Κυριακή, 13 Νοεμβρίου 2011

Άλλη μια σκέψη.



Κάνει κρύο, έξω βρέχει, αν ανοίξεις το παράθυρο σταγόνες βροχής θα προσγειωθούν μπροστά σου, θα βρέξουν το πρόσωπο και τα χέρια σου, θα μπορέσεις να μυρίσεις την βροχή και μετά θα ξανακλείσεις το παράθυρο και το μόνο που θα ακους θα είναι η βροχή να πέφτει με ορμή στο έδαφος.
Μου αρέσει πολύ αυτός ο ήχος, είναι η μουσική της φύσης, το χαμόγελό της.
Θέλω να περπατήσω στην βροχή και ας κρυώνω.
Όπως στις ταινίες, που ο πρωταγωνιστής περπατάει στο Παρίσι το βράδυ την ώρα που βρέχει και βλέπει απέναντί γύρω του φώτα και κόσμο να τρέχει ή να κρατάει ομπρέλες και δεν τον ενδιαφέρει αν βραχεί ή αν κρυώσει, θέλει μόνο να περπατήσει στην βροχή.

Σε λίγο καιρό έρχονται Χριστούγεννα. Πάλι τα φώτα θα ανάψουν, τα μαγαζιά θα είναι ανοιχτά μέχρι αργά και ο κόσμος θα ξεχυθεί στους δρόμους. Και μου φαίνεται ότι πέρασε πάρα πολύ γρήγορα ο καιρός. Μου φαίνεται πως σαν χτες άλλαξε ο χρόνος. Και τώρα θα ξανα αλλάξει. Και μετά από λίγο καιρό θα ξανα αλλάξει. Και θα αναρωτιέμαι πάλι, πόσο γρήγορα πέρασε ο καιρός. Το 2011 δεν ήταν καθόλου μα καθόλου καλή χρονιά. Προς το τέλος του Αυγούστου άρχισε η κατάσταση να φτιάχνει. Πριν ήμουν καλά και ξαφνικά, μέσα σε λίγο καιρό, όλα ήταν μαύρα, μάταια. Μέσα Αυγούστου η κατάσταση άρχισε να φτιάχνει, και τώρα ο καιρός τρέχει και κάθε μέρα είναι και καλύτερα. Πρέπει να πας στον πάτο για να ανέβεις στην κορυφή. Αυτό έχει γίνει σε εμένα άπειρες φορές, κάθε φορά ήταν διαφορετική περίσταση και κατάσταση.
Και τώρα, θέλω να έρθουν τα Χριστούγεννα. Θέλω να βγω βράδυ στα μαγαζιά, να πάω για πατιναζ, να παω για καφέ ή για κινέζικο ή ακόμα και να κάτσω στο σπίτι μου, στον καναπέ με μια κούπα ζεστή σοκολάτα ή καπουτσίνο με το δέντρο απέναντί μου να δω μια από τις αγαπημένες μου ταινίες ή την αγαπημένη μου σειρά. Μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, κάτι υπάρχει στην ατμόσφαιρα, κάτι διαφορετικό. Όλα μου αρέσουν τα Χριστούγεννα, τα τραγούδια, η διακόσμηση, οι ταινίες ακόμα και οι διαφημίσεις με τον Άγιο Βασίλη.
Όταν ήμουν μικρή, καθόμουν και έγραφα γράμματα στον Άγιο Βασίλη, τον περίμενα και εντυπωσιαζόμουν που το πρωί μου είχε φέρει αυτό που ήθελα. Μετά απογοητεύτηκα λίγο που έμαθα ότι ο Άγιος Βασίλης δεν υπάρχει. Το θέμα δεν είναι να μην υπάρχει αλλά αν αισθάνεσαι πως υπάρχει.
 

Παρασκευή, 4 Νοεμβρίου 2011

I hope it hurts.


Υπάρχουν δυο είδη φίλων, αυτοί που αξίζουν και αυτοί που δεν αξίζουν.
Αυτοί που αξίζουν συμπεριφέρονται καλά απέναντί σου, όταν θέλεις να μιλήσεις σε κάποιον είναι εκεί και δεν σε αφήνουν να πέσεις. Σε ζορίζουν να συνεχίσεις, να προσπαθήσεις περισσότερο.
  Υπάρχει και η κατηγορία αυτών που δεν αξίζουν. Που καθημερινά ρωτάς και ξαναρωτάς τον εαυτό σου γιατί τους κάνεις παρέα, αυτοι που σε πρήζουν με τα δικά τους και δεν σε ρωτάνε πως είσαι εσύ, αυτοί που δεν είναι ποτέ εκεί για εσένα, αυτοί που δεν σηκώνουν ποτέ το τηλέφωνο όταν είναι ανάγκη, αυτοί που σε κάνουν παρέα γιατί σε έχουν ανάγκη, να συνεχίσω; Γιατί αν συνεχίσω θα αρχίσω να αναφέρω παραδείγματα από την προσωπική μου ζωή κτλ. κτλ. κτλ.
  Στους πρώτους αξίζει το "Να  Συμπεριφέρεσαι καλά στους φίλους σου, οι φίλοι στην ανάγκη φαίνονται, οι φίλοι είναι σημαντικοί" και όλα αυτά τα κλισέ. Στους δεύτερους αξίζει το "όταν βρεις την ευκαιρία να τους κάνεις πουστιά, να τους εκμεταλλευτείς κτλ. , κάνε το χωρίς τύψεις και αμφιβολίες".
   Προσωπικά δεν είμαι άτομο που προδίδει. Μπορεί να αδιαφορήσω, να προσπαθήσω να ξεκόψω κ.ο.κ. αλλά δεν σκάβω τον λάκο του άλλου. ΟΜΩΣ, έρχεται οι στιγμή που οι φίλοι σου, βγάζουν το προσωπείο τους και βλέπεις ακριβώς τι πάστα ανθρώπων είναι. Μετά αρχίζουν τα προβλήματα, το πιο συνηθισμένο...σε έχουν γραμμένο. Ε, όταν το πράγμα αρχίζει να χοντραίνει, όταν αποτελματώνεται εντελώς η φιλία, έχει έρθει η σειρά σου, να βγάλεις τον κακό ευατο σου. Να αρχίσεις να πιέζεις καταστάσεις, να αδιαφορείς, να προσπαθήσεις με κάθε τρόπο να τους δείξεις τι αξίζουν.
Δεν αρκεί να δείχνεις αδιαφορια ή οτιδήποτε άλλο, πρέπει να το νιώθεις κιόλας. Και αν έχω ένα καλό, και αν είμαι ευγνώμων για ένα πράγμα είναι η ικανότητά μου, να μπορώ να επιβάλλομαι στον εαυτό μου, να επιβάλλω τα συναισθήματα μου. Τι λέγαμε; Αα για το ότι δεν αρκεί να δείχνεις αδιαφορία, πρέπει να την νιώθεις κίολας.

Κανείς δεν είναι αναγκασμένος να είναι πάντα καλός. ΕΙΔΙΚΑ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ. Αν σου κάνει ο αλλος μαλακια, κανενας δεν σε αναγκαζει να μην του κανεις και εσυ.
Δεν πρεπει να δεχομαστε τα συναισθηματα που θελουν να μας δωσουν οι αλλοι. Τα γυρναμε πισω. Ευχαριστουμε αλλα δεν θα παρουμε και αν εχετε ενα δισεκατομμύρια ψυχολογικα, πατε σε ψυχιατρο ή κλειστείτε σε ενα δωματιο και μην ξαναβγειτε ποτε. Δεν σας φταιει σε κατι η ανθρωποτητα!

Dear frienemies,
I hope it hurts!

Τετάρτη, 2 Νοεμβρίου 2011

having a choice


I don't think feelings change nor people, i think situations do. i know that it's possible to dislike someone after loving  them so much or to love someone after feeling so much hate towards them but, it's not because people change, it's because it's not the same. It's because something made you think differently, something opened your eyes. Something cause you to see everything the way it is at last. It's like days. Days can be cloudy, or days can be sunny. Days don't change, the weather does. And nothing can play a part in that or fix it, they can just let it be.

Smile let everyone know that you are stronger than yesterday!
And the question isn't who is going to let you. It's who is going to stop you.


Κυριακή, 30 Οκτωβρίου 2011

Trueee!


Just me.

Δεν με ενδιαφέρει, που δεν σας νοιάζει για εμένα.
Δεν με ενδιαφέρει και δεν στεναχωριέμαι όταν δεν με παίρνεται ΟΥΤΕ ενα τηλέφωνο για να βγουμε.
Δεν με ενδιαφέρει που με ξεχνάτε όλη την ώρα και με θυμάστε μόνο όταν έχετε ανάγκη.
Δεν με ενδιαφέρει που είμαι για εσάς παράξενη και ιδιότροπη.
Δεν με ενδιαφέρει που οι... βρίσκουν συνέχεια τρόπους για να με κάνουν να αισθανθώ χάλια.
Δεν με ενδιαφέρει που νομίζεται πως είμαι αχάριστη, κουραστική κτλ.
Δεν με ενδιαφέρει! Γιατί εσείς όσο προσπαθούσατε να με πληγώσετε εγώ προσπαθούσα να σκεφτώ ένα τρόπο να σας βοηθήσω. Αυτή είναι η διαφορά μας. Είμαι ανώτερη! Για αυτό με βλέπετε παράξενη, ιδιότροπη ίσως και προβληματική.
I WAS BROKEN BUT IT'S OVER.
Όταν είχα καταρρεύσει από την συναισθηματική μοναξιά, όταν ήμουν μόνη, όταν προσπαθούσα απλώς να περάσω την μέρα όσο πιο ανώδυνα γίνεται με αποτέλεσμα να γίνω η απάθεια προσωποποιημένη, δεν σκεφτήκατε στιγμή να με βοηθήσετε. Απλά κοιτούσατε μόνο τον τοίχο και όχι τριγύρω σας.

Πάντα έλεγα, μόνη μου μπήκα στην κατάθλιψη, μόνη μου θα βγώ. Έτσι έγινε.
Μόνη μου την πέρασα και μόνη μου την ξεπέρασα. Και δεν σας χρειάστηκα.
Υποσχεθηκα στον εαυτό μου πως όποιος προσπαθήσει να με κάνει να νιώσω άσχημα, θα γίνω σκύλα. Θα τον κατασπαράξω. Δεν θα αφήσω κανέναν που δεν το αξίζει να με κάνει να αισθανθώ άσχημα.

It's my turn to be bad. 

Δευτέρα, 3 Οκτωβρίου 2011

I got it under my skin.

I am the author of my life. Unfortunately I am writing in pen and i can't erase my mistakes.



Αρκεί να έχεις πάθος. 
Όταν θέλεις κάτι όσο τίποτα άλλο, όταν στο άκουσμα της επιθυμίας σου νιώθεις ανάλαφρα και συνάμα κάτι έντονο σε κατακλύζει τότε ξέρεις πως μπορείς. Είναι σίγουρο, μην αμφιβάλλεις.


Όλοι είχαν πάθος για αυτό και τα κατάφεραν.
Και ο καθένας σκέφτεται "γιατί εγώ να καταφέρω;"...
γιατί όχι εσύ;
Μια μέρα άκουσα αυτό:
Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? We were born to make manifest the glory of God that is within us. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same.

Και αν σου λένε ότι δεν μπορείς, είναι γιατί δεν μπόρεσαν αυτοί.
SCREW THEM.
Δεν ξέρουν τίποτα. Τίποτα.

Κυριακή, 14 Αυγούστου 2011

You don't know, what you do to me.

  Κάτι άλλαξε στην ατμόσφαιρα ή εγώ είμαι έτσι; Μήπως φταίει ο Αύγουστος; Μήπως φταίει πως αποφάσισα νωρίς να κάνω μια νέα αρχή; Μήπως...
Τι σημασία έχει να το σκέφτομαι και να με προβληματίζει; Έκανα την νέα αρχή στην πιο σωστή στιγμή.
Με βοήθησαν και άλλα πράγματα, αλλά σημασία έχει πως έγινα άλλος άνθρωπος. Λες να με χτύπησε το ηλεκτρικό ρεύμα; Τι σημασία έχει;
  Ποτέ δεν ήξερα πως μπορούσα να ασκήσω τέτοια θετική επηρροή στον εαυτό μου! Το να αλλάξω ήταν για εμένα όνειρο μακρινό και περίμενα κάτι να συμβεί να με "σώσει". Πάλι καλά δεν άργησα και τόσο πολύ...όλα αυτά που πριν είχαν σημασία τώρα δεν έχουν την παραμικρή σημασία. Όλα αυτά που δεν είχαν σημασία και δεν είχα την υποτιθέμενη δύναμη να ασχοληθώ...τώρα έχω όχι μόνο την δύναμη αλλά και την όρεξη/αυτοπεποίθηση/λαχτάρα να τα κατακτήσω.
Σκέφτομαι να σβήσω το blog και μάλλον θα το κάνω. Το χρειάστικα πολλές φορές που μετά από κλάμα, ήθελα να μιλήσω σε κάποιον. Άνοιγα τον υπολογιστή...τώρα απλά θα ανοίγω την πόρτα του δωματίου να δω ποιος είναι στο καθιστικό, θα σηκώσω το ακουστικό και θα πάρω ένα τηλέφωνο, θα βγω έξω και θα ξεσπάσω...
  Δεν έχω την ίδια έμπνευση όπως όταν έκλαιγα πριν, μετά από ένα χαμόγελο ή ένα γέλιο δεν μπορώ να γράψω και έπειτα δεν έχω διαβάσει κάποιο μπλογκ που να λέει κάποιος πως όλα είναι καλά και πως παρόλα αυτά που συμβαίνουν, εξακολουθεί να είναι καλά.
  Έκανα την νέα αρχή...αλλά όπως είπα "αρχή" είμαι ακόμα στην αρχή...!


Τρίτη, 9 Αυγούστου 2011

  Υπάρχουν μερικές στιγμής στην ζωή που πρέπει να προχωρήσεις γρήγορα...να τρέξεις γιατί έμεινες πίσω. Όπως και αν έμεινες πίσω...είτε άθελά σου, είτε ηθελημένα...το ίδιο θα απογοητευτείς...τουλάχιστον στην δεύτερη περίπτωση θα έχεις επίγνωση της κατάστασης...εκτός και αν έμεινες πολύ πίσω.
  Αυτή την φόρα έκανα λάθος εκτίμηση...και θα το διορθώσω.

Κυριακή, 7 Αυγούστου 2011

Μια μικρή αλλαγή, φέρνει μια μεγάλη.

  Θυμάμαι χαρακτηριστικά πέρισυ το καλοκαίρι που έκανα μια ανάρτηση και έλεγα πόσο λυπάμαι που φεύγει το καλοκαίρι κτλ. Ήταν η αρχή της κάτω βόλτας μου.
Έχασα τα πάντα από τον Σεπτέμβρη. Έχασα την φιλόδοξη, αισιόδοξη και ταλαντούχα μαθήτρια που είχα υιοθετήσει τα τελευταία χρόνια, οι φιλίες ποτελματώθηκαν, τα όνειρα δεν αναγνώρισαν την δημιουργό τους και την εγκατέλειψαν, τα συναισθήματά μου χτυπήθηκαν αλύπητα, πληγώθηκαν και μισοπεθαμένα αποφάσισαν να απομονωθούν, να με αφήσουν στην ησυχία μου και να σωπάσουν. Η απάθεια μου χαμογέλασε ευνοηκά, η κατάθλιψη έγινε η καλύτερή μου φίλη...Αν μια λέξη μπορούσε να με χαρακτηρίσει, είναι η απομώνωση. Έμενα μόνη και έκλεγα νομίζοντας πως η ζωή μου είναι τραγική και δεν μπορεί να αλλάξει.
  Μετά από λίγο καιρό βρήκα όλα αυτά που με κατέστρεφαν και άρχισα να τα παραμερίζω. Τα καταδίκασα να φύγουν και να χαθούν, να μην με ξαναψάξουν ποτέ. Ήμουν αποφασιστική...δεν είχαν κανένα περιθώριο να αντιδράσουν.
Οπότε τα όνειρα άρχισαν ξανά να με πλησιάζουν δειλά, η αισιοδοξία με κοίταξε από μακριά...ήταν μια αρχή. Όμως έκανα ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω. Ρουτίνιασα...κατέληξα να ξυπνώ το πρωί και μέχρι το βράδυ να μην κάνω απολύτως τίποτα πέρα από το να παρακολουθώ μερικές ξένες σειρές και να διαβάζω βιβλία...δεν λέω...καλά είναι όλα αυτά, αλλά αξίζει να ρουτινιαστεί η ζωή μιας 16χρονης κοπέλας;
  Η αποφασιστικότητα μου χτύπησε την πόρτα. Αν ένα πράγμα που έχω πάνω μου, που μου έχει απομείνει, που δεν με εγκατέλειψε ποτέ...είναι η αποφασιστικότητά μου. Όταν πέρνω κάτι απόφαση, νιώθω δυνατή και δίνω τα πάντα.
  Από μια στιγμή και μετά, ένιωσα αηδία για τον δρόμο που είχα ακολουθήσει. Σιχάθηκα πολλά πράγματα. Σιχάθηκα την κατάθλιψη που αν και ελάχιστη εξακολουθούσε να με στιγματίζει, σιχάθηκα τις φίλες που με είχαν εγκαταλείψει και δεν ήταν εκεί για εμένα, σιχάθηκα την ρουτίνα μου, σιχάθηκα σχεδόν τα πάντα.
  Θυμήθηκα μια κοπέλα που πάντα περνούσαμε καλά και ήταν συνέχεια πρόθυμη να βγούμε και να μιλήσουμε. Σήκωσα το τηλέφωνο και κανόνισα να βγούμε.
Αποφάσισα να αλλάξω τα πάντα. Γιατί με καταδικάζω τόσο πολύ;
Από την στιγμή που άρχισα να νιώθω άσχημη και ασήμαντη, όλοι με αντιμετώπιζαν έτσι.
Ξεκίνησα πολύ άσχημα στο λύκειο, πρώτη φορά πήρα τόσο χαμηλούς βαθμούς, πρώτη φορά κόπηκα σε πτυχίο στα αγγλικά, πρώτη φορά ένιωθα πως η ζωή μου δεν είχε καμία αξία, πρώτη φορά αμφέβαλα για τον εαυτό μου σε πολλά πράγματα...
  Τέλος. Αξίζω πολλά περισσότερα από αυτό και το ξέρω πολύ καλά. Πόσο έμεινε; Ένας μήνας και κάτι...δεν θα πάει καμία μέρα χαμένη. ΚΑΜΙΑ!
Τέρμα οι φίλες που δεν δίνουν σημεία ζωής παρά μόνο όταν τις συμφέρει, τέρμα η παραμέληση των ανθρώπων που αξίζουν, τέρμα η κατάθλιψη, η ρουτίνα, η μονοτονία, το κλάμα, η αποτυχία, η έλλειψη αυτοπεποίθησης, η απομώνωση, τα εγκαταλειμένα όνειρα, η απραξία και η απάθειά μου, ΤΕΡΜΑ ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ.
  Έκανα αυτό που ήθελα τόσο πολύ εδώ και καιρό...άλλαξα σελίδα!
Και όπως είπε ο Πιντέρης (ψυχολόγος) Μια μικρή αλλαγή, φέρνει μια μεγάλη!
Όλα έχουν αλλάξει τώρα.
(happy law of attraction)

Σάββατο, 6 Αυγούστου 2011

Παπαλάγκι


Με τον όρο Παπαλάγκι, οι κάτοικοι των μακρινών νησιών Τιαβέα του Ειρηνικού χαρακτηρίζουν τους σύγχρονους Δυτικούς. Ο φύλαρχος Τουιάβιι ήρθε στην Ευρώπη στις αρχές του 1800 για να δει από κοντά ποιοι ήταν αυτοί οι τύποι που ήρθαν στον τόπο του και ήθελαν να αλλάξουν την θρησκεία και τον τρόπο ζωής των ιθαγενών. Οταν γύρισε πίσω θέλησε να πληροφορήσει τους συμπατριώτες του για όσα είδε. Μιλάει λοιπόν για την περίεργη σχέση του παπαλάνγκι με τον χρόνο και το χρήμα, για την απίστευτη ιδέα της ιδιοκτησίας που τον βασανίζει, για το πώς σκεπάζει το κρέας του και πόσο ντρέπεται για το σώμα του. Eχει κυκλοφορησει απο τις εκδοσεις υψιλον και γραμματα.

Αποσπασματα

Αν μιλήσεις σε κάποιον Ευρωπαίο για τον Θεό της αγάπης, θα μορφάσει και θα χαμογελάσει. Θα χαμογελάσει για την αφέλεια των σκέψεών σου. Δωσ' του όμως ένα γυαλιστερό, στρογγυλό κομμάτι μέταλλο ή ένα μεγάλο βαρύ χαρτί, και θα δεις αμέσως τα μάτια του να γυαλίζουν και τα σάλια του να τρέχουν.

Ο Παπαλάγκι έχει τόσα επαγγέλματα όσες είναι οι πέτρες μέσα στη λίμνη. Κάθε πράξη του την κάνει επάγγελμα. Είναι ωραίο να φέρνει κανείς μια φορά νερό από την πηγή, ακόμη και περισσότερες φορές την ίδια μέρα. Όποιος όμως πρέπει από την ανατολή μέχρι την δύση του ηλίου και κάθε ημέρα ξανά και κάθε ώρα, όσο φτάνει η δύναμή του, να κουβαλάει συνέχεια νερό - αυτός τελικά θα πετάξει με οργή τον κουβά μακριά του αγανακτισμένος για τα δεσμά στο κορμί του. Γιατί τίποτα δεν είναι τόσο δύσκολο για τον άνθρωπο, όσο να κάνει πάντα το ίδιο ακριβώς πράγμα.

Και γι' αυτό μέσα στους ανθρώπους των επαγγελμάτων ζει ένα φλογερό μίσος. Όλοι αυτοί έχουν στην καρδιά τους κάτι σαν ζώο, που το συγκρατούν δεσμά, που επαναστατεί και που όμως δεν μπορεί να ελευθερωθεί. Και όλοι συγκρίνουν μεταξύ τους τα επαγγέλματά τους, γεμάτοι φθόνο και μίσος, μιλάν για ανώτερα και κατώτερα επαγγέλματα, παρ' όλο που όλα τα επαγγέλματα δεν είναι παρά μισοδουλειές. Γιατί ο άνθρωπος δεν είναι μόνο χέρι ή μόνο πόδι ή μόνο κεφάλι, είναι όλα μαζί ενωμένα. Χέρι, πόδι και κεφάλι θέλουν να είναι μαζί. Μόνο όταν όλα τα μέλη και οι αισθήσεις ενεργούν από κοινού μπορεί μια ανθρώπινη καρδιά να γιατρευτεί από χαρά, ποτέ όμως όταν μόνο ένα μέρος του ανθρώπου έχει ζωή και τα άλλα πρέπει να είναι όλα νεκρά. Αυτό προξενεί στον άνθρωπο σύγχυση, απελπισία ή αρρώστια».

Ο Παπαλάνγκι είναι ένας άνθρωπος με εντελώς δική του λογική.
Κάνει πολλά που δεν έχουν νόημα και τον αρρωσταίνουν κι όμως τα εξυμνεί και τραγουδά τραγούδια γι’ αυτά του τα κατορθώματα
…Ένας άλλος λόγος που κάνει τον Παπαλάνγκι να ξεχωρίζει, είναι ότι λέγοντας πολλά λόγια, προσπαθεί να μας πείσει ότι είμαστε φτωχοί και άθλιοι, και ότι χρειαζόμαστε πολλή βοήθεια,
γιατί δεν έχουμε πράγματα.

Μόνο μια και μοναδική φορά συνάντησα κάποιον άνθρωπο που είχε πολύ χρόνο, που δεν παραπονιότανε ποτέ ότι του λείπει, αυτός όμως ήταν φτωχός, βρόμικος και περιφρονημένος. Οι άνθρωποι απόφευγαν να περάσουν από δίπλα του και κανένας δεν τον πρόσεχε. Εγώ δεν καταλάβαινα αυτή τη συμπεριφορά, γιατί το βάδισμά του ήταν χωρίς βιασύνη και τα μάτια του είχαν ένα ήρεμο, φιλικό χαμόγελο. 'Οταν τον ρώτησα, το πρόσωπό του συσπάστηκε και είπε θλιμμένα: "Ποτέ δεν ήξερα να εκμεταλλευτώ τον χρόνο μου, γι' αυτό και είμαι ένας φτωχός, περιφρονημένος φουκαράς." Ο άνθρωπος αυτός είχε χρόνο, κι αυτός όμως δεν ήταν ευτυχισμένος.

Αφήστε με να σας περιγράψω, αδέρφια μου των Πολλών Νησιών, τί είναι πράγμα. Η καρύδα είναι ένα πράγμα, η βεντάλια είναι ένα πράγμα, το πανί, το όστρακο, το δαχτυλίδι, το πιάτο, το κόσμημα, όλα αυτά, είναι πράγματα. Υπάρχουν όμως δυό ειδών πράγματα. Αυτά που έφτιαξε το μεγάλο Πνεύμα, χωρίς εμείς να το βλέπουμε, και που δεν κοστίζουν σ’εμάς τους ανθρώπους κανέναν κόπο και δουλειά, όπως η καρύδα, το μύδι, η μπανάνα. Υπάρχουν και τα πράγματα που φτιάχνουν οι άνθρωποι, με πολύ κόπο και δουλειά, όπως το δαχτυλίδι, το πιάτο, η βεντάλια.
Ω, αδέρφια μου, αν μπορούσατε να με πιστέψετε! Μπήκα μέσα στην σκέψη του Παπαλάνγκι, και είδα την βούλησή του τόσο καθαρά, σαν να την φώτιζε ο μεσημεριάτικος ήλιος.
Επειδή καταστρέφει τα πράγματα του μεγάλου Πνεύματος, όπου κι αν βρεθεί, θέλει, αυτό που σκοτώνει, να το ξαναζωντανέυει, με την δική του δύναμη. Έτσι πείθει τον εαυτό του, ότι επειδή φτιάχνει τα πολλά πράγματα, είναι ο ίδιος το Μεγάλο Πνεύμα.
Εκεί όπου βρίσκονται οι πολλές καλύβες του Παπαλάνγκι, στα μέρη που οι ίδιοι ονομάζουν πόλεις,
ο τόπος είναι έρημος όπως η παλάμη… γι αυτό ο Παπαλάνγκι τρελλάθηκε και παριστάνει το Μεγάλο Πνεύμα, για να μπορέσει έτσι να ξεχάσει όλα αυτά, που τού λείπουν.
Επειδή είναι τόσο φτωχός, και η χώρα του τόσο θλιβερή, καταφεύγει στα πράγματα, τα μαζεύει, όπως μαζεύει ο τρελός του χωριού τα μαραμένα φύλλα, και γεμίζει με αυτά την καλύβα του. Γι αυτό και μας φθονεί, και θέλει να γίνουμε κι εμείς φτωχοί, σαν αυτόν.

Μια Ευρωπαϊκή καλύβα έχει τόσα πράγματα, που ακόμη κι αν κάθε άντρας ενός χωριού της Σαμόα γέμιζε την αγκαλιά του με αυτά, δεν θα έφτανε ολόκληρο το χωριά για να την αδειάσουν. Σε μιά μόνο καλύβα, υπάρχουν τόσο πολλά πράγματα, ώστε πολλοί λευκοί αρχηγοί χρειάζονται πολλούς άντρες και γυναίκες, που δεν κάνουν τίποτε άλλο, από το να τοποθετούν αυτά τα πράγματα στην θέση τους και να τα καθαρίζουν από την σκόνη. Ακόμη και η πιό μεγάλη Ταοπού,
ξοδεύει πολύ χρόνο για να μετρά όλα τα πολλά της πράγματα, να τα τακτοποιεί, και να τα καθαρίζει.

δεν θα τον δεις να τραγουδά, να έχει χαρούμενα μάτια.
Οι άντρες και οι γυναίκες του λευκού κόσμου θα θρηνούσαν μέσα στις καλύβες μας, και θα έτρεχαν να μαζέψουν ξύλα, και το καύκαλο της χελώνας, γυαλιά, σύρματα, παρδαλές πέτρες, και πολλά ακόμη, από το πρωί μέχρι το βράδυ θα κινούσαν τα χέρια και τα πόδια τους, μέχρι η καλύβα τους να γέμιζε μικρά και μεγάλα πράγματα. Πράγματα που καταστρέφονται εύκολα, που μπορεί να τα αφανίσει κάθε φωτιά, και κάθε τροπική βροχή, έτσι που πάντα να πρέπει να φτιάχνονται καινούργια.

Γι αυτό και τα πρόσωπα των λευκών είναι συχνά τόσο κουρασμένα και θλιμμένα, γι’αυτό μόνο ελάχιστοι από αυτούς βρίσκουν τον καιρό να δουν τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος, να παίξουν στην πλατεία του χωριού, να γράψουν τραγούδια και να τα τραγουδήσουν χαρούμενα, να χορέψουν την ημέρα της γιορτής, και να χαρούν τα μέλη τους, όπως είναι καθορισμένο για όλους εμάς.

Αυτοί πρέπει να αποκτούν πράγματα. Πρέπει να προσέχουν τα πράγματά τους να μην τους τα κλέψουν. Τα πράγματα γαντζώνονται πάνω τους, και σέρνονται, σαν τα μικρά μυρμήγκια της άμμου. Με απόλυτη ψυχρότητα κάνουν κάθε είδους έγκλημα για να αποκτήσουν πράγματα.
Πολεμούν ο ένας τον άλλον, όχι για την Τιμή τους, ούτε για να μετρήσουν την πραγματική τους δύναμη, αλλά μόνο και μόνο για τα πράγματα.

Το μεγαλύτερο από τα ψέμματα του Παπαλάνγκι είναι αυτό: τα πράγματα του Μεγάλου Πνεύματος είναι άχρηστα, ενώ τα δικά του είναι πολύ χρήσιμα, είναι πιό χρήσιμα.

Τα πράγματα του Παπαλάνγκι , αν και είναι τόσο πολλά στον αριθμό, αν και αστράφτουν, και λαμποκοπούν, δεν φώτισαν τα μάτια του περισσότερο, δεν έκαναν τις αισθήσεις του εντονότερες.
Επομένως, τα πράγματά του είναι άχρηστα, και επομένως, αυτά που λέει, και αυτά που θέλει να μας επιβάλει, είναι κακόβουλα, και η σκέψη του, είναι διαποτισμένη από δηλητήριο.

Ο Παπαλάνγκι άγαπάει πολύ το στρογγυλό μέταλλο και το βαρύ χαρτί, όμως αγαπάει και αυτό που δεν πιάνεται και που όμως υπάρχει - το χρόνο. Κάνει πολύ φασαρία και λέει πολλές ανοησίες γι ‘ αυτόν .
Παρόλο που ο χρόνος ποτέ δεν είναι περισσότερος απ’ όσο χωράει στο διάστημα μεταξύ ανατολής και δύσης του ήλιου, για τον Παπαλάνγκι ποτέ δεν είναι αρκετός.
Πιστεύω ότι ο χρόνος ξεγλιστρά από τα χέρια του σαν το φίδι στην υγρή παλάμη, ακριβώς επειδή τον κρατά πολύ σφιχτά. δεν τον αφήνει να συνέλθει. τον κυνηγά πάντα με απλωμένα χέρια, δεν τον αφήνει να ησυχάσει, να ξαπλωθεί στον ήλιο. Θέλει ο χρόνος να ‘ναι πάντα κοντά του, τον θέλει να τραγουδά και να μιλά. Ο χρόνος όμως είναι σιωπηλός και ειρηνικός και αγαπά την ησυχία και το άραγμα στο στρώμα.
Ο Παπαλάνγκι δεν έχει καταλάβει τι είναι ο χρόνος, δεν τον έχει αντιληφθεί σωστά και γι ‘ αυτό τον κακοποιεί με τις ωμές του συνήθειες.
Για τα πέτρινα μπαούλα, τις σχισμές στις πέτρες, τα πέτρινα νησιά και τι υπάρχει ανάμεσά τους.
Ο Παπαλάγκι κατοικεί σαν το μύδι σ΄ ένα σκληρό καβούκι. Ζει ανάμεσα σε πέτρες όπως η σκολόπεντρα μέσα στις ρωγμές της πετρωμένης λάβας. Πέτρες είναι γύρω του, δίπλα του και πάνω του. Η καλύβα του μοιάζει μ’ ένα όρθιο μπαούλο από πέτρα. Ένα μπαούλο με πολλά συρτάρια και πολλές τρύπες.
Από ένα μόνο σημείο μπορεί κανείς να μπει και να βγει στο πέτρινο καβούκι.
Το σημείο αυτό ο Παπαλάγκι το ονομάζει είσοδο, όταν μπαίνει στην καλύβα και έξοδο όταν βγαίνει, παρ’ όλο που και τα δύο είναι ένα και το ίδιο πράγμα.
Στο σημείο αυτό λοιπόν υπάρχει μια μεγάλη σανίδα που πρέπει κανείς να τη σπρώξει με δύναμη για να μπορέσει να μπει στην καλύβα. Ακόμη όμως βρίσκεται στην αρχή και θα πρέπει να σπρώξει πολλές ακόμη σανίδες, ώσπου να βρεθεί πραγματικά μέσα στην καλύβα.
Στις καλύβες τώρα συμβαίνει να κατοικούν περισσότεροι άνθρωποι απ’ όσοι ζουν σ’ ένα μόνο χωριό της Σαμόας και γι’ αυτό πρέπει κανείς να ξέρει ακριβώς το όνομα της Άϊγκα (οικογένειας) που θέλει να επισκεφτεί. Γιατί κάθε Άϊγκα έχει για τον εαυτό της ένα ιδιαίτερο μέρος του πέτρινου μπαούλου, ή επάνω ή κάτω ή στο κέντρο, αριστερά ή δεξιά ή στη μέση.
Και η μια Άϊγκα συχνά δεν ξέρει τίποτα απολύτως για τις άλλες, λες και δεν τους χωρίζει μόνο ένας πέτρινος τοίχος, αλλά είναι σαν να βρίσκονται ανάμεσά τους βουνά και λαγκάδια και πολλές θάλασσες. Συχνά δεν ξέρουν τα ονόματά τους, κι αν συναντηθούν στην τρύπα της εισόδου χαιρετιούνται μόλις και μετά βίας ή μουρμουρίζουν μέσα από τα δόντια τους κάτι στον άλλο σαν κάτι εχθρικά έντομα. Σαν να τους εξοργίζει το ότι είναι υποχρεωμένοι να ζουν τόσο κοντά ο ένας με τον άλλο.
.
Εμείς όμως, που είμαστε ελεύθερα παιδιά του ήλιου και του φωτός, θα μείνουμε πιστοί στο μεγάλο Πνεύμα και δεν θα του βαρύνουμε την καρδιά με πέτρες.
Μόνο παραπλανημένοι, άρρωστοι άνθρωποι, που δεν κρατάν πια το χέρι του Θεού, μπορούν να ζουν ευτυχισμένοι ανάμεσα σε πέτρινες σχισμάδες χωρίς ήλιο, φως και αέρα.
Ας χαρίσουμε στον Παπαλάνγκι την αμφίβολη ευτυχία του, αλλά ας τσακίσουμε κάθε του προσπάθεια να χτίσει και στις δικές μας ηλιόλουστες παραλίες πέτρινα μπαούλα και να σκοτώσει την ανθρώπινη χαρά με πέτρες, με σχισμάδες, με βρωμιά, με θόρυβο, με καπνό και με σκόνη, όπως το θέλει το μυαλό του και είναι ο στόχος.
Κακόμοιρε Παπαλάνγκι,
πόσο περήφανος είσαι για τις πέτρες , που έχεις μαζέψει?
Για τον χρόνο που δεν έχεις?
Για τα πανιά που συγκεντρώνεις στα πέτρινα μπαούλα σου?
Για τα τραγούδια που δεν μπορείς πια να τραγουδήσεις?
Για τις Τούσι-Τούσι, δουλειές που κανείς?
Για τα πολλά άσπρα χαλάκια που διαβάζεις, για να έχεις
την ψευδαίσθηση, πως είσαι “καλά” πληροφορημένος?
Για τον ουρανό που δεν βλέπεις πια?
Για το πόσο φτωχό, έχεις καταντήσει τον Θεό σου?
Για την μηχανή ,να σε προστατεύει από τον θάνατο, που δεν έχεις βρει ακόμη?
.
Κακόμοιρε Παπαλάγκι, πόσο μόνος …απέμεινες? 
 
εσύ τι προτιμάς;
αυτό;
 
 ή αυτό;
...!
 

Τρίτη, 2 Αυγούστου 2011

.

Every second 
of every day
you make a choice
that can change
your life.

keep up...
or pay the price.
 

Believe

I don't believe in trouble
I don't believe in pain
I don't believe there's nothing left
but running here again

I don't believe in promise
I don't believe in chance
I don't believe you can resist
the things that make no sense

I don't believe in silence
cos silence seems so slow
I don't believe in energy
the tension is too low

I don't believe in panic
I don't believe in fear
I don't believe in prophecies
so don't waste any tears

I don't believe reality would be
the way it should
But I believe in fantasy
the future's understood

I don't believe in history
I don't believe in truth
I don't believe that's destiny
or someone to accuse

I believe, I believe!!!

I don't believe in trouble
I don't believe in pain
I don't believe there's nothing left
but running here again

I don't believe in promise
I don't believe in chance
I don't believe you can resist
the things that make no sense

I don't believe in silence
cos silence seems so slow
I don't believe in energy
the tension is too low

I don't believe in panic
I don't believe in fear
I don't believe in prophecies
so don't waste any tears

I believe!!!

I want you to try, try
to needing to know why, why
No kidding, no sin, sin
No running, no win, win
I believe!!!

No angels, no girls, girls
No memories, no Gods, Gods
No rockets, no heat, heat
No chocolate, no sweet, sweet
I believe!!!

I want you to try, try
to needing to know why, why
No kidding, no sin, sin
No running, no win, win
No angels, no girls, girls
No memories, no Gods, Gods
No rockets, no heat, heat
No chocolate, no sweet, sweet

No feeling, no secrets...
The silence you feel...
which hides you from
the real...
I want you to try, try
needing to know why, why
[keeps repeating, becomes blurred & indistinguishable....]

I believe, I believe!!!
 http://www.youtube.com/watch?v=EAGBndvUhZA

Τρίτη, 26 Ιουλίου 2011

Το να προσπαθείς δεν αρκεί πάντα!

  Άνθρωποι που καθημερινά καταπιέζονται και αντέχουν τον πόνο...αναγκάζουν τους εαυτούς τους να τα βγάλουν πέρα μια μέρα ακόμα...Άνθρωποι που κρύβουν τι αισθάνονται και δεν ζητούν για βοήθεια.
Αντέχουν στα δύσκολα και προσπαθούν να μην καταρρεύσουν εντελώς!
Προσπαθούν...τα καταφέρνουν;

Πέμπτη, 21 Ιουλίου 2011

Did you know...?!


DID YOU KNOW?

Every seven years you loose around half of your friends
and replace them with new friends!

Memorable

Our deepest fear is not that we are inadequate. Our deepest fear is that we are powerful beyond measure. We ask ourselves, Who am I to be brilliant, gorgeous, talented, fabulous? Actually, who are you not to be? We were born to make manifest the glory of God that is within us. And as we let our own light shine, we unconsciously give other people permission to do the same.

Akeelah and the Bee

 

Παρασκευή, 15 Ιουλίου 2011

Nothing yet!

Have you ever wondered about the things we tell ourselves before we fall asleep?
We whisper the words in the dark, telling ourselves that we're happy,
or that he's happy, that people will change their minds.
We persuade ourselves that we can live without the people who have left.
Each night before we fall asleep we lie to ourselves in a desperate hope
that come morning, it will all be true!

http://www.youtube.com/watch?v=mLqHDhF-O28

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

Not again...

One of the saddest part of life
is keeping yourself to the limit all day...

And when you get home, lying in bed
you'll discover that after all what you've done to forget, you're still in that
very same position you're trying to escape!

Don't give up!


 If you have food in your fridge
clothes on your back
a roof over your head
and a place to sleep
you are richer than 75% of the world

 If you have money in the bank
your wallet and some spare change
you are among the top 8% of the world's healthy.

 If you woke up this morning
with more health than illness 
you are more blessed 
than the million people who will not survive this week.

If you have never experienced the danger of battle
the agony of imprisonment, or torture or the horrible pangs of starvation
you are luckier than 500 million people alive and suffering.

IF YOU CAN READ THIS MESSAGE
YOU ARE MORE FORTUNATE 
than 3 billion people in the world who cannot read it at all.     

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

It's a brain issue!

  The most interesting thing about heart transplants is
  that one completely loses his heart and be replaced by
  someone else, yet still has the feelings for the same
  person he or she loves. This proves that love works in
  the minds of people and not in their hearts. Bottom line
  is, love is a state of mind. You'll learn how to forget
  only if you try doing so.

  Grey's Anatomy

Σάββατο, 9 Ιουλίου 2011

Sounds like me!

I wish I could put all my thoughts in a jar. I think too much.
Thinking too much causes me to over think and analyze things i don't want to deal with.
It gets too much for me to handle and I panic. I shut myself down and go to war with
myself. I'm tired. I'm sick of being tired. I don't like who I am, but I have to live with
it. I don't know what I'm doing. I'm sick of feeling sad. Sick of wanting things and people
I can't have. I want to be at peace with myself for once. To be happy and think about things
that doesn't send me over the edge.

A big change from little children!


every generation has a chance to change the world

I am a lady!





Όταν ήμουν μικρή εκνευριζόμουν όταν με αποκαλούσαν "παιδί". Ήμουν 12 χρονών και απαιτούσα να μην με θεωρούν μικρή αλλά μεγάλη. Πολύ μεγάλη!

Amazing.


Πέμπτη, 7 Ιουλίου 2011

Don't-Do

                                                                                  DON'T




                                                 DO





Fashion and a fairytale






















You know how when you were a little kid and you believed in fairy tales, that fantasy of what your life would be, white dress, prince charming who would carry you away to a castle on a hill. You would lie in bed at night and close your eyes and you had complete and utter faith. Santa Claus, the Tooth Fairy, Prince Charming, they were so close you could taste them, but eventually you grow up, one day you open your eyes and the fairy tale disappears. Most people turn to the things and people they can trust. But the thing is its hard to let go of that fairy tale entirely cause almost everyone has that smallest bit of hope, of faith, that one day they will open their eyes and it will come true.

Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2011

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2011


after a while

you'll learn the difference between
holding a hand and falling in love

you begin to learn that kisses
don't always mean something

promises can be broken
just as quick as they are made


and sometimes good byes
really are forever!

Note: when you fall down, you gotta pick yourself back up and keep on going because sometimes there isn't going to be a person there to do it for you.



 

WHAT TO DO WHEN

Life gives you lemons

DON'T MAKE A LEMONADE
MAKE LIFE TAKE THE LEMONS BACK

Get mad
Then:

 1) Yell - I don't want your damn lemons
 2) Demand to see life's manager
 3)Burn down their house (with the lemons)

 

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2011

New Start

 Αυτός ο χειμώνας...ο χειμώνας που πέρασε με έκανε να καταλάβω πολλά! Ήταν δύσκολα από την αρχή μέχρι το τέλος. Δεν υπήρχε νόημα πουθενά.
Ήθελα να αλλάξω σελίδα μα δεν μπορούσα. Έπρεπε να αποτελειώσω ότι ξεκίνησα...
Δεν άλλαξα σελίδα ακόμα...είμαι στην μέση
όμως αυτό δεν με κρατάει από το να ανατρέψω τα πάντα για δεύτερη φορά.
Η πρώτη φορά ήταν αποτυχημένη, όμως τώρα μπορώ και δεν θα αφήσω τίποτα και κανένα να με εμποδίσει. Νέα σχέδια, προβλέψεις, σκέψεις, προβληματισμοί.
Μια νέα αρχή (τουλάχιστον μέχρι να αλλάξω σελίδα).

Καληνύχτα!

Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2011

Halfway Gone

Πριν εκλεγα...για εσας βλακες!
Τωρα γελαω...ξερετε γιατι? Γιατι σας κανω παρελθον! ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΤΕ! Δεν αξιζετε να ειστε μεσα στην ζωή μου.
Κανετε οτι θελετε στην μιζερη ζωουλα σας...θα ζειτε παντα μεσα σε ενα φαυλο κυκλο χωρις νοημα, χωρις αξιες, χωρις ζωη!
ΟΛΟΥΣ σας κανω παρελθον...καθενα απο εσας ξεχωριστα γιατι ετσι γουσταρω!
Υπερτερω σε ολα...και εσεις με τα κομπλεξ και τις καχυποψιες σας με ειχατε κανει να ειμαι μεσα σε μια καταθλιψη χωρις τελος. Υπεφερα για ατομα που δεν το αξιζαν, εχασα τοσο καιρο απο την ζωη μου για να καταλαβω πως ειστε ενα ματσο κομπλεξικα!
Τωρα βαζω τελος. Όλο τον χρονο αναρωτιομουν τι εκανα λαθος...ποιο ηταν το λαθος. Εσεις εισασταν το λαθος.
Θελω ατομα που να μπορω να εμπιστευτω, να στηριχτω και να μιλησω και παραλληλα να περναω καλα. Πριν εκλεγα απο λυπη και ελεγα "εμενα γιατι δεν με σκεφτετε κανεις? Γιατι να εχω μεινει μονη και κανενας να μην ενδιαφερετε...?" Τα κρατουσα ολα μεσα μου...δεν μιλουσα και ειχα παθει καταθλιψη και το παλευα μονη μου. Τοσο καιρο...τοσους μηνες δεν εβρισκα νοημα πουθενα και νομιζα πως ημουν ενα λαθος και επρεπε να αλλαξω. Παντα αλλαζα και παντα γυριζα πισω...σε μεγαλυτερη μελαγχολια και περισσοτερα κλαματα αλλα επρεπε να τα βγαλω περα μονη μου και οσο προσπαθουσα να καταπνιξω τα συναισθηματα μου τοσο αυτα με εκδικουνταν!
Δεν ηθελα να ειμαι η "παραξενη" που νομιζατε...προσπαθουσα πολυ...
^^παρελθον!

Πριν μερικα δευτερολεπτα σκεφτομουν ποσο γαματη ειμαι εγω και ποσο φρικια ειστε εσεις! ΔΕΝ θα συμβιβαστω...Εγωιστικο αλλα με δεν ενδιαφερει καθολου...ΘΕΛΩ να ειμαι εγωιστρια και επισης ΘΕΛΩ να ειμαι εγω...Ακομα καλυτερα
ΕΙΜΑΙ εγωιστρια και ΕΙΜΑΙ εγω και κανενας δεν μπορει να με εμποδισει να γινω αυτο που θελω να ειμαι!
Ξεκιναω απο τωρα!
Καληνυχτα

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2011

...

I wonder if I'll ever see you again
And if that day comes
I know we could win

κανεις την κατασταση δυσκολη χωρις να το ξερεις
οι στιχοι τα λενε ολα...

Κυριακή, 29 Μαΐου 2011

What If This Storm Ends?



What if the storm ends and I don't see you
As you are now ever again?
The perfect halo of gold hair and lightning
Sets you off against the planet's last dance

Just for a minute the silver-forked sky
Lifts you up like a star that I will follow
But now it's found us like I have a found you
I don't wanna run, just overwhelm me
What if the storm ends? At least that's nothing
Except the memory, a distant echo I won't pin down
I've walked unsettled rattle cage after cage
Until my blood boils

I wanna see you as you are now
Every single day that I am living
Painted in flames, a peeling thunder
Be the lightning in me that strikes relentless

What if the storm ends and I don't see you
As you are now ever again?
The perfect halo of gold hair and lightning
Sets you off against the planet's last dance

Just for a minute the silver-forked sky
Lifts you up like a star that I will follow
But now it's found us like I have a found you
I don't wanna run, just overwhelm me


Again

 Πόσο καιρό έχω να μπω εδώ?
Έχουν γίνει πολλά τον τελευταίο καιρό...
Δεν ξερω αν είμαι καλύτερα από πριν πάντως δεν είμαι χειρότερα. Πριν λίγο καιρό έλεγα "μόνο σε εμένα έπεσαν όλα μαζεμένα?" αλλά τελικά δεν ισχύει.
Είμαι παράξενο άτομο...ΔΕΝ θέλω να είμαι...αλλά είμαι!
Έχει χαθεί η ισσοροπία...είμαι συνέχεια στα άκρα...την μια αισθάνομαι απίστευτα χαρούμενη και ευτυχισμένη, την άλλη αισθάνομαι απαίσια και μελαγχολώ. Ένας κύκλος όλη την ώρα.
Δεν με αναγνωρίζω πλέον...δεν είμαι αυτή που ήξερα...
Το μόνο καλό είναι ότι τώρα μπαίνουμε στην τελική ευθεία.
2 χρόνια!

Σάββατο, 14 Μαΐου 2011

Please

Σ' αγαπώ, σε μισώ...τι σημασία έχει? Αφού δεν θα το μάθεις ποτέ!
Εισαι κατι ξεχωριστο για εμενα...αλλα δεν θα κανω τα λαθη που εκανα μεχρι σημερα. Θα με καταδικασω να μην τα κανω...Εσυ το ξεκινησες...εσυ το τελειωνεις...
Ξερω το να ειμαστε ενα χαρουμενο ζευγαρι κτλ. κτλ. δεν γινετε...
θελω λιγες ωρες μαζι σου...για να πω πως το εζησα...για να θυμαμαι...
θελω να εχω αναμνησεις απο εσενα...το θελω πολυ αλλα κατι με τραβαει προς τα κατω και δεν μπορω να κανω κατι...δεν εχω την δυναμη πια...Το εχω περιορίσει αλλα και εσυ...εσυ δεν σταματας να με επηρεαζεις. Φοβαμαι πως αν σε αφησω να φυγεις...θα το μετανιωσω πολυ και στο μελλον θα κατηγορω τον εαυτο μου για αυτο...ομως θελω να επαναδημιουργηθω...ειμαι χιλια κομματακια και αν μπεις στην ζωη μου ισως με διαλυσεις περισσοτερο...και θελω να διατηρησω τον εαυτο μου που ειναι το μονο πραγμα που τελικα μου απεμεινε...
Οποτε...αποφασιζω να κρατησω τον εαυτο μου και εσυ μπορεις απλα να φυγεις...
απλα...
να εισαι ευτυχισμενος...μονο αυτο!

Τρίτη, 10 Μαΐου 2011

Keep Breathing

Yes or no. In or out. Up or down. Live or die. Hero or coward. Fight or give in. I'll say it again to make sure you hear me. The human life is made up of choices. Live or die. That's the important choice. And it's not always in our hands.

Derek Grey's Anatomy season 6.


Παρασκευή, 6 Μαΐου 2011

Sad day, sad song!

http://www.youtube.com/watch?v=ESdayuPIFK0
Δύσκολη μέρα...και επώδυνη...
Έχω πολύ καιρό να γράψω στο blog...
Δεν είμαι πολύ καλά τον τελευταίο καιρό...

με την πρώτη ευκαιρία, θα ξαναγράψω...

Σάββατο, 16 Απριλίου 2011

μονολογος της στιγμης!

  Δεν το ξέχασα το μπλοκ. Απλά...συμβαίνουν πολλά τον τελευταίο καιρό και προσπαθώ να βρω κάποιες απαντήσεις...Όμως δεν θα μου χτυπήσουν την πόρτα και δεν θα μου πουν "γεια, είμαι η απάντηση που ψάχνεις"...Πρέπει εγώ μόνη μου να ψάξω και να ξαναψάξω μέχρι να τις βρω...Αλλά δεν έχω αντοχή...
Θέλω να γυρίσω σελίδα και να ξεκινήσω από την αρχή...αλλά δεν μπορώ...δεν μπορώ να γυρίσω σελίδα εάν δεν συμπληρώσω αυτήν που βρίσκομαι τώρα...δεν μπορώ να κάνω αυτήν την νέα αρχή γιατί δεν έχω ξεκαθαρίσει πολλά πράγματα....
  Δεν είμαι σίγουρη αν ξέρω τι θέλω...θέλω συγκεκριμένα πράγματα που φοβάμαι γιατί μπορεί να πραγματοποιηθούν...από την άλλη όμως είναι φορές που θέλω κάτι άλλο...Μπέρδεμα...
Στα βιντεοπαιχνίδια πατάς την παύση για σκεφτείς την επόμενη κίνηση όμως στην ζωή δεν υπάρχει παύση. Πρέπει να προλάβεις...προλαβαίνεις? Ήθελα να κάνω τόσα πολλά, είχα τόση όρεξη για να κάνω και εκείνο και το άλλο και τώρα ξαφνικά δεν θέλω τίποτα...με ευχαριστούν λίγα πράγματα...
  Είμαστε όλοι μόνοι μας...οι περισσότεροι είναι επιφανειακοί...οι φίλες μου...βασικά όχι οι φίλες μου αλλά οι κοπέλες που κάνουμε παρέα...μιλάνε σαν τις χαζές...σαν να μιλάνε σε ένα μικρό παιδάκι, ασχολούνται σε υπερβολικό βαθμό με τους γκόμενους και δεν μπορείς να συζητήσεις μαζί τους για πράγματα που έχουν ουσία...Με κουράζει τόσο πολύ αυτό...
  Θέλω να τα αφήσω όλα πίσω μου...όμως αυτά τα όλα δεν αφήνουν εμένα...
ξέσπασμα...

Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Who are you?



Τόσο καιρό κάνω αναρτήσεις και γράφω για πολλά θέματα που αφορούν τα όνειρα, την ζωή, την μαγεία που οι περισσότεροι έχουν χάσει ή δεν την παραδέχονται και πολλά άλλα...
Ποια είμαι όμως εγώ?
  Με λένε Μαίρη...οκ αυτό είναι γνωστό. Προτιμώ τα κοντινά μου πρόσωπα να με φωνάζουν Μερ αν και τις περισσότερες φορές το ξεχνάνε...! Έχω αρκετά καλά αλλά και πολλά στραβά. Γενικά είμαι άνθρωπος παράξενος...δεν ξεχωρίζω σε κάτι από τον καθένα...
Σε αυτή την ανάρτηση, σκέφτηκα να μοιραστώ μερικά από τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς μου...Λοιπόν από που να ξεκινήσω? Είναι βουνό όλα αυτά που θέλω να πω...
  Καταρχάς αυτό που με χαρακτηρίζει είναι η αστάθεια μου. Ίσως όμως είναι και επειδή ο χαρακτήρας και γενικά εγώ διαμορφώνομαι ακόμα...δεν έχω ολοκληρωθεί -και ελπίζω κάποια στιγμή να συμβεί και αυτό-. Το πιο απλό παράδειγμα που μπορώ να δώσω είναι το εξής...Μπορεί την μια στιγμή να λέω πως το συγκεκριμένο άτομο με εκνευρίζει αφάνταστα και την αμέσως επόμενη να πιστεύω πως είναι πολύ καλό και πολύ εντάξει και να πιστεύω πως "τα βρίσκω" μαζί του. Αυτό το κάνω παντού, στο σχολείο όσον αφορά τα μαθήματα, στις παρέες μου, στην οικογένειά μου...
  Το αμέσως επόμενό είναι πως είμαι κυκλοθυμική...ή μάλλον μελαγχολική. Δεν είμαι έτσι από την φύση μου...απλά η μοναξιά με έχει κάνει έτσι τους τελευταίους 2 χρόνους. Μπορεί για μια περίοδο να πηγαίνω κόντρα στον εαυτό μου και να βγαίνω, να χορεύω, να πίνω, να πηγαίνω στο σχολείο και να χαμογελάω και πριν πάω να ντύνομαι ωραία, να βάφομαι κτλ. Όταν όμως αρχίζω να καταλαβαίνω πως τα έχω σχεδόν καταφέρει, επανέρχεται ο εαυτός μου και με εκδικείται...σαν να μου λέει "δεν χρειάζονται αυτά για να απαλλαγείς από εμένα". Και τότε θα αρχίσω πάλι να πηγαίνω στο σχολείο με σοβαρότητα, δεν θα βγαίνω τα Σαββατόβραδα προσποιούμενη διάφορες δικαιολογίες, θα πηγαίνω στο σχολείο με σπαστό πιασμένο μαλλί και λίγη μάσκαρα. Πάντα θα κάνω το ίδιο λάθος και πάντα θα έρχεται ο εαυτός μου και θα με εκδικείται...Σε αυτό φταίει η παρέα μου, γιατί είναι επιφανειακή και δεν έχουμε τα ίδια ενδιαφέροντα!
  Είμαι πολύ δυνατή και δυναμική. Στα δύσκολα δεν θα παγώσω, μπορεί μέσα μου να γκρεμιστούν όλα αλλά δεν θα το δείξω και θα παλέψω για να κερδίσω την μάχη. Μπορεί να συμβεί κάτι άσχημο ή κάτι που να με κάνει να φοβηθώ αλλά το κάθε δευτερόλεπτο είναι χρήσιμο για εμένα...Επίσης, όταν βάλω ένα στόχο και το θέλω πραγματικά θα το καταφέρω και δεν με φοβίζει τίποτα. Τίποτα και κανείς δεν μπορεί να με αποσπάσει από τους στόχους μου, χωρίς την θέλησή μου. Αν το θέλω πραγματικά και σημαίνει κάτι για εμένα, θα το καταφέρω.
  Όταν εκνευριστώ ποτέ δεν ξεκινάω να φωνάζω...εκτός αν έχει προηγηθεί κάτι πριν. Απλά μένω για λίγο μόνη και αρχίζω να σκέφτομαι...μέχρι να πάω σε εκείνο το άτομο και να πω τι έχω και το με πείραξε.
  Είμαι εγωίστρια και ισχυρογνώμων. Μην περιμένεις να μου αλλάξεις γνώμη εκτός και αν έχεις επιχειρήματα πολύ πιο δυνατά από τα δικά μου αλλά και πάλι...ποτέ δεν θα παραδεχτώ πως έκανα λάθος. Και αν το κάνω...κάπου θα αποσκοπεί!
Λέω πολύ εύκολα συγνώμη και ευχαριστώ αλλά δεν λέω σ' αγαπώ, μου λείπεις και τα σχετικά. Θεωρώ πως κάποια στιγμή θα τα πω και αυτά...απλά δεν θέλω να πετάω έτσι τις λέξεις αυτές.
  Πολλές φορές σκέφτομαι πως η ζωή μου, δεν έχει νόημα και είναι βαρετή, μονότονη, χλιαρή και περιμένω το μέλλον. Κάθε μέρα περιμένω το μέλλον...ΘΕΛΩ να ξυπνήσω και να ζήσω το παρόν...απλά το σκέφτομαι ως...μια στάση...τώρα ξεκουράζομαι για να αντέξω στα δύσκολα που με περιμένουν.
  Είμαι μυστικοπαθής...λέω μερικά...ακόμα και στα πιο κοντινά μου άτομα δεν θα τα πω όλα...σπάνια θα πω κάτι πολύ σημαντικό που μου συνέβη γιατί θα χρειαστώ να το βγάλω από μέσα μου. Όλα τα κρατάω μέσα μου...κάνει κακό το ξέρω αλλά δεν έχω βρει ακόμα την Cristina μου...το άτομο που θα μπορώ να εμπιστεύομαι τα πάντα...να με καταλαβαίνει και να το καταλαβαίνω...Το είχα αλλά απομακρυνθήκαμε γιατί αλλάξαμε! Επίσης όταν με ρωτάνε τι κάνω ή αν έχω κάτι θα πω το κλασσικό "καλά" και ας μην είμαι, είναι μετρημένες οι περιπτώσεις που θα πω πως δεν είμαι καλά. Γενικά από μικρή είχα μάθει να μην βασίζομαι σε κανένα και είχα μάθει πως πρέπει να εμπιστεύομαι μόνο τον εαυτό μου.
  Πολύ μεγάλο ρόλο στην ζωή μου, παίζει η μουσική και συγκεκριμένα συγκροτήματα όπως The Fray, Coldplay, Snow Patrol και πολλά ακόμα μου δίνουν δύναμη για ένα πολύ σημαντικό στόχο που έχω βάλει τον τελευταίο καιρό.
  Πως φαντάζομαι το μέλλον? Αυτή είναι μια πάρα πολύ καλή ερώτηση...Επειδή είμαι πολύ οργανωτική, πάντα έβαζα πρόγραμμα και το ακολουθούσα όσο μπορούσα. Τώρα δεν έχω κάποιο πρόγραμμα γιατί δεν ξέρω που βρίσκομαι...είμαι σε μια πολύ παράξενη κατάσταση και προσπαθώ να με καταλάβω γιατί με έχω χάσει...Αυτό που έκανα ήταν να γυρίσω σελίδα την λάθος στιγμή. Και τώρα που την γύρισα...δεν ξέρω τι να γράψω και έτσι η σελίδα αυτή είναι λευκή...και θα παραμείνει λευκή μέχρι να χρειαστεί να γράψω κάτι...
  Είμαι άτομο που ξεχνάει ημερομηνίες, γιορτές, γενέθλια κτλ. Δεν το κάνω επίτηδες! Απλά τα ξεχνάω...πιστεύω πως δεν είναι σημαντική μια ημερομηνία και δεν την χρειαζόμαστε για να θυμόμαστε το παρελθόν...μπορούμε να το κάνουμε και χωρίς ημερομηνία...και πρέπει η κάθε μέρα να είναι ξεχωριστή και όχι στιγματισμένη.
  I'm not a bad guy! Με ευαισθητοποιούν πολλά πράγματα και πολλές καταστάσεις...
Εκνευρίζομαι με μικρά πράγματα αλλα ο θυμός μου δεν κρατάει. Θα εκνευριστώ όταν αφιερώσει κάποιος/α ένα τραγούδι που σημαίνει πολλά για εμένα σε ένα γκόμενο ή μια γκόμενα κτλ.
  Έχω πολλές φιλοσοφίες για πολλά πράγματα και δεν με βολεύουν οι αλλαγές. Για παράδειγμα, θα με πειράξει όταν ακούσω πως κάποιος καθηγητής που συμπαθούσα θα φύγει από το σχολείο μας.
  Θα με χαρακτήριζα ως doer ή fighter γιατί ελάχιστες φορές παραιτούμαι και αν το κάνω...θα έχει ως σκοπό μια μελλοντική νίκη...Είμαι σίγουρη και προσπαθώ συνεχώς...άσχετα αν στην συγκεκριμένη φάση με ψάχνω...!

Note to self: Just Breath.

Κυριακή, 20 Μαρτίου 2011

Το παρόν...


Έχω τόσο καιρό να κάνω ανάρτηση...
Όχι δεν το ξέχασα το blog...
Καθημερινά μπαίνω...δημιουργώ μια ανάρτηση και την διαγράφω χωρίς να την δημοσιεύσω...
Σήμερα όμως δεν θα γίνει έτσι...
Ο κόμπος έφτασε στο χτένι και δεν πάει άλλο...Είναι τόσα πολλά...
Εγώ είμαι τόσο διαφορετική από τους άλλους ή οι άλλοι απλά...είναι λάθος?
Θα ξεκινήσω από τις "φίλες" μου...Δεν μπορώ να καταλάβω...πως γίνετε να ζουν σε αυτό το ροζ συννεφάκι...Δεν τις ενδιαφέρει τίποτα παραπάνω από τους γκόμενους. τα κουτσομπολιά και αν μη τι άλλο...το facebook! Δεν μπορώ...δεν αντέχω άλλο αυτή την κατάσταση...
Είμαι η weird της παρέας...γιατί δεν είμαι και καλά "ερωτευμένη" με τον πρώτο τυχόντα...γιατί δεν έχω facebook και δεν μου μιλάνε 100 αγόρια, ούτε καθημερινά το μόνο μου άγχος είναι το αν θα μου στείλει ο...
Στα μάτια μου...είναι τόσο χαμηλά...έχουν φτάσει στον πάτο και παρόλα αυτά...ακόμα συνεχίζουν!
Έγινε τσουνάμι στην Ιαπωνία, υπάρχει το ραδιενεργό νέφος, η Ελλάδα είναι σε μια από τις χειρότερες στιγμές της στην Ιστορία, ξεκινάνε επιθέσεις στην Λιβύη...και η άλλη κλαίει επειδή το καλοκαίρι δεν θα μπορέσει να συναντήσει τον...που μιλάνε 2 μήνες στο facebook! Η άλλη κράζει την...επειδή έκανε εκείνο...! Η άλλη η μόνη της ανησυχία είναι τι έκανε ο...που πήγε...τι είπε...
Με την άλλη...αποξενωθήκαμε...εντελώς. Είμαστε σαν άγνωστες...δεν λέμε η μια στην άλλη τι συμβαίνει, τι έγινε...τίποτα. Απλά...χάσαμε την επικοινωνία.
  Είμαι σε μια δύσκολη περίοδο και θέλω σαν τρελή να βρω την Cristina μου...Έγινα η Meredith που λάτρευα όταν σταμάτησα να προσπαθώ...όταν δεν ήθελα πια να γίνω Meredith και ήθελα απλά να πάω στην Χαβάι και να ανοίξω cafe χωρίς σπουδές...χωρίς τίποτα...
Τώρα κατάλαβα πως λάτρευα ένα πρόσωπο που δεν υπήρχε...δεν είχα ως σκοπό να γίνω η Meredith...μοιάζαμε πολύ...τώρα, είμαστε όμοιες σαν δύο σταγόνες νερό...Θέλω πάλι να γίνω η χαρούμενη κοπέλα που είχε στόχους και προγραμμάτιζε το μακρινό μέλλον σαν να ήταν το αύριο...αυτή που φοβόταν να αντιμετωπίσει τον θάνατο, αυτή που είχε δυνατές απόψεις, αυτή που δεν μπορούσε να κρατήσει μυστικό μέσα της και τα έλεγε όλα...ισορροπία!
Την χρειάζομαι αυτή την κοπέλα...αλλά έφυγε...κομματιάστηκε και χάθηκε ένα πρωινό με ήλιο, σε μια σκοτεινή αίθουσα...Χάθηκε σαν αέρας...και μπορεί να βρίσκεται μπροστά μου αλλά δεν μπορώ να την βρω...Ψάχνω στα λάθος μέρη...Στα κλαμπ, στο βαρύ ποτό που δεν τολμούσα παλιά να δοκιμάσω, στην pop μουσική, σε αδιαφορία απέναντι στο σχολείο και τα μαθήματα...Αυτές είναι οι στιγμές που άθελα μου...πιστεύω πως θα με ξαναβρώ, αλλά μάταια...!
  Θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί, να φύγω με ένα χαμόγελο από το σπίτι, να πάω στο σχολείο και να βρω την παρέα μου που θα με καλύπτει συναισθηματικά και να αναλύσω με την κάθε λεπτομέρεια τι έγινε το Σάββατο που βγήκα με τους....Να μην χρειάζεται να προσποιούμαι για να είμαι "αποδεκτή" σε αυτή την παρέα, να μην χρειάζεται να τους κρύβω αυτό και εκείνο που έγιναν...
  Χρειάζομαι την Cristina, τον George και την Izzie μου...Θέλω να είμαι σε μια παρέα που θα ξέρει πως ο κόσμος συνεχίζετε και πέρα από το facebook και τα αγόρια...Θέλω να έχω ένα άτομο που να μην του κρύβω τίποτα, να συζητάμε...

Δεν με αντέχω έτσι όπως είμαι τώρα...
δεν αντέχω να κάθομαι όλη μέρα στο δωμάτιο μου και να κοιτάζω τον απέναντι τοίχο χωρίς να σκέφτομαι απολύτως τίποτα...
δεν αντέχω να κρύβω πράγματα από τους άλλους και να μην βρίσκω νόημα στο να τους τα πω...
δεν αντέχω άλλο αυτά τα άτομα που κάνουμε παρέα...
δεν αντέχω να γίνομαι η προσωπική ψυχολόγος του καθενός...
δεν αντέχω να ανοίγω ηλίθια θέματα προς συζήτηση γιατί τα άλλα δεν μπορώ να τους τα πω...
δεν αντέχω να με βλέπω έτσι κάθε μέρα...
δεν αντέχω να μην έχω στόχους και να μην μπορώ να προγραμματίσω το μέλλον μου...
δεν αντέχω να μην έχω όνειρα και όρεξη για ζωή...

δεν αντέχω απολύτως τίποτα...

Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Fuck everything!


 Ότι και να λένε...τους γράφω! Ας κράξουν όσο θέλουν. Ό,τι δεν φτάνουμε, κράζουμε...και στην δικιά τους περίπτωση ταιριάζει απόλυτα! Ναι θα κάνω ότι γουστάρω...θα βγαίνω, θα πίνω, θα χορεύω, θα φασώνομαι με όποιον μου γουστάρει, θα ξενυχτάω...Αυτά που λένε, τα λένε για να καλύψουν τα κενά τους...
Τους γράφω...αλλά μου αρέσει αυτή η διαδικασία...Μου αρέσει που με ζηλεύουν, που σχολιάζουν την δική μου ζωή γιατί αυτοί δεν μπορούν να την ζήσουν!
Ας κάτσουν λοιπόν, αφού ζούνε για να βαριούνται, να με σχολιάζουν και να σχολιάζουν την κάθε μου κίνηση...
Δεν με νοιάζει....κ α θ ό λ ο υ!

Δεν μπορώ να κάθομαι μέσα και να μην φοράω το ένα ή το άλλο, να μην μιλάω με τον τάδε, να μην πηγαίνω σε εκείνο το μέρος...
Δεν μπορώ να μην τα κάνω όλα αυτά για να αρέσω σε κάποιους...

Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2011

Seriously?


Είναι μερικά άτομα που δεν τα καταλαβαίνω...
ειλικρινά!
Είναι 15,16,17 χρονών και κάθονται και λένε πως ανυπομονούν να πάνε να σπουδάσουν
και πως λατρεύουν το επάγγελμα που επέλεξαν και πως η καριέρα τους θα είναι πάνω από όλα και μπλα μπλα μπλα...
 Πόσο ευκολόπιστος μπορεί να γίνει ακόμα κάποιος? Πόσο πιο πολύ κατευθυνόμενος?
Ειλικρινά πόσο πια?
Είναι της μόδας να έχεις ένα επάγγελμα με κύρος και να δουλεύεις σαν το σκυλί από το πρωί μέχρι το βράδυ...
ΟΥΑΟΥ! Η καλύτερη ζωή ever!
Είναι υπέροχο να κάθεσαι όλη μέρα σε ένα γραφείο και να έχεις ένα τόνο χαρτιά να διαβάσεις/συμπληρώσεις κτλ.
 Τους είπανε πως είναι cool και το κάνανε θέμα!
Πρέπει όμως και κάποιος να τους πει κάτι απλό...Η ζωή δεν είναι τι επάγγελμα θα κάνεις, πόσες ώρες θα δουλεύεις, πόση αναγνώριση θα έχεις, πόσο καλός θα είσαι στον τομέα σου...
Ζούμε σε μια πανέμορφη χώρα, με πάρα πολύ πράσινο, με υπέροχη θάλασσα...με ένα σωρό πράγματα...Στο Λονδίνο βρέχει κάθε μέρα και κάθεται ο Άγγλος όλη μέρα, κλεισμένος σπίτι του και όταν έρχονται εδώ μένουν άφωνοι...
 Μιλάω για νησιά κυρίως και μετά για πόλεις!
Μία σχέση, οι παρέες...μια εκδρομή που θα πας, ένα παιχνίδι που θα παίξεις, μια πλάκα που θα κάνεις...
Όλοι τους είναι σαν φαντάσματα...κάθε πρωί, αν κοιτάξεις πίσω από αυτή την μάσκα (μιλάω για στελέχη επιχειρήσεων, γιατρούς, δικηγόρους κτλ.) θα δεις κατάθλιψη, απάθεια, ρουτίνα, πόνο, δυστυχία...
Γιατί όλοι θέλουν σαν τρελοί να το ακολουθήσουν αυτό? Γιατί? Αυτοκαταστροφή...
Ναι...να έχουμε ένα επάγγελμα που πραγματικά μας αρέσει και δεν το κάνουμε γιατί είναι πολύ luxurious...Πόσο τέλειο πια μπορεί να είναι ένα meeting με μεγαλοστελέχη εταιριών, πόσο τρομερή μπορεί να είναι μια συνάντηση που να θέλεις να το κάνεις όλη μέρα?
 Προώθησαν τα "μεγάλα κεφάλια " αυτόν τον τρόπο ζωής και όλοι οι υπόλοιπη, που δεν έχουν κρίση και νομίζουν πως είναι πολύ σωστοί σε αυτά που λένε, κάθονται και σκέφτονται τι τέλεια που θα είναι η ρουτίνα τους...
 Δεν τους καταλαβαίνω...Ειλικρινά!
Κανένας πια δεν θέλει να γίνει  γεωπόνος, ηλεκτρολόγος, αγρότης, σερβιτόρος...
Δεν είναι της μόδας...
Δεν κατηγορώ απλά αναρωτιέμαι...πως είναι δυνατόν όλη η Ελλάδα να θέλει να σπουδάσει ιατρική γιατί της αρέσει?
Και εγώ είχα πει σε παλαιότερα ποστ πως θέλω να γίνω γιατρός
όμως εγώ ήμουν 5 χρονών και έπαιζα με ακουστικά και άδεια κουτάκια από φάρμακα...
Η μισή Ελλάδα θέλει να περάσει ιατρική και η άλλη μισή νομική...

Και ξαναρωτώ...τι το καταπληκτικό έχουν μερικά επαγγέλματα και θέλουν όλοι να τα ακολουθήσουν?
Υπάρχουν και άλλα πράγματα που αξίζουν στην ζωή...όχι μόνο η δουλειά!