Σάββατο, 8 Ιανουαρίου 2011

Sweet Disposition


A moment
A love
A dream aloud
A kiss
A cry 
Our rights
Our wrongs...
 Αυτό το τραγούδι μου επιβεβαιώνει πως η ζωή είναι μόνο στιγμές και η κάθε στιγμή έχει διαφορετικό χρώμα, συναίσθημα, σημασία...Και στο τέλος τι μένει? Οι στιγμές...
Θυμάσαι διάφορα κομμάτια από την ζωή σου...όπως στις ταινίες...κρίνεις από το τρέιλερ αν θα την δεις ή όχι! Συνήθως ξεκινούν χωρίς καμία σημασία και τελειώνουν αφήνοντας μια παράξενη γεύση, ένα συναίσθημα...
 Στιγμές λοιπόν...θυμάμαι το πρώτο μου φιλί και θέλω να γελάσω...θα ήθελα να το δώσω αλλιώς. Δεν έχει σημασία όμως τι "θα ήθελα" γιατί θα επιδιώξω να δώσω και άλλα πολλά φιλιά, που θα τα θυμάμαι με κλειστά τα μάτια και θα χαμογελάω...
 Θυμάμαι μια μέρα που είπα πως η ζωή είναι υπέροχη και πρέπει να την ζήσω έντονα...
μια μέρα που είπα πως δεν θα σταματήσω να γελάω, να ονειρεύομαι, να παίρνω αποφάσεις...

So stay there
Because I'll be coming over
and while our blood's still young
It's so young
It runs
And we won't stop until it's over...
 Αν έπρεπε να αφιερώσω κάπου αυτό το τραγούδι, δεν θα ήταν σε αγόρι, ούτε σε φιλικό πρόσωπο, γιατί οι άνθρωποι σε απογοητεύουν...Οπότε δεν θέλω όταν ακούω αυτό το τραγούδι να θυμάμαι την κατάληξη μου με τον "τάδε" ή την "τάδε"...
 Θα θυμάμαι αυτήν ακριβώς την περίοδο που διανύω...Με τα πάνω-κάτω της, με τις βλακείες, τις τρέλες, την όρεξη που έχω για να ζήσω...
Δεν θα σταματήσω, μέχρι να τελειώσει η ζωή μου...δεν θα σταματήσω να κάνω ότι κάνω τώρα!
  Αυτή η ανάρτηση είναι κάπως μπερδεμένη...Αλλά υγεία! Υγεία, υγεία, υγεία...αυτό ακούς ότι και να πεις. Μερικοί το λένε και δεν καταλαβαίνουν τι έχουν πει...Υγεία, δηλαδή να είσαι καλά και δεν πειράζει για ότι είπες τώρα. 
 Και τώρα που είπα υγεία, νιώθω ένα κόμπο στον λαιμό μου. Όχι υγιής είμαι, αλλά είμαι διχασμένη! Πολλές φορές, πιστεύουμε πως έχουμε πάρει μια λάθος απόφαση και ξεκινάμε να κάνουμε κάτι καινούργιο...πιστεύουμε πως έχουμε πάρει την σωστή απόφαση και βρισκόμαστε σε μια ζάλη, τα βλέπουμε όλα ρόδινα...Μήπως βρίσκομαι σε μια ζάλη τώρα?
 Just say Yes...αυτό το τραγούδι το άκουγα όταν πολεμούσα για αυτό που ήθελα...
ξεκίνησα από το 0 και έγινα κάτι...κάτι περισσότερο από όσο νόμιζα...
Δεν καταλαβαίνεται τι λέω τώρα...Λέω αυτό:
 "Θέλω να περάσω ιατρική ψυχολογία, γιατί πιστεύω, θα με κάνει χαρούμενη αυτό το επάγγελμα. Δεν έχω ένα μικρό προβληματάκι με τα θετικά μαθήματα, τα οποία δεν καταλαβαίνω...
Από την άλλη είναι μερικές στιγμές που θέλω να γίνω γιατρός, γιατί αυτό νιώθω μέσα μου και νομίζω πως αυτό θα με κάνει ευτυχισμένη και θα με γεμίζει...όμως 10 χρόνια σπουδών πάει πολύ ...και δεν θα μπορέσω να ζήσω την ζωή που ονειρεύομαι...δεν θέλω να περάσω την ζωή μου κλεισμένη σε ένα νοσοκομείο, δεν ξέρω τι με κρατάει εκεί...
 Είναι δύσκολο να αφήνουμε κάτι πίσω μας...πολύ δύσκολο...Το δωμάτιο μου ήταν γεμάτο με φωτογραφίες από το Grey's Anatomy...
Έβγαλα αρκετές...τις υπόλοιπες...δεν μπορώ να τις βγάλω, γιατί κάτι μέσα μου, μου λέει "Είσαι σίγουρη?"
  Ο Χ Ι...δεν είμαι σίγουρη...καθόλου σίγουρη. Πέρσυ τα κατάφερνα καλά...καταλάβαινα τα πάντα και ακόμα και εγώ και η ίδια απορούσα με τον εαυτό μου...Φέτος, απλά δεν ξέρω ποια είναι η σωστή απόφαση...Στα θετικά? Θα έχω πέσει...κάτω από την βάση...
  Σκέφτηκα λοιπόν πως αφού δεν το έχω, να το αφήσω...το μόνο που θέλω είναι χρόνο...πολύ χρόνο! Όχι βιαστικές αποφάσεις...
 Ο άλλος μου μισός εαυτός θέλει ταξίδια, παραλίες, ηλιόλουστες μέρες, θάλασσα, αγάπη, έρωτα, παιδιά, beach bar...
Hello? Ήρθε η ώρα να αποφασίσω...το δεύτερο. Γιατί? Αν το μετανιώσω? 
Γιατί ποτέ μα ΠΟΤΕ δεν είναι αργά για να κάνω στροφή 180 μοίρες και να διορθώσω τα λάθη μου.
 Οπότε τώρα ξεχνάω την ιατρική, τους ασθενείς, τους Fray-Snow Patrol-Coldplay που μου έδιναν δύναμη, το Grey's Anatomy, την Φυσική-Χημεία-Βιολογία-Μαθηματικά...
Βέβαια, ποτέ δεν ήμουν σταθερός χαρακτήρας και μπορεί αύριο το πρωί να πω πως θα το παλέψω και θα το προσπαθήσω...
 Προς το παρόν, με περιμένει μια διαφορετική ζωή! 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου