Πέμπτη, 3 Φεβρουαρίου 2011

Time to make one LAST appeal for the life i lead...

 
Δεν μπορώ να κάνω μια ανάρτηση που να λέει όλα αυτά τα θετικά, που βγαίνουν από το ροζ συννεφάκι πράγματα...Εκείνη την στιγμή γράφω ότι νιώθω...έτσι και εδώ...θα γράψω ότι νιώθω. Χωρίς περιορισμούς, χωρίς φοβίες...ελεύθερη...
 Είμαι χαμένη...μάλλον...μόνη. Αλλά εγώ το επέλεξα...
Εγώ έβαλα τον εαυτό μου σε αυτή την διαδικασία και απορώ πως κάθε μέρα δείχνω πως όλα είναι τόσο καλά σε όλους και μέσα μου, ας πεθαίνω, ας νιώθω πως κομματιάζετε η ψυχή μου αργά και βασανιστικά...
Γελάω, κάνω βλακείες, κάνω πλάκα...αλλά εκείνη την στιγμή αν οποιοσδήποτε μου πει "κλάψε" θα το κάνω...πολύ εύκολα...δεν θα δυσκολευτώ καθόλου.
Δεν μπορώ να καταλάβω τι έχω πάθει, τι μου συμβαίνει...ερωτήσεις όπως "που χρησιμεύω στον κόσμο, στο σύμπαν?"
 Κενά...απέραντα κενά μέσα μου αποκαλύπτονται μέρα με την μέρα...
Μπορεί να είμαι εδώ για τον οποιοδήποτε...αλλά ποτέ για εμένα.
 Πνίγομαι...βλέπω κύματα να έρχονται ορμητικά πάνω μου, να με τραβάνε στον πάτο και εγώ... κοιτάζω την επιφάνεια και σκέφτομαι "έχει σημασία αν ανέβω?", "έχει σημασία να κολυμπήσω και να παλέψω τα κύματα?", "τι σημασία έχει?"...
 Δεν κλέγομαι...δεν έχω ανάγκη να το κάνω. Έχω περάσει τόσες καταστάσεις, που κανένας ποτέ δεν τις έμαθε και ούτε θα τις μάθει...καταστάσεις που με ανάγκασαν να αλλάξω ως άνθρωπος...δεν ήθελα να αλλάξω...αναγκάστηκα να το κάνω...Καταστάσεις με έκαναν να εκτιμήσω τόσο πολύ την ζωή, την αγάπη, τα παιδιά, την Ιατρική, εμένα...
 Έχω περάσει τα πάντα και τίποτα και αναρωτιέμαι...θα υπάρξει και συνέχεια? Και αν υπάρξει, θα την αντέξω?
Δεν ξέρω τίποτα...δεν ξέρω τι να πω...θέλω να πω τόσα πολλά, αλλά δεν μπορώ να τα εκφράσω...
Θέλω να κάνω τόσα πράγματα...τόσα πολλά...αλλά δεν μπορώ ψυχολογικά...δεν προχωράω...
Θέλω να ξεκινήσω, θέλω να προσπαθήσω...ή μάλλον για άλλη μια φορά να πνίξω τα προβλήματα μου...
Δεν ξέρω τι να κάνω...τώρα είναι στιγμή που πρέπει να σβήσω το μέλλον μου, να αντιμετωπίσω το σκληρό παρελθόν και να χαράξω το μέλλον...
Όμως δεν ξέρω πως να το κάνω...
Ψέματα...πάλι προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου...
ΞΕΡΩ...ξέρω πάρα πολύ καλά...αλλά δεν προχωράω.
Μην ρωτάτε το γιατί...αυτό όντως δεν το ξέρω!

Και έχω κουραστεί...όλη την ώρα ακούω τα παράπονα των "κοντινών" μου ανθρώπων...
"Μαίρη τι θα κάνω με τον ... μου έχει γίνει ψύχωση και δεν είμαι καλά. Τι θα κάνω?"
"Τον θέλω, αλλά αυτός με μισεί..."
"Είναι μια πολύ δύσκολη περίοδος τώρα και χρειάζομαι λίγο χρόνο..."
"Έχει πέσει πολύ η διάθεσή μου εξαιτίας του χθεσινού..."

Μετά σου λένε πως οι φίλοι και η οικογένεια είναι για να σε στηρίζουν στα δύσκολα...Σοβαρά?
Δεν θυμάμαι να ήρθε ποτέ κανείς να με ρωτήσει αν είμαι καλά...
και δεν εννοώ με το προσποιητικό ύφος πως και καλά νοιάζονται...
Δεν ζητάω τον οίκτο κανενός, δεν τον χρειάζομαι.
Αλλά όταν έχουν όλοι ένα πρόβλημα, είμαι εκεί για αυτούς για όσο χρειαστεί...
Ενώ όταν έχω εγώ ένα πρόβλημα, είμαι απλά μόνη μου...εγώ και οι ψευδαισθήσεις μου κάνουμε καλή παρέα!

Είμαι σε ένα σημείο που δεν μπορώ να φανταστώ το μέλλον.
Είναι σαν να μην υπάρχει μέλλον για εμένα...
Σαν να υπάρχει μόνο το σήμερα...ή μάλλον μόνο το χθες!
Κάθε μέρα είμαι και χειρότερα και δεν ξέρω πόσο ακόμα θα το κρύβω...μπορώ να το κρύψω, μπορώ να προσποιηθώ πως όλα είναι καλά όμως κάποια στιγμή θα εκδηλωθεί, θα σκάσει σαν ηφαίστειο...
Τότε...εκείνη την στιγμή θα λυτρωθώ και μετά...θα ηρεμήσω...όλα θα είναι γαλήνια...
Και η στιγμή, είναι το μόνο που με νοιάζει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου