Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Μια μικρή αλλαγή, φέρνει μια μεγάλη.

  Θυμάμαι χαρακτηριστικά πέρισυ το καλοκαίρι που έκανα μια ανάρτηση και έλεγα πόσο λυπάμαι που φεύγει το καλοκαίρι κτλ. Ήταν η αρχή της κάτω βόλτας μου.
Έχασα τα πάντα από τον Σεπτέμβρη. Έχασα την φιλόδοξη, αισιόδοξη και ταλαντούχα μαθήτρια που είχα υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια, οι φιλίες ποτελματώθηκαν, τα όνειρα δεν αναγνώρισαν την δημιουργό τους και την εγκατέλειψαν, τα συναισθήματά μου χτυπήθηκαν αλύπητα, πληγώθηκαν και μισοπεθαμένα αποφάσισαν να απομονωθούν, να με αφήσουν στην ησυχία μου και να σωπάσουν. Η απάθεια μου χαμογέλασε ευνοηκά, η κατάθλιψη έγινε η καλύτερή μου φίλη...Αν μια λέξη μπορούσε να με χαρακτηρίσει, είναι η απομώνωση. Έμενα μόνη και έκλεγα νομίζοντας πως η ζωή μου είναι τραγική και δεν μπορεί να αλλάξει.
  Μετά από λίγο καιρό βρήκα όλα αυτά που με κατέστρεφαν και άρχισα να τα παραμερίζω. Τα καταδίκασα να φύγουν και να χαθούν, να μην με ξαναψάξουν ποτέ. Ήμουν αποφασιστική...δεν είχαν κανένα περιθώριο να αντιδράσουν.
Οπότε τα όνειρα άρχισαν ξανά να με πλησιάζουν δειλά, η αισιοδοξία με κοίταξε από μακριά...ήταν μια αρχή. Όμως έκανα ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω. Ρουτίνιασα...κατέληξα να ξυπνώ το πρωί και μέχρι το βράδυ να μην κάνω απολύτως τίποτα πέρα από το να παρακολουθώ μερικές ξένες σειρές και να διαβάζω βιβλία...δεν λέω...καλά είναι όλα αυτά, αλλά αξίζει να ρουτινιαστεί η ζωή μιας 16χρονης κοπέλας;
  Η αποφασιστικότητα μου χτύπησε την πόρτα. Αν ένα πράγμα που έχω πάνω μου, που μου έχει απομείνει, που δεν με εγκατέλειψε ποτέ...είναι η αποφασιστικότητά μου. Όταν πέρνω κάτι απόφαση, νιώθω δυνατή και δίνω τα πάντα.
  Από μια στιγμή και μετά, ένιωσα αηδία για τον δρόμο που είχα ακολουθήσει. Σιχάθηκα πολλά πράγματα. Σιχάθηκα την κατάθλιψη που αν και ελάχιστη εξακολουθούσε να με στιγματίζει, σιχάθηκα τις φίλες που με είχαν εγκαταλείψει και δεν ήταν εκεί για εμένα, σιχάθηκα την ρουτίνα μου, σιχάθηκα σχεδόν τα πάντα.
  Θυμήθηκα μια κοπέλα που πάντα περνούσαμε καλά και ήταν συνέχεια πρόθυμη να βγούμε και να μιλήσουμε. Σήκωσα το τηλέφωνο και κανόνισα να βγούμε.
Αποφάσισα να αλλάξω τα πάντα. Γιατί με καταδικάζω τόσο πολύ;
Από την στιγμή που άρχισα να νιώθω άσχημη και ασήμαντη, όλοι με αντιμετώπιζαν έτσι.
Ξεκίνησα πολύ άσχημα στο λύκειο, πρώτη φορά πήρα τόσο χαμηλούς βαθμούς, πρώτη φορά κόπηκα σε πτυχίο στα αγγλικά, πρώτη φορά ένιωθα πως η ζωή μου δεν είχε καμία αξία, πρώτη φορά αμφέβαλα για τον εαυτό μου σε πολλά πράγματα...
  Τέλος. Αξίζω πολλά περισσότερα από αυτό και το ξέρω πολύ καλά. Πόσο έμεινε; Ένας μήνας και κάτι...δεν θα πάει καμία μέρα χαμένη. ΚΑΜΙΑ!
Τέρμα οι φίλες που δεν δίνουν σημεία ζωής παρά μόνο όταν τις συμφέρει, τέρμα η παραμέληση των ανθρώπων που αξίζουν, τέρμα η κατάθλιψη, η ρουτίνα, η μονοτονία, το κλάμα, η αποτυχία, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η απομώνωση, τα εγκαταλειμένα όνειρα, η απραξία και η απάθειά μου, ΤΕΡΜΑ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.
  Έκανα αυτό που ήθελα τόσο πολύ εδώ και καιρό...άλλαξα σελίδα!
Και όπως είπε ο Πιντέρης (ψυχολόγος) Μια μικρή αλλαγή, φέρνει μια μεγάλη!
Όλα έχουν αλλάξει τώρα.
(happy law of attraction)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου