Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Love without limits



 Ήμουν εκεί δίπλα σου, πάντα, ποτέ δεν σταμάτησα να σ'αγαπώ. Μια αιωνιότητα!
Ένα βράδυ, σε είδα να κλαις και να αγκαλιάζεις το σώμα μου. Άνοιξα τα μάτια μου και σου μίλησα όμως δεν με κοίταζες, δεν με ένιωθες, δεν με άκουγες...Ψέλλισα πολλές φορές το όνομά σου αλλά δεν άλλαξε τίποτα. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και ήμουν πιο ανάλαφρη από ποτέ.
  Σε πλησίασα, άπλωσα το χέρι μου αλλά δεν μπορούσα να σε αγγίξω. Κοίταξα πίσω μου, το νεκρό μου σώμα κείτονταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου και εσύ με δάκρυα στα μάτια ψιθύριζες " Σ'αγαπώ".
"Και εγώ σ'αγαπώ" απάντησα αλλά δεν με άκουσες. Πάντα ήμουν εκεί, πάντα ήμουν δίπλα σου.
Τα βράδια που πλάγιαζες στα κάτασπρα σου σεντόνια, το πρωί που άνοιγες τα μάτια σου. Σε άκουσα πολλές φορές να κλαις και να ζητάς συγγνώμη που με έχασες. Όμως δεν με έχασες ποτέ.
Μπορεί να ζούσαμε σε διαφορετικούς κόσμους αλλά η αγάπη μας ήταν τόσο ισχυρή που ούτε ο θάνατος μπόρεσε να την χωρίσει. Είμασταν πάντα μαζί. Είμασταν πάντα ένα!
  Τις δύσκολες στιγμές, έκλεινες τα μάτια σου και με έβλεπες. Νόμιζες πως ήμουν μια παραίσθηση στο ταλαιπωρημένο σου μυαλό. Όχι εγώ ήμουν...ήμουν δίπλα σου κάθε φορά που με αναζήτησες, σου είπα άπειρες φορές Σ'αγαπώ και ας μην με άκουσες, φτάνει που μπορούσα να άκουσα την καρδιά σου και κάθε της παλμός με μαρτυρούσε.
  Η μοίρα το έφερε τώρα και είμαστε πάλι μαζί. Τώρα μπορώ να σε αγγίξω, να σε φιλήσω, να σε αγκαλιάσω και να σου πω πόσο πολύ σ'αγαπώ...και θα με ακούσεις ετούτη την φορά.
  Η αγάπη μας κρατάει όσο μία αιωνιότητα και είναι τόσο δυνατή που τίποτα δεν μπορεί να την καταστρέψει...ακόμη και ο θάνατος δεν μπόρεσε να μας χωρίσει...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου