδικό, δεν πα ναα, ας βάλω 100 κιλά κυτταρίτιδα, λες και θα με δει κάποιος.
Αυτά.

Παρασκευή, 1 Μαρτίου 2013

Δευτερολεπτα

http://www.youtube.com/watch?v=ZbX0AKHPDPA


Σε ποσα δευτερολεπτα αλλαζει ο ανθρωπος;
Σε ποσα δευτερολεπτα αλλαζω εγω;
Σε ελαχιστα...σε λιγοτερο απο δευτερολεπτα!

Εκει που τον ηθελα, εκει που με πονουσε η καταληξη μας, τελικα ηρθαν τα πραγματα ετσι και μπροστα απο τον καθρεπτη, με μουτζουρωμενα ματια απο την μασκαρα καταλαβα οτι αξιζω πολλα. Οχι ρε γαμωτο μου, αρκετα το επαιξα ταπεινο χαμομηλακι που δεν αξιζει πολλα και αντε περισσοτερη μετριοφροσυνη και μετριοτητα. Αξιζω καλυτερα και περισσοτερα πραγματα!
Και το πηρα αποφαση...τον αφησα. Και ενιωθα καλα που το εκανα, ο εαυτος μου πηρε ανασα μετα απο τοση καταπιεση. Θα βρω κατι καλυτερο, το ξερω...ο καθενας παιρνει οτι του αξιζει! Αρκει να ξερει τι του αξιζει.

Τωρα ειμαι καλα!
Σκεφτομαι διαφορα για το καλοκαιρι, δεν θα τα αναλυσω ομως τωρα!

Καληνυχτα.








Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

I'm perfectly imperfect

Χαμηλή μουσική, το παράθυρο μπροστά μου κλειστό, η μέρα έξω λαμπερή και ζεστή...εγώ...εγώ?
Μπροστά από μια οθόνη να γράφω μανιωδώς, τα μαλλιά μου πιασμένα ψηλά και άλουστα 2 μέρες τώρα, κλεισμένη μέσα στο σπίτι 2 μέρες τώρα, με την ίδια ρόμπα, με το ίδιο ποτήρι νερό μπροστά μου...να ψάχνω σαν τρελή για ένα τσιγάρο, αλλά το μόνο που έχω είναι σοκολάτα...Γαμήσου δίαιτα, θα ξεσπάσω στην σοκολάτα...και έτσι ξέσπασα στην σοκολάτα, σε πατατακια, σε ένα σουβλάκι, σε τηγανίτες πατάτες και έκατσα μετά κάτω και σκεφτόμουν πως οι τύψεις για τις άδικες θερμίδες θα αρχίσουν σε λίγο...όπου να 'ναι!

Το απόγευμα θα τον δω. Νομίζω πως έπρεπε να αισθάνομαι χαρούμενη, να έχω και λίγο άγχος. Γιατί όμως δεν αισθάνομαι τίποτα; Ενα κενό μόνο...δεν θέλω να τον δω, ξέρω πως θα με παρασύρει πάλι...μου κάνει πολύ κακό. Χάνω τον εαυτό μου μαζί του, χάνω το ποια πραγματικά είμαι, γίνομαι ένας άλλος άνθρωπος, με τις πράξεις μου του λέω "ελα, κατέστρεψε με" και αυτός...το κάνει και με μεγάλη ευχαρίστηση. Θέλω κάθε φορά να του φωνάξω ότι ΦΟΒΑΜΑΙ! Κάθε φορά που βγαίνει έξω, χάνω τον υπνο μου...με ποια είναι αποψε? Ποια αγγιζει, ποια φιλαει, με ποια κοιμαται? Και χάνω τον υπνο μου και τριγυριζω μέσα στο σπίτι σαν το φαντασμα και ψάχνω τσιγαρα, αλκοολ ή σοκολατες...
Και οι σκεψεις με τρελενουν..."και εγώ μια από αυτες είμαι; Και με εμενα παιζει; Με θελει καθολου;"...Ναι, εχω κανει πολλες μαλακιες και φταιω εγω σε μεγαλυτερο βαθμο, αλλα δεν εχω την δυναμη να το σταματησω...σαν τον ναρκωμανη που μισει τον εαυτο του οταν παιρνει την δοση, αλλα αν δεν την παρει θα υποφερει...εχουμε μια προβληματικη, αρρωστημενη, ψυχαναγκαστικη σχεση.
Το κινητο διπλα μου χτυπαει...δεν τολμω να δω ποιος ειναι.
Πως καταληξαμε ετσι ρε; Εμεις δεν ειμασταν ετσι...υπηρχε παθος, υπηρχαν συναισθηματα, υπηρχε απιστευτη χημεια...που πηγαν ολα αυτα; Γιατι γιναμε ετσι; Φοβαμαι...

Τα μεγαλα τα λογια παρασυρουν το μυαλο και σε οδηγουν σε πραξεις που ουτε και εσυ ξερεις πως μπορεις να κανεις!
Που ειναι ο πριγκιπας μου; Μου υποσχεθηκαν πριγκιπα...καθε βραδυ για πολλα χρονια, λιγο πριν κοιμηθω μου υποσχονταν πριγκιπες πανω σε ασπρα αλογα που θα με επαιρναν μακρια απο ολη την παρανοια του κοσμου! Ακομα περιμενω τον πριγκιπα...

Σκεψεις...σκεψεις κατακλυζουν το μυαλο μου! Η μισοτελειωμενη εκθεση στο γραφειο μου πανω...
"Sehr geehrter Damen und Herren..."
αυτη η εκθεση, θα με παρει μακρια απο εδω! Αρκει να την στειλω...αρκει να το παρω αποφαση!
Και ομως δεν το περιμενα...περιμενα ενθουσιασμο! Ενα εισητηριο χωρις επιστροφη, μια βαλιτσα με ρουχα, καλλυντικα, βιβλια...τα παντα! Ενα διαμερισμα σε μια ξενη χωρα να με περιμενει...ενα πανεπιστημιο να με περιμενει...μια  ολοκληρη χωρα να ανακαλυψω! Και ομως, με βαρια καρδια διαλεγω τα χειμερινα ρουχα που θα παρω μαζι μου, με βαρια καρδια γραφω την εκθεση, με βαρια καρδια...Ειναι μεχρι να ερθει η ωρα εκεινη...μολις ερθει δεν θα αισθανομαι τιποτα πλεον και απλα να το κανω. Μεχρι τοτε ομως, εγω θα βασανιζομαι!

Φιλοι, γνωστοι...μου λενε να μην χαθουμε και ειναι αστειο γιατι θα χαθουμε! Θα φυγω σε μια μακρινη χωρα, θα υπαρχει τεραστια αποσταση, εγω για τους 3 πρωτους μηνες θα συγκρατω τον εαυτο μου καθε μερα να μην γυρισει πισω, θα συγκρατω τον εαυτο μου να μεινει εκει και να προσπαθησει, να συνηθισει! Πως λοιπον να μην χαθω μαζι τους; Πως ειναι δυνατον κατι τετοιο;
Ακομα και η καλυτερη φιλη...στην αρχη θα το παλεψουμε. Στην πορεια ομως; Η αποσταση εχει την δυναμη να τα διαγραφει ολα...και η απουσια εχει την δυναμη να τα διαγραφει ολα! Ποσο μαλλον αν συνδιασεις την αποσταση με την απουσια! Ας ειμαστε λιγο ρεαλιστες ρε παιδια...
Οι μεγαλες υποσχεσεις και οι ελπιδες παντα καταληγουν να σε σκοτωνουν, ας μην το κανουμε αυτο στους εαυτους μας...οχι τωρα. Ειναι μια νεα αρχη για ολους μας!

Πρεπει να ετοιμαστω...θα τον δω το βραδυ. Πρεπει να ειμαι τελεια εξωτερικα και ας πεθαινω εσωτερικα και ας το κανω με το ζορι!

Δεν ξερω σε ποσο καιρο θα ξαναγραψω...μεχρι να το ξαναεχω αναγκη!