Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Μια γρήγορη ματιά!

 

Αυτή την στιγμή, δεν έχω ιδέα γιατί κάνω ανάρτηση! Είχα την ανάγκη να γράψω...το γράψιμο ίσως και να με χαλαρώνει. Είναι πράγματα που δεν θέλω να τα πω σε κανένα, απλά τα κρατάω μέσα μου και τα θάβω καλά καλά για να μην τα βρει ποτέ κανείς. Δεν τα ξεχνάω...ούτε τα θυμάμαι!
Τα βρέχω με δάκρυα και τα κρύβω...στο πιο βαθύ και απομακρυσμένο σημείο του μυαλού μου...!
  Τώρα θέλω να κλείσω τα μάτια μου, μόνο για ένα λεπτό και να βρεθώ στην ζωή που θέλω να είμαι, που πρέπει να είμαι, που αξίζω να είμαι...! Σε μια ζωή εντελώς διαφορετική από αυτήν...πολυάσχολη, ενδιαφέρουσα, σημαντική...Όχι καταθλιπτική, μονότονη, νερόβραστη!
  Κρίμα είναι όμως, γιατί όταν τα ανοίξω θα ξανά-βρεθώ στην πραγματικότητα. Και για να είμαι ειλικρινής η πραγματικότητα είναι απαίσια!
Γιατί όμως? Ένα πράγμα είναι σίγουρο, πως η ζωή δεν είναι καθόλου δίκαια!
Μπορεί να γεννηθείς σε μια οικογένεια που δεν είναι καλή, σε μία τριτοκοσμική χώρα, μπορεί να μην έχεις ούτε και νερό να πιεις ή να γεννηθείς σε μια πολύ πλούσια οικογένεια και να απειλείται η ζωή σου, έτσι χωρίς λόγο!
  Άρα η ζωή δεν είναι δίκαια...είναι πάρα πολύ άδικη...και δεν είναι το οικογενειακό σου περιβάλλον που σε κάνει καλό ή κακό άνθρωπο...αλλά οι συγκυρίες! Το πως θα σου τα φέρει η ζωή...άρα πάλι η ζωή φταίει! Τώρα θα μου πει κάποιος..."όλο ρίχνεις τις ευθύνες σου αλλού, μήπως φταις και εσύ?".
Δεν ξέρω αν φταίω...το σίγουρο είναι πως δεν φταίω που γεννήθηκα σε αυτή την χώρα, με την συγκεκριμένη οικογένεια και μεγαλώνω σε ένα άπληστο κόσμο που καθένας κοιτάζει τον εαυτό του, γεμάτο εγκληματικότητα, ανεργία, αβεβαιότητα, αποπροσανατολισμό, δυστυχία, μιζέρια και πολλά άλλα! Και σε αυτό...το μόνο σίγουρο είναι πως δεν φταίω εγώ!
  Θέλω ένα καλύτερο αύριο, θέλω κάτι καλύτερο για εμένα! Πλέον δεν μπορώ να καταλάβω τι θα με κάνει ευτυχισμένη! Έχω απογοητευτεί από τα πάντα...γιατί να διαβάζω? με τόση ανεργία γύρω μου, τόσες προκαταλήψεις, τόση αβεβαιότητα! Ποιος ο λόγος να παλεύω για ένα αβέβαιο μέλλον?...τόσοι και τόσοι θα κάνουν τις ίδιες προσπάθειες με εμένα....τόσα και τόσα θα συμβούν!
  Και για να φύγουμε από αυτό την μονότονη καταθλιπτική αβεβαιότητα, έχω να πω πως η μουσική είναι η καλύτερη εφεύρεση που υπήρξε και θα υπάρξει ποτέ! Μπορεί για μια στιγμή να είσαι στεναχωρημένος/η και να μην μπορείς να κλάψεις, και μόλις οι πρώτες νότες βγουν από τα ηχεία και περιπλανηθούν σε όλο το δωμάτιο, μέχρι να φτάσουν στο αυτί σου, ο πόνος σταματά και νιώθεις μια παράξενη ανακούφιση, μια ανακούφιση χωρίς λογική, δεν μπορείς να την εξηγήσεις!
Η μουσική είναι σαν την μαγεία...υπάρχει παντού, μπορείς να ξεχωρίσεις την καλή από την κακή και μπορείς να την χρησιμοποιήσεις...θετικά ή αρνητικά...όμορφα ή άσχημα!
Δική σου είναι η επιλογή!

2 σχόλια:

  1. μη σε νοιαζει που γεννηθηκες πολεμησε για τη δικη ΣΟΥ ζωη..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχεις δίκιο...όμως πολλές φορές...από όλα αυτά που συμβαίνουν...απογοητεύομαι!
    Είναι όμως και φορές που δεν θα δώσω και ιδιαίτερη σημασία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή