Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

I hope it hurts.


Υπάρχουν δυο είδη φίλων, αυτοί που αξίζουν και αυτοί που δεν αξίζουν.
Αυτοί που αξίζουν συμπεριφέρονται καλά απέναντί σου, όταν θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον είναι εκεί και δεν σε αφήνουν να πέσεις. Σε ζορίζουν να συνεχίσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο.
  Υπάρχει και η κατηγορία αυτών που δεν αξίζουν. Που καθημερινά ρωτάς και ξαναρωτάς τον εαυτό σου γιατί τους κάνεις παρέα, αυτοι που σε πρήζουν με τα δικά τους και δεν σε ρωτάνε πως είσαι εσύ, αυτοί που δεν είναι ποτέ εκεί για εσένα, αυτοί που δεν σηκώνουν ποτέ το τηλέφωνο όταν είναι ανάγκη, αυτοί που σε κάνουν παρέα γιατί σε έχουν ανάγκη, να συνεχίσω; Γιατί αν συνεχίσω θα αρχίσω να αναφέρω παραδείγματα από την προσωπική μου ζωή κτλ. κτλ. κτλ.
  Στους πρώτους αξίζει το "Να  Συμπεριφέρεσαι καλά στους φίλους σου, οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται, οι φίλοι είναι σημαντικοί" και όλα αυτά τα κλισέ. Στους δεύτερους αξίζει το "όταν βρεις την ευκαιρία να τους κάνεις πουστιά, να τους εκμεταλλευτείς κτλ. , κάνε το χωρίς τύψεις και αμφιβολίες".
   Προσωπικά δεν είμαι άτομο που προδίδει. Μπορεί να αδιαφορήσω, να προσπαθήσω να ξεκόψω κ.ο.κ. αλλά δεν σκάβω τον λάκο του άλλου. ΟΜΩΣ, έρχεται οι στιγμή που οι φίλοι σου, βγάζουν το προσωπείο τους και βλέπεις ακριβώς τι πάστα ανθρώπων είναι. Μετά αρχίζουν τα προβλήματα, το πιο συνηθισμένο...σε έχουν γραμμένο. Ε, όταν το πράγμα αρχίζει να χοντραίνει, όταν αποτελματώνεται εντελώς η φιλία, έχει έρθει η σειρά σου, να βγάλεις τον κακό ευατο σου. Να αρχίσεις να πιέζεις καταστάσεις, να αδιαφορείς, να προσπαθήσεις με κάθε τρόπο να τους δείξεις τι αξίζουν.
Δεν αρκεί να δείχνεις αδιαφορια ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να το νιώθεις κιόλας. Και αν έχω ένα καλό, και αν είμαι ευγνώμων για ένα πράγμα είναι η ικανότητά μου, να μπορώ να επιβάλλομαι στον εαυτό μου, να επιβάλλω τα συναισθήματα μου. Τι λέγαμε; Αα για το ότι δεν αρκεί να δείχνεις αδιαφορία, πρέπει να την νιώθεις κίολας.

Κανείς δεν είναι αναγκασμένος να είναι πάντα καλός. ΕΙΔΙΚΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ. Αν σου κάνει ο αλλος μαλακια, κανενας δεν σε αναγκαζει να μην του κανεις και εσυ.
Δεν πρεπει να δεχομαστε τα συναισθηματα που θελουν να μας δωσουν οι αλλοι. Τα γυρναμε πισω. Ευχαριστουμε αλλα δεν θα παρουμε και αν εχετε ενα δισεκατομμύρια ψυχολογικα, πατε σε ψυχιατρο ή κλειστείτε σε ενα δωματιο και μην ξαναβγειτε ποτε. Δεν σας φταιει σε κατι η ανθρωποτητα!

Dear frienemies,
I hope it hurts!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου