Κυριακή, 6 Φεβρουαρίου 2011

Know...nothing but all!


Σήμερα, η ζωή μου όλη σήμερα
χτες αλλιώτικα σκεφτόμουνα
τ' αύριο ονειρευόμουνα
Σήμερα, η ζωή μου όλη σήμερα
Ήρθες πλάι μου και στάθηκες
έφυγες αλλά δεν χάθηκες

Η ζωή μου περνά και χάνεται
η ζωή περνά και χάνεται, χάνεται
η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται
η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται μάτια μου
Μια στιγμή και μ' αφήνεις μόνο μου
μια στιγμή και είμαι μόνος μου, μόνος μου

Να σε δω και ας τελειώσει ο χρόνος μου
και ας τελειώσει τώρα ο χρόνος μου μάτια μου

Σήμερα η ζωή μου όλη σήμερα
Όσα πέρασαν δεν μείνανε
και όσα έρχονται δεν γίνανε
Σήμερα η ζωή μου όλη σήμερα
Χτες αλλιώτικα σκεφτόμουνα
τ' αύριο ονειρευόμουνα

Σήμερα η ζωή μου όλη σήμερα
χτες αλλιώτικα σκεφτόμουνα
τ' αύριο ονειρευόμουνα
Να σε δω και ας τελειώσει ο χρόνος μου
κι ας τελειώσει τώρα ο χρόνος μου μάτια μου, μάτια μου

Στην μέση ενός μικρού σπιτιού που 'χω νοικιάσει
το γέλιο ενός μωρού παιδιού με έχει αγκαλιάσει.
Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου
να έχει ένα τόπο η καρδιά πριν να γεράσει...

Έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
είναι αλλιώτικη η σιωπή χωρίς παρέα.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου΄χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δεν νιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία.

Είναι σκληρό για μια γυναίκα να 'ναι μόνη
στο λέω τώρα που η αλήθεια δεν θυμώνει.
Όση και να 'ναι η δύναμή μου, θέλω έναν άνθρωπο μαζί μου
Η μοναξιά στήνει παγίδες και πληγώνει...

Μα έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία
το σπίτι μου έρημο μα κάνουμε παρέα.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το κοριτσάκι αυτό που αγάπησες τυχαία.
Δεν νοιώθω θλίψη, μα μου 'χει λείψει
το λάγνο ψέμα σου, που τα 'κανε όλα ωραία.


Μόνη στης ζωής την άκρη άλλη μια φορά
Έμειναν τα όνειρα μισά
Στέγνωσε ξανά το δάκρυ μέσα στην ψυχή
κι έγινε αλμύρα στην πληγή.

Θέλω να σου πω αντίο, όμως δεν μπορώ
μένω μές στο λάθος μου να ζω
ό,τι μου ζήτησες δίνω κι ένα σου ζητώ
να 'ρχεσαι κι εγώ να ξαναζώ.

Σ' ανταμώνω στα κρυφά
εκεί στα σκοτεινά, γεννιέμαι στα φιλιά
Σε αγγίζω μιά φορά, εκεί στο πουθενά
και χάνομαι μετά.

Να ξέρεις, όλη τη ζωή μου δίνω, σώμα και ψυχή
φτάνει πάλι να 'μαστε μαζί
Σε θέλω, δε με νοιάζει που πηγαίνω
ούτε που θα βγει
Είσαι εσυ το τέλος μου κι αρχή.

Μόνη στης ζωής την άκρη
ψάχνω στο ποτό
Ένα παραμύθι να πιαστώ
κι ένα τηλεφώνημά σου, έτσι ξαφνικά
μ' έσωσε ακόμα μια φορά.


Χάραξε και δε νυστάζω,
σκέφτομαι τι μου πες χθες
άσε με να σε κοιτάζω
κι άμα ξημερώσει ό,τι θες.

Γύρισε να σ' αγκαλιάσω,
τώρα ξέρω πως δε φταις
άσε με να σε χορτάσω
κι άμα βγει ο ήλιος ό,τι θες.

Στο τσιγάρο που κρατώ,
στον ένα μου Θεό
να μη δώσει να ξημερωθώ

Στο κορμί αυτό το αγγελικό
στο στόμα που φιλώ
έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ

Στο κορμί αυτό το αγγελικό
στο στόμα που φιλώ
έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ

Ξάπλωσε να σε κρατήσω
κλείσαν όλες οι πληγές,
άσε με να σε κοιμήσω
κι αύριο για σένα ό,τι θες.

Γύρισε να σ' αγκαλιάσω,
τώρα ξέρω πως δε φταις
άσε με να σε χορτάσω
κι άμα βγει ο ήλιος ό,τι θες.

Στο τσιγάρο που κρατώ,
στον ένα μου Θεό
να μη δώσει να ξημερωθώ

Στο κορμί αυτό το αγγελικό
στο στόμα που φιλώ
έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ

Στο κορμί αυτό το αγγελικό
στο στόμα που φιλώ
έτσι μια ζωή θα σ' αγαπώ 


Άγονη πλήξη μιας ζωής, δίχως έρωτα
της ερημιάς μου τέρας, της πόλης μου θηρίο μη με φοβάσαι
αλλοπαρμένη έκφραση οι τοίχοι σου θυμίζουν τον πρώτο σου έρωτα
οι πιο πολλοι αδιάφορα κενοί, σε λυγίζουν όπου και να 'σαι
στα σκοτεινά δρομάκια οι σκιές γλιστράνε επικίνδυνα

Στα ηλεκτρισμένα ξενυχτάδικα οι γυναίκες μισοκρύβονται πίσω απ' τη λήθη
Στα κολασμένα παζάρια της λεωφόρου οι αστυνόμοι
οι πλούσιοι επαρχιώτες μηχανόβιοι
μάσκες ακάλυπτες μικρές στο γύρο του θανάτου
που τρεμοπαίζουν τον άγγελο ή τον δαίμονα
στις άκρες των δακτύλων τους, ξημέρωμα Σαββάτου

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο
για να μην υποφέρεις φύγε μακριά μου, κρύψου από μένα
δεν ξέρω αν φεύγεις, τώρα, για το λίγο μου
ή αν αυτό που νιώθω ήταν πολύ
πολύ για σένα, πολύ για σένα

Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς
στα πιο μεγάλα θέλω κάνουν πίσω
δεν άντεξαν μαζί και χάθηκαν μακριά
κρύφτηκαν στις σπηλιές χαμένων παραδείσων

Ό,τι αξίζει πονάει, κι είναι δύσκολο...


Ο καφές σου έχει κρυώσει
και το ράδιο κλειστό τώρα για μέρες
σε θυμάμαι είχες ξαπλώσει 
στου μονού μου κρεβατιού τις καλημέρες

Το ξέρω πως δεν το διάλεξα 
αν έπρεπε τη σκέψη μου να ορίζεις
μα ακόμα δεν κατάλαβα
γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις

Υπάρχουν το νιώθω υγρά μονοπάτια
υπάρχουν κομμάτια από φως στη σιωπή 
τραγούδια που ‘γίναν με δάκρυα στα μάτια
τραγούδια που ‘γίναν απλά η αφορμή

Το ξέρω πως δεν το διάλεξα 
αν έπρεπε τη σκέψη μου να ορίζεις
μα ακόμα δεν κατάλαβα
γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις 


Στις άδειες πόλεις που γυρνάς
εικόνες σε ξοδεύουν
αδύναμος να προσκυνάς
αυτούς που σε ληστεύουν

Σαν δαίμονας να κουβαλάς
του κόσμου τους χειμώνες
στα μάτια της να κυνηγάς
παλιούς μικρούς κανόνες

Μοναξιά μου όλα,μοναξιά μου τίποτα
μη μ' αφήνεις τώρα που είναι όλα πιο δύσκολα
έρωτα μου όλα, κι έρωτά μου τίποτα
μη μ' αφήνεις τώρα που είναι όλα πιο δύσκολα

Τις νύχτες ντύνεσαι μικρός
κάποιον θα ξεγελάσεις
και ένα κακό που ήρθε χθες
τρέχεις για να προφτάσεις

Μοιάζουν οι δρόμοι με φωτιά
τα βράδια του θανάτου
έρωτας που μυρίζει πια
αρένα στο άγγιγμά του 





Τραγούδια που με έχουν σημαδέψει...τόσο εμένα όσο και πολύ κόσμο!
Σε ταξιδεύουν...σε πάνε εκεί που θέλεις να πας, μα δεν μπορείς γιατί πάντα κάτι σε κρατάει πίσω, κολλημένη σε αυτό που πρέπει να κάνεις και όχι αυτό που θέλεις!
Έχουμε φτιάξει ένα μικρό ντουλαπάκι, κάπου βαθιά στο μυαλό μας για να κρύβουμε όλα αυτά που "πρέπει" να περιορίσουμε, να ξεχάσουμε για να μπορέσουμε ήρεμοι να συνεχίσουμε, να προχωρήσουμε παρακάτω...
Αξίζει όμως ο κόπος? Αξίζει να περιορίσουμε τα συναισθήματά μας? Αξίζει?
Πολλές φορές είναι καλύτερα να αποφεύγεις κάποιες καταστάσεις...αλλά πως θα μάθουμε ποιες καταστάσεις να αποφεύγουμε? 
Μόνο αν τις αντιμετωπίσουμε θα μάθουμε...μα τότε θα είναι αργά!
Και όποιος δεν κάνει λάθη στην ζωή του, δεν μαθαίνει...
Και θα έρθει η στιγμή που το παρελθόν θα γίνει μέλλον και μόνο τότε θα μετανιώσουμε για τις πράξεις μας!
 "η στιγμή που ποτέ δεν πιάνεται 
η στιγμή ποτέ δεν πιάνεται μάτια μου " λέει ο Πάριος!
Όλη μας η ζωή αποτελείται από στιγμές! Χιλιάδες στιγμές! Αμέτρητες σαν τα αστέρια, το βράδυ στον ξάστερο ουρανό!
Στιγμές ευτυχίας, δυστυχίας, πόνου, χαράς, απάθειας, βαρεμάρας, απραξίας, δακρύων, γέλιων, ευφορίας, ζήλιας, θαυμασμού, θριάμβου, έρωτα, αγάπης, επιτυχίας, αποτυχίας και πάει λέγοντας!
Αυτές αποτελούν την ζωή μας! Χρειάζονται όλες...και οι καλές και οι κακές!
Για να είσαι ευτυχισμένος δεν αρκεί να έχεις ζήσει μόνο καλά και εύκολα...αυτή είναι η βαρετή ζωή!
Ο ευτυχισμένος άνθρωπος δεν πρέπει να επαναπαύεται αλλά να προσπαθεί για να μην χάσει την ευτυχία του...και την εκτιμά όσο τίποτα άλλο!
Άλλο ευτυχία και άλλο ηδονή...τα έχουν μπερδέψει αυτά τα δύο...όμως είναι δύο διαφορετικές έννοιες!


"Τα ζήτησα όλα απ' τη ζωή μου, τα πλήρωσα με τη ψυχή μου
να έχει ένα τόπο η καρδιά πριν να γεράσει..." τα λέει όλα η Χ. Αλεξίου...στίχος που σε κάνει να ανατριχιάζεις!

Ότι και να κάνεις, θα το πληρώσεις κάπου...κάποτε!
Καταφέρνεις κάτι, ζητάς κάτι από την ζωή και όταν στο δίνει...περιμένει να της το ξεπληρώσεις!
Τίποτα δεν είναι δωρεάν! Όλα είναι δανεικά...ακόμα και η ζωή μας...ακόμα και εμείς οι ίδιοι...!


"Μόνη στης ζωής την άκρη άλλη μια φορά
Έμειναν τα όνειρα μισά
Στέγνωσε ξανά το δάκρυ μέσα στην ψυχή
κι έγινε αλμύρα στην πληγή." Μελίνα Ασλανίδου!
Τα λόγια είναι περιττά...! 
Δεν έχω κάτι να πω...

Το τσιγάρο - Κότσιρας. 
Δεν με γοητεύουν τόσο οι στίχοι μιας και μιλάνε για έρωτα...η μελωδία όμως με ταξιδεύει!

Πυξ λαξ...
Δεν μπορώ να διαλέξω ούτε να ξεχωρίσω ένα στίχο. Κάθε λέξη είναι μοναδική, κάθε στίχος, κάθε στροφή...Όλα τα τραγούδια τους με νόημα...τα συναισθήματα που προκαλούν όταν τα ακούς...Πάρα πολλά!

Θλίβομαι όμως όταν βλέπω συνομηλίκους μου να βάζουν την Φουρέιρα ή τον Τους σε καλύτερα μοίρα από ότι τους παραπάνω καλλιτέχνες! Απορώ...δεν ξέρουν να εκτιμούν την καλή μουσική?
Έχουμε φτάσει σε ένα σημείο να ντρεπόμαστε να ακούμε μουσική με νόημα...δεν είναι της μόδας!
Ακόμα και αν η μελωδία δεν αρέσει σε κάποιον, δεν μπορεί να μην δώσει σημασία στους στίχους...
Αλλά ζούμε στην εποχή του "ψευτο"έρωτα και της "ψευτο"αγάπης...
Όλοι και όλες ασχολούνται με αυτό...
Μα δεν καταλαβαίνουν...αυτοί το δημιούργησαν στον εαυτό τους για να μην νιώθουν άσχημα...
Αφού όλοι είναι ερωτευμένοι πρέπει να είναι και αυτοί...αλλιώς τι μουσική θα ακούνε? Τι ταινίες θα βλέπουνε? Τι θα συζητάνε στην "ομάδα" τους? (οι φίλοι τους ας πούμε).
Τι θα κάνουν? Πως θα διαχειριστούν τον ελεύθερο χρόνο τους?
Τέλος πάντων...πολλά είπα και σήμερα!
Καλό απόγευμα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου