Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Άλλη μια σκέψη.



Κάνει κρύο, έξω βρέχει, αν ανοίξεις το παράθυρο σταγόνες βροχής θα προσγειωθούν μπροστά σου, θα βρέξουν το πρόσωπο και τα χέρια σου, θα μπορέσεις να μυρίσεις την βροχή και μετά θα ξανακλείσεις το παράθυρο και το μόνο που θα ακους θα είναι η βροχή να πέφτει με ορμή στο έδαφος.
Μου αρέσει πολύ αυτός ο ήχος, είναι η μουσική της φύσης, το χαμόγελό της.
Θέλω να περπατήσω στην βροχή και ας κρυώνω.
Όπως στις ταινίες, που ο πρωταγωνιστής περπατάει στο Παρίσι το βράδυ την ώρα που βρέχει και βλέπει απέναντί γύρω του φώτα και κόσμο να τρέχει ή να κρατάει ομπρέλες και δεν τον ενδιαφέρει αν βραχεί ή αν κρυώσει, θέλει μόνο να περπατήσει στην βροχή.

Σε λίγο καιρό έρχονται Χριστούγεννα. Πάλι τα φώτα θα ανάψουν, τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά μέχρι αργά και ο κόσμος θα ξεχυθεί στους δρόμους. Και μου φαίνεται ότι πέρασε πάρα πολύ γρήγορα ο καιρός. Μου φαίνεται πως σαν χτες άλλαξε ο χρόνος. Και τώρα θα ξανα αλλάξει. Και μετά από λίγο καιρό θα ξανα αλλάξει. Και θα αναρωτιέμαι πάλι, πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός. Το 2011 δεν ήταν καθόλου μα καθόλου καλή χρονιά. Προς το τέλος του Αυγούστου άρχισε η κατάσταση να φτιάχνει. Πριν ήμουν καλά και ξαφνικά, μέσα σε λίγο καιρό, όλα ήταν μαύρα, μάταια. Μέσα Αυγούστου η κατάσταση άρχισε να φτιάχνει, και τώρα ο καιρός τρέχει και κάθε μέρα είναι και καλύτερα. Πρέπει να πας στον πάτο για να ανέβεις στην κορυφή. Αυτό έχει γίνει σε εμένα άπειρες φορές, κάθε φορά ήταν διαφορετική περίσταση και κατάσταση.
Και τώρα, θέλω να έρθουν τα Χριστούγεννα. Θέλω να βγω βράδυ στα μαγαζιά, να πάω για πατιναζ, να παω για καφέ ή για κινέζικο ή ακόμα και να κάτσω στο σπίτι μου, στον καναπέ με μια κούπα ζεστή σοκολάτα ή καπουτσίνο με το δέντρο απέναντί μου να δω μια από τις αγαπημένες μου ταινίες ή την αγαπημένη μου σειρά. Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, κάτι υπάρχει στην ατμόσφαιρα, κάτι διαφορετικό. Όλα μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, τα τραγούδια, η διακόσμηση, οι ταινίες ακόμα και οι διαφημίσεις με τον Άγιο Βασίλη.
Όταν ήμουν μικρή, καθόμουν και έγραφα γράμματα στον Άγιο Βασίλη, τον περίμενα και εντυπωσιαζόμουν που το πρωί μου είχε φέρει αυτό που ήθελα. Μετά απογοητεύτηκα λίγο που έμαθα ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Το θέμα δεν είναι να μην υπάρχει αλλά αν αισθάνεσαι πως υπάρχει.
 

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

I hope it hurts.


Υπάρχουν δυο είδη φίλων, αυτοί που αξίζουν και αυτοί που δεν αξίζουν.
Αυτοί που αξίζουν συμπεριφέρονται καλά απέναντί σου, όταν θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον είναι εκεί και δεν σε αφήνουν να πέσεις. Σε ζορίζουν να συνεχίσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο.
  Υπάρχει και η κατηγορία αυτών που δεν αξίζουν. Που καθημερινά ρωτάς και ξαναρωτάς τον εαυτό σου γιατί τους κάνεις παρέα, αυτοι που σε πρήζουν με τα δικά τους και δεν σε ρωτάνε πως είσαι εσύ, αυτοί που δεν είναι ποτέ εκεί για εσένα, αυτοί που δεν σηκώνουν ποτέ το τηλέφωνο όταν είναι ανάγκη, αυτοί που σε κάνουν παρέα γιατί σε έχουν ανάγκη, να συνεχίσω; Γιατί αν συνεχίσω θα αρχίσω να αναφέρω παραδείγματα από την προσωπική μου ζωή κτλ. κτλ. κτλ.
  Στους πρώτους αξίζει το "Να  Συμπεριφέρεσαι καλά στους φίλους σου, οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται, οι φίλοι είναι σημαντικοί" και όλα αυτά τα κλισέ. Στους δεύτερους αξίζει το "όταν βρεις την ευκαιρία να τους κάνεις πουστιά, να τους εκμεταλλευτείς κτλ. , κάνε το χωρίς τύψεις και αμφιβολίες".
   Προσωπικά δεν είμαι άτομο που προδίδει. Μπορεί να αδιαφορήσω, να προσπαθήσω να ξεκόψω κ.ο.κ. αλλά δεν σκάβω τον λάκο του άλλου. ΟΜΩΣ, έρχεται οι στιγμή που οι φίλοι σου, βγάζουν το προσωπείο τους και βλέπεις ακριβώς τι πάστα ανθρώπων είναι. Μετά αρχίζουν τα προβλήματα, το πιο συνηθισμένο...σε έχουν γραμμένο. Ε, όταν το πράγμα αρχίζει να χοντραίνει, όταν αποτελματώνεται εντελώς η φιλία, έχει έρθει η σειρά σου, να βγάλεις τον κακό ευατο σου. Να αρχίσεις να πιέζεις καταστάσεις, να αδιαφορείς, να προσπαθήσεις με κάθε τρόπο να τους δείξεις τι αξίζουν.
Δεν αρκεί να δείχνεις αδιαφορια ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να το νιώθεις κιόλας. Και αν έχω ένα καλό, και αν είμαι ευγνώμων για ένα πράγμα είναι η ικανότητά μου, να μπορώ να επιβάλλομαι στον εαυτό μου, να επιβάλλω τα συναισθήματα μου. Τι λέγαμε; Αα για το ότι δεν αρκεί να δείχνεις αδιαφορία, πρέπει να την νιώθεις κίολας.

Κανείς δεν είναι αναγκασμένος να είναι πάντα καλός. ΕΙΔΙΚΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ. Αν σου κάνει ο αλλος μαλακια, κανενας δεν σε αναγκαζει να μην του κανεις και εσυ.
Δεν πρεπει να δεχομαστε τα συναισθηματα που θελουν να μας δωσουν οι αλλοι. Τα γυρναμε πισω. Ευχαριστουμε αλλα δεν θα παρουμε και αν εχετε ενα δισεκατομμύρια ψυχολογικα, πατε σε ψυχιατρο ή κλειστείτε σε ενα δωματιο και μην ξαναβγειτε ποτε. Δεν σας φταιει σε κατι η ανθρωποτητα!

Dear frienemies,
I hope it hurts!

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

having a choice


I don't think feelings change nor people, i think situations do. i know that it's possible to dislike someone after loving  them so much or to love someone after feeling so much hate towards them but, it's not because people change, it's because it's not the same. It's because something made you think differently, something opened your eyes. Something cause you to see everything the way it is at last. It's like days. Days can be cloudy, or days can be sunny. Days don't change, the weather does. And nothing can play a part in that or fix it, they can just let it be.

Smile let everyone know that you are stronger than yesterday!
And the question isn't who is going to let you. It's who is going to stop you.