Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Who are you?



Τόσο καιρό κάνω αναρτήσεις και γράφω για πολλά θέματα που αφορούν τα όνειρα, την ζωή, την μαγεία που οι περισσότεροι έχουν χάσει ή δεν την παραδέχονται και πολλά άλλα...
Ποια είμαι όμως εγώ?
  Με λένε Μαίρη...οκ αυτό είναι γνωστό. Προτιμώ τα κοντινά μου πρόσωπα να με φωνάζουν Μερ αν και τις περισσότερες φορές το ξεχνάνε...! Έχω αρκετά καλά αλλά και πολλά στραβά. Γενικά είμαι άνθρωπος παράξενος...δεν ξεχωρίζω σε κάτι από τον καθένα...
Σε αυτή την ανάρτηση, σκέφτηκα να μοιραστώ μερικά από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου...Λοιπόν από που να ξεκινήσω? Είναι βουνό όλα αυτά που θέλω να πω...
  Καταρχάς αυτό που με χαρακτηρίζει είναι η αστάθεια μου. Ίσως όμως είναι και επειδή ο χαρακτήρας και γενικά εγώ διαμορφώνομαι ακόμα...δεν έχω ολοκληρωθεί -και ελπίζω κάποια στιγμή να συμβεί και αυτό-. Το πιο απλό παράδειγμα που μπορώ να δώσω είναι το εξής...Μπορεί την μια στιγμή να λέω πως το συγκεκριμένο άτομο με εκνευρίζει αφάνταστα και την αμέσως επόμενη να πιστεύω πως είναι πολύ καλό και πολύ εντάξει και να πιστεύω πως "τα βρίσκω" μαζί του. Αυτό το κάνω παντού, στο σχολείο όσον αφορά τα μαθήματα, στις παρέες μου, στην οικογένειά μου...
  Το αμέσως επόμενό είναι πως είμαι κυκλοθυμική...ή μάλλον μελαγχολική. Δεν είμαι έτσι από την φύση μου...απλά η μοναξιά με έχει κάνει έτσι τους τελευταίους 2 χρόνους. Μπορεί για μια περίοδο να πηγαίνω κόντρα στον εαυτό μου και να βγαίνω, να χορεύω, να πίνω, να πηγαίνω στο σχολείο και να χαμογελάω και πριν πάω να ντύνομαι ωραία, να βάφομαι κτλ. Όταν όμως αρχίζω να καταλαβαίνω πως τα έχω σχεδόν καταφέρει, επανέρχεται ο εαυτός μου και με εκδικείται...σαν να μου λέει "δεν χρειάζονται αυτά για να απαλλαγείς από εμένα". Και τότε θα αρχίσω πάλι να πηγαίνω στο σχολείο με σοβαρότητα, δεν θα βγαίνω τα Σαββατόβραδα προσποιούμενη διάφορες δικαιολογίες, θα πηγαίνω στο σχολείο με σπαστό πιασμένο μαλλί και λίγη μάσκαρα. Πάντα θα κάνω το ίδιο λάθος και πάντα θα έρχεται ο εαυτός μου και θα με εκδικείται...Σε αυτό φταίει η παρέα μου, γιατί είναι επιφανειακή και δεν έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα!
  Είμαι πολύ δυνατή και δυναμική. Στα δύσκολα δεν θα παγώσω, μπορεί μέσα μου να γκρεμιστούν όλα αλλά δεν θα το δείξω και θα παλέψω για να κερδίσω την μάχη. Μπορεί να συμβεί κάτι άσχημο ή κάτι που να με κάνει να φοβηθώ αλλά το κάθε δευτερόλεπτο είναι χρήσιμο για εμένα...Επίσης, όταν βάλω ένα στόχο και το θέλω πραγματικά θα το καταφέρω και δεν με φοβίζει τίποτα. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να με αποσπάσει από τους στόχους μου, χωρίς την θέλησή μου. Αν το θέλω πραγματικά και σημαίνει κάτι για εμένα, θα το καταφέρω.
  Όταν εκνευριστώ ποτέ δεν ξεκινάω να φωνάζω...εκτός αν έχει προηγηθεί κάτι πριν. Απλά μένω για λίγο μόνη και αρχίζω να σκέφτομαι...μέχρι να πάω σε εκείνο το άτομο και να πω τι έχω και το με πείραξε.
  Είμαι εγωίστρια και ισχυρογνώμων. Μην περιμένεις να μου αλλάξεις γνώμη εκτός και αν έχεις επιχειρήματα πολύ πιο δυνατά από τα δικά μου αλλά και πάλι...ποτέ δεν θα παραδεχτώ πως έκανα λάθος. Και αν το κάνω...κάπου θα αποσκοπεί!
Λέω πολύ εύκολα συγνώμη και ευχαριστώ αλλά δεν λέω σ' αγαπώ, μου λείπεις και τα σχετικά. Θεωρώ πως κάποια στιγμή θα τα πω και αυτά...απλά δεν θέλω να πετάω έτσι τις λέξεις αυτές.
  Πολλές φορές σκέφτομαι πως η ζωή μου, δεν έχει νόημα και είναι βαρετή, μονότονη, χλιαρή και περιμένω το μέλλον. Κάθε μέρα περιμένω το μέλλον...ΘΕΛΩ να ξυπνήσω και να ζήσω το παρόν...απλά το σκέφτομαι ως...μια στάση...τώρα ξεκουράζομαι για να αντέξω στα δύσκολα που με περιμένουν.
  Είμαι μυστικοπαθής...λέω μερικά...ακόμα και στα πιο κοντινά μου άτομα δεν θα τα πω όλα...σπάνια θα πω κάτι πολύ σημαντικό που μου συνέβη γιατί θα χρειαστώ να το βγάλω από μέσα μου. Όλα τα κρατάω μέσα μου...κάνει κακό το ξέρω αλλά δεν έχω βρει ακόμα την Cristina μου...το άτομο που θα μπορώ να εμπιστεύομαι τα πάντα...να με καταλαβαίνει και να το καταλαβαίνω...Το είχα αλλά απομακρυνθήκαμε γιατί αλλάξαμε! Επίσης όταν με ρωτάνε τι κάνω ή αν έχω κάτι θα πω το κλασσικό "καλά" και ας μην είμαι, είναι μετρημένες οι περιπτώσεις που θα πω πως δεν είμαι καλά. Γενικά από μικρή είχα μάθει να μην βασίζομαι σε κανένα και είχα μάθει πως πρέπει να εμπιστεύομαι μόνο τον εαυτό μου.
  Πολύ μεγάλο ρόλο στην ζωή μου, παίζει η μουσική και συγκεκριμένα συγκροτήματα όπως The Fray, Coldplay, Snow Patrol και πολλά ακόμα μου δίνουν δύναμη για ένα πολύ σημαντικό στόχο που έχω βάλει τον τελευταίο καιρό.
  Πως φαντάζομαι το μέλλον? Αυτή είναι μια πάρα πολύ καλή ερώτηση...Επειδή είμαι πολύ οργανωτική, πάντα έβαζα πρόγραμμα και το ακολουθούσα όσο μπορούσα. Τώρα δεν έχω κάποιο πρόγραμμα γιατί δεν ξέρω που βρίσκομαι...είμαι σε μια πολύ παράξενη κατάσταση και προσπαθώ να με καταλάβω γιατί με έχω χάσει...Αυτό που έκανα ήταν να γυρίσω σελίδα την λάθος στιγμή. Και τώρα που την γύρισα...δεν ξέρω τι να γράψω και έτσι η σελίδα αυτή είναι λευκή...και θα παραμείνει λευκή μέχρι να χρειαστεί να γράψω κάτι...
  Είμαι άτομο που ξεχνάει ημερομηνίες, γιορτές, γενέθλια κτλ. Δεν το κάνω επίτηδες! Απλά τα ξεχνάω...πιστεύω πως δεν είναι σημαντική μια ημερομηνία και δεν την χρειαζόμαστε για να θυμόμαστε το παρελθόν...μπορούμε να το κάνουμε και χωρίς ημερομηνία...και πρέπει η κάθε μέρα να είναι ξεχωριστή και όχι στιγματισμένη.
  I'm not a bad guy! Με ευαισθητοποιούν πολλά πράγματα και πολλές καταστάσεις...
Εκνευρίζομαι με μικρά πράγματα αλλα ο θυμός μου δεν κρατάει. Θα εκνευριστώ όταν αφιερώσει κάποιος/α ένα τραγούδι που σημαίνει πολλά για εμένα σε ένα γκόμενο ή μια γκόμενα κτλ.
  Έχω πολλές φιλοσοφίες για πολλά πράγματα και δεν με βολεύουν οι αλλαγές. Για παράδειγμα, θα με πειράξει όταν ακούσω πως κάποιος καθηγητής που συμπαθούσα θα φύγει από το σχολείο μας.
  Θα με χαρακτήριζα ως doer ή fighter γιατί ελάχιστες φορές παραιτούμαι και αν το κάνω...θα έχει ως σκοπό μια μελλοντική νίκη...Είμαι σίγουρη και προσπαθώ συνεχώς...άσχετα αν στην συγκεκριμένη φάση με ψάχνω...!

Note to self: Just Breath.

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Το παρόν...


Έχω τόσο καιρό να κάνω ανάρτηση...
Όχι δεν το ξέχασα το blog...
Καθημερινά μπαίνω...δημιουργώ μια ανάρτηση και την διαγράφω χωρίς να την δημοσιεύσω...
Σήμερα όμως δεν θα γίνει έτσι...
Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και δεν πάει άλλο...Είναι τόσα πολλά...
Εγώ είμαι τόσο διαφορετική από τους άλλους ή οι άλλοι απλά...είναι λάθος?
Θα ξεκινήσω από τις "φίλες" μου...Δεν μπορώ να καταλάβω...πως γίνετε να ζουν σε αυτό το ροζ συννεφάκι...Δεν τις ενδιαφέρει τίποτα παραπάνω από τους γκόμενους. τα κουτσομπολιά και αν μη τι άλλο...το facebook! Δεν μπορώ...δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση...
Είμαι η weird της παρέας...γιατί δεν είμαι και καλά "ερωτευμένη" με τον πρώτο τυχόντα...γιατί δεν έχω facebook και δεν μου μιλάνε 100 αγόρια, ούτε καθημερινά το μόνο μου άγχος είναι το αν θα μου στείλει ο...
Στα μάτια μου...είναι τόσο χαμηλά...έχουν φτάσει στον πάτο και παρόλα αυτά...ακόμα συνεχίζουν!
Έγινε τσουνάμι στην Ιαπωνία, υπάρχει το ραδιενεργό νέφος, η Ελλάδα είναι σε μια από τις χειρότερες στιγμές της στην Ιστορία, ξεκινάνε επιθέσεις στην Λιβύη...και η άλλη κλαίει επειδή το καλοκαίρι δεν θα μπορέσει να συναντήσει τον...που μιλάνε 2 μήνες στο facebook! Η άλλη κράζει την...επειδή έκανε εκείνο...! Η άλλη η μόνη της ανησυχία είναι τι έκανε ο...που πήγε...τι είπε...
Με την άλλη...αποξενωθήκαμε...εντελώς. Είμαστε σαν άγνωστες...δεν λέμε η μια στην άλλη τι συμβαίνει, τι έγινε...τίποτα. Απλά...χάσαμε την επικοινωνία.
  Είμαι σε μια δύσκολη περίοδο και θέλω σαν τρελή να βρω την Cristina μου...Έγινα η Meredith που λάτρευα όταν σταμάτησα να προσπαθώ...όταν δεν ήθελα πια να γίνω Meredith και ήθελα απλά να πάω στην Χαβάι και να ανοίξω cafe χωρίς σπουδές...χωρίς τίποτα...
Τώρα κατάλαβα πως λάτρευα ένα πρόσωπο που δεν υπήρχε...δεν είχα ως σκοπό να γίνω η Meredith...μοιάζαμε πολύ...τώρα, είμαστε όμοιες σαν δύο σταγόνες νερό...Θέλω πάλι να γίνω η χαρούμενη κοπέλα που είχε στόχους και προγραμμάτιζε το μακρινό μέλλον σαν να ήταν το αύριο...αυτή που φοβόταν να αντιμετωπίσει τον θάνατο, αυτή που είχε δυνατές απόψεις, αυτή που δεν μπορούσε να κρατήσει μυστικό μέσα της και τα έλεγε όλα...ισορροπία!
Την χρειάζομαι αυτή την κοπέλα...αλλά έφυγε...κομματιάστηκε και χάθηκε ένα πρωινό με ήλιο, σε μια σκοτεινή αίθουσα...Χάθηκε σαν αέρας...και μπορεί να βρίσκεται μπροστά μου αλλά δεν μπορώ να την βρω...Ψάχνω στα λάθος μέρη...Στα κλαμπ, στο βαρύ ποτό που δεν τολμούσα παλιά να δοκιμάσω, στην pop μουσική, σε αδιαφορία απέναντι στο σχολείο και τα μαθήματα...Αυτές είναι οι στιγμές που άθελα μου...πιστεύω πως θα με ξαναβρώ, αλλά μάταια...!
  Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί, να φύγω με ένα χαμόγελο από το σπίτι, να πάω στο σχολείο και να βρω την παρέα μου που θα με καλύπτει συναισθηματικά και να αναλύσω με την κάθε λεπτομέρεια τι έγινε το Σάββατο που βγήκα με τους....Να μην χρειάζεται να προσποιούμαι για να είμαι "αποδεκτή" σε αυτή την παρέα, να μην χρειάζεται να τους κρύβω αυτό και εκείνο που έγιναν...
  Χρειάζομαι την Cristina, τον George και την Izzie μου...Θέλω να είμαι σε μια παρέα που θα ξέρει πως ο κόσμος συνεχίζετε και πέρα από το facebook και τα αγόρια...Θέλω να έχω ένα άτομο που να μην του κρύβω τίποτα, να συζητάμε...

Δεν με αντέχω έτσι όπως είμαι τώρα...
δεν αντέχω να κάθομαι όλη μέρα στο δωμάτιο μου και να κοιτάζω τον απέναντι τοίχο χωρίς να σκέφτομαι απολύτως τίποτα...
δεν αντέχω να κρύβω πράγματα από τους άλλους και να μην βρίσκω νόημα στο να τους τα πω...
δεν αντέχω άλλο αυτά τα άτομα που κάνουμε παρέα...
δεν αντέχω να γίνομαι η προσωπική ψυχολόγος του καθενός...
δεν αντέχω να ανοίγω ηλίθια θέματα προς συζήτηση γιατί τα άλλα δεν μπορώ να τους τα πω...
δεν αντέχω να με βλέπω έτσι κάθε μέρα...
δεν αντέχω να μην έχω στόχους και να μην μπορώ να προγραμματίσω το μέλλον μου...
δεν αντέχω να μην έχω όνειρα και όρεξη για ζωή...

δεν αντέχω απολύτως τίποτα...

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Fuck everything!


 Ότι και να λένε...τους γράφω! Ας κράξουν όσο θέλουν. Ό,τι δεν φτάνουμε, κράζουμε...και στην δικιά τους περίπτωση ταιριάζει απόλυτα! Ναι θα κάνω ότι γουστάρω...θα βγαίνω, θα πίνω, θα χορεύω, θα φασώνομαι με όποιον μου γουστάρει, θα ξενυχτάω...Αυτά που λένε, τα λένε για να καλύψουν τα κενά τους...
Τους γράφω...αλλά μου αρέσει αυτή η διαδικασία...Μου αρέσει που με ζηλεύουν, που σχολιάζουν την δική μου ζωή γιατί αυτοί δεν μπορούν να την ζήσουν!
Ας κάτσουν λοιπόν, αφού ζούνε για να βαριούνται, να με σχολιάζουν και να σχολιάζουν την κάθε μου κίνηση...
Δεν με νοιάζει....κ α θ ό λ ο υ!

Δεν μπορώ να κάθομαι μέσα και να μην φοράω το ένα ή το άλλο, να μην μιλάω με τον τάδε, να μην πηγαίνω σε εκείνο το μέρος...
Δεν μπορώ να μην τα κάνω όλα αυτά για να αρέσω σε κάποιους...

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Seriously?


Είναι μερικά άτομα που δεν τα καταλαβαίνω...
ειλικρινά!
Είναι 15,16,17 χρονών και κάθονται και λένε πως ανυπομονούν να πάνε να σπουδάσουν
και πως λατρεύουν το επάγγελμα που επέλεξαν και πως η καριέρα τους θα είναι πάνω από όλα και μπλα μπλα μπλα...
 Πόσο ευκολόπιστος μπορεί να γίνει ακόμα κάποιος? Πόσο πιο πολύ κατευθυνόμενος?
Ειλικρινά πόσο πια?
Είναι της μόδας να έχεις ένα επάγγελμα με κύρος και να δουλεύεις σαν το σκυλί από το πρωί μέχρι το βράδυ...
ΟΥΑΟΥ! Η καλύτερη ζωή ever!
Είναι υπέροχο να κάθεσαι όλη μέρα σε ένα γραφείο και να έχεις ένα τόνο χαρτιά να διαβάσεις/συμπληρώσεις κτλ.
 Τους είπανε πως είναι cool και το κάνανε θέμα!
Πρέπει όμως και κάποιος να τους πει κάτι απλό...Η ζωή δεν είναι τι επάγγελμα θα κάνεις, πόσες ώρες θα δουλεύεις, πόση αναγνώριση θα έχεις, πόσο καλός θα είσαι στον τομέα σου...
Ζούμε σε μια πανέμορφη χώρα, με πάρα πολύ πράσινο, με υπέροχη θάλασσα...με ένα σωρό πράγματα...Στο Λονδίνο βρέχει κάθε μέρα και κάθεται ο Άγγλος όλη μέρα, κλεισμένος σπίτι του και όταν έρχονται εδώ μένουν άφωνοι...
 Μιλάω για νησιά κυρίως και μετά για πόλεις!
Μία σχέση, οι παρέες...μια εκδρομή που θα πας, ένα παιχνίδι που θα παίξεις, μια πλάκα που θα κάνεις...
Όλοι τους είναι σαν φαντάσματα...κάθε πρωί, αν κοιτάξεις πίσω από αυτή την μάσκα (μιλάω για στελέχη επιχειρήσεων, γιατρούς, δικηγόρους κτλ.) θα δεις κατάθλιψη, απάθεια, ρουτίνα, πόνο, δυστυχία...
Γιατί όλοι θέλουν σαν τρελοί να το ακολουθήσουν αυτό? Γιατί? Αυτοκαταστροφή...
Ναι...να έχουμε ένα επάγγελμα που πραγματικά μας αρέσει και δεν το κάνουμε γιατί είναι πολύ luxurious...Πόσο τέλειο πια μπορεί να είναι ένα meeting με μεγαλοστελέχη εταιριών, πόσο τρομερή μπορεί να είναι μια συνάντηση που να θέλεις να το κάνεις όλη μέρα?
 Προώθησαν τα "μεγάλα κεφάλια " αυτόν τον τρόπο ζωής και όλοι οι υπόλοιπη, που δεν έχουν κρίση και νομίζουν πως είναι πολύ σωστοί σε αυτά που λένε, κάθονται και σκέφτονται τι τέλεια που θα είναι η ρουτίνα τους...
 Δεν τους καταλαβαίνω...Ειλικρινά!
Κανένας πια δεν θέλει να γίνει  γεωπόνος, ηλεκτρολόγος, αγρότης, σερβιτόρος...
Δεν είναι της μόδας...
Δεν κατηγορώ απλά αναρωτιέμαι...πως είναι δυνατόν όλη η Ελλάδα να θέλει να σπουδάσει ιατρική γιατί της αρέσει?
Και εγώ είχα πει σε παλαιότερα ποστ πως θέλω να γίνω γιατρός
όμως εγώ ήμουν 5 χρονών και έπαιζα με ακουστικά και άδεια κουτάκια από φάρμακα...
Η μισή Ελλάδα θέλει να περάσει ιατρική και η άλλη μισή νομική...

Και ξαναρωτώ...τι το καταπληκτικό έχουν μερικά επαγγέλματα και θέλουν όλοι να τα ακολουθήσουν?
Υπάρχουν και άλλα πράγματα που αξίζουν στην ζωή...όχι μόνο η δουλειά!