Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Το παρόν...


Έχω τόσο καιρό να κάνω ανάρτηση...
Όχι δεν το ξέχασα το blog...
Καθημερινά μπαίνω...δημιουργώ μια ανάρτηση και την διαγράφω χωρίς να την δημοσιεύσω...
Σήμερα όμως δεν θα γίνει έτσι...
Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και δεν πάει άλλο...Είναι τόσα πολλά...
Εγώ είμαι τόσο διαφορετική από τους άλλους ή οι άλλοι απλά...είναι λάθος?
Θα ξεκινήσω από τις "φίλες" μου...Δεν μπορώ να καταλάβω...πως γίνετε να ζουν σε αυτό το ροζ συννεφάκι...Δεν τις ενδιαφέρει τίποτα παραπάνω από τους γκόμενους. τα κουτσομπολιά και αν μη τι άλλο...το facebook! Δεν μπορώ...δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση...
Είμαι η weird της παρέας...γιατί δεν είμαι και καλά "ερωτευμένη" με τον πρώτο τυχόντα...γιατί δεν έχω facebook και δεν μου μιλάνε 100 αγόρια, ούτε καθημερινά το μόνο μου άγχος είναι το αν θα μου στείλει ο...
Στα μάτια μου...είναι τόσο χαμηλά...έχουν φτάσει στον πάτο και παρόλα αυτά...ακόμα συνεχίζουν!
Έγινε τσουνάμι στην Ιαπωνία, υπάρχει το ραδιενεργό νέφος, η Ελλάδα είναι σε μια από τις χειρότερες στιγμές της στην Ιστορία, ξεκινάνε επιθέσεις στην Λιβύη...και η άλλη κλαίει επειδή το καλοκαίρι δεν θα μπορέσει να συναντήσει τον...που μιλάνε 2 μήνες στο facebook! Η άλλη κράζει την...επειδή έκανε εκείνο...! Η άλλη η μόνη της ανησυχία είναι τι έκανε ο...που πήγε...τι είπε...
Με την άλλη...αποξενωθήκαμε...εντελώς. Είμαστε σαν άγνωστες...δεν λέμε η μια στην άλλη τι συμβαίνει, τι έγινε...τίποτα. Απλά...χάσαμε την επικοινωνία.
  Είμαι σε μια δύσκολη περίοδο και θέλω σαν τρελή να βρω την Cristina μου...Έγινα η Meredith που λάτρευα όταν σταμάτησα να προσπαθώ...όταν δεν ήθελα πια να γίνω Meredith και ήθελα απλά να πάω στην Χαβάι και να ανοίξω cafe χωρίς σπουδές...χωρίς τίποτα...
Τώρα κατάλαβα πως λάτρευα ένα πρόσωπο που δεν υπήρχε...δεν είχα ως σκοπό να γίνω η Meredith...μοιάζαμε πολύ...τώρα, είμαστε όμοιες σαν δύο σταγόνες νερό...Θέλω πάλι να γίνω η χαρούμενη κοπέλα που είχε στόχους και προγραμμάτιζε το μακρινό μέλλον σαν να ήταν το αύριο...αυτή που φοβόταν να αντιμετωπίσει τον θάνατο, αυτή που είχε δυνατές απόψεις, αυτή που δεν μπορούσε να κρατήσει μυστικό μέσα της και τα έλεγε όλα...ισορροπία!
Την χρειάζομαι αυτή την κοπέλα...αλλά έφυγε...κομματιάστηκε και χάθηκε ένα πρωινό με ήλιο, σε μια σκοτεινή αίθουσα...Χάθηκε σαν αέρας...και μπορεί να βρίσκεται μπροστά μου αλλά δεν μπορώ να την βρω...Ψάχνω στα λάθος μέρη...Στα κλαμπ, στο βαρύ ποτό που δεν τολμούσα παλιά να δοκιμάσω, στην pop μουσική, σε αδιαφορία απέναντι στο σχολείο και τα μαθήματα...Αυτές είναι οι στιγμές που άθελα μου...πιστεύω πως θα με ξαναβρώ, αλλά μάταια...!
  Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί, να φύγω με ένα χαμόγελο από το σπίτι, να πάω στο σχολείο και να βρω την παρέα μου που θα με καλύπτει συναισθηματικά και να αναλύσω με την κάθε λεπτομέρεια τι έγινε το Σάββατο που βγήκα με τους....Να μην χρειάζεται να προσποιούμαι για να είμαι "αποδεκτή" σε αυτή την παρέα, να μην χρειάζεται να τους κρύβω αυτό και εκείνο που έγιναν...
  Χρειάζομαι την Cristina, τον George και την Izzie μου...Θέλω να είμαι σε μια παρέα που θα ξέρει πως ο κόσμος συνεχίζετε και πέρα από το facebook και τα αγόρια...Θέλω να έχω ένα άτομο που να μην του κρύβω τίποτα, να συζητάμε...

Δεν με αντέχω έτσι όπως είμαι τώρα...
δεν αντέχω να κάθομαι όλη μέρα στο δωμάτιο μου και να κοιτάζω τον απέναντι τοίχο χωρίς να σκέφτομαι απολύτως τίποτα...
δεν αντέχω να κρύβω πράγματα από τους άλλους και να μην βρίσκω νόημα στο να τους τα πω...
δεν αντέχω άλλο αυτά τα άτομα που κάνουμε παρέα...
δεν αντέχω να γίνομαι η προσωπική ψυχολόγος του καθενός...
δεν αντέχω να ανοίγω ηλίθια θέματα προς συζήτηση γιατί τα άλλα δεν μπορώ να τους τα πω...
δεν αντέχω να με βλέπω έτσι κάθε μέρα...
δεν αντέχω να μην έχω στόχους και να μην μπορώ να προγραμματίσω το μέλλον μου...
δεν αντέχω να μην έχω όνειρα και όρεξη για ζωή...

δεν αντέχω απολύτως τίποτα...

2 σχόλια:

  1. εχεις δικιο.. τα εχω περασει !
    ξερεις κατι? ενα καλο χεσιμο θελουνε ολοι τους. πες τα παιδι μου και αν καταλαβουνε. το πολυ πολυ να σε βγαλουνε ως την περιεργη που επαθε την κριση, να σε θαψουνε λιγο και μετα να συνεχισουνε να λενε βλκς. αλλα ειμαι σιγουρη πως καποια στιγμη εστω για ενα λεπτο θα αναρωτηθουν"και αν εχει δικιο?"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δεν νομίζω να αναρωτηθούν...θεωρούν δεδομένο πως η σωστή συμπεριφορά είναι η δική τους και δεν υπάρχει τίποτα πέρα από το facebook και τους γκόμενους...
    απλά είναι...αξιολύπητοι :/

    ΑπάντησηΔιαγραφή