Σάββατο, 25 Δεκεμβρίου 2010

Santa Claus is coming to town!


Ήρθαν και τα Χριστούγεννα!
Πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός...πριν λίγο καιρό είχαμε καλοκαίρι!
Ο χρόνος...ο χρόνος τρέχει και μαζί του τρέχουμε και εμείς!
Όμως το θέμα μας είναι τα Χριστούγεννα! Λένε πως τα Χριστούγεννα έχουν μαγεία και αγάπη.
Βλέπουμε στις ταινίες τον Άγιο-Βασίλη να πετάει με το έλκηθρο του πάνω από τα σπίτια
και να αφήνει τα δώρα από την καμινάδα! Υπάρχει όμως αυτός ο στρουμπουλός, ηλικιωμένος,
χαριτωμένος Άγιος-Βασίλης? Αυτός που μοιράζει δώρα στα παιδιά μέσα σε μια νύχτα?
Και αν ναι πως τα καταφέρνει?
  Λοιπόν, ο Άγιος Βασίλης θα μπορούσε να υπάρχει! Εάν έτρεχε με μεγαλύτερη ταχύτητα και από
αυτήν του φωτός και αν μπορούσε να πάει κόντρα στο νόμο της βαρύτητας!
Σύμφωνα με την Φυσική, αυτό θα μπορούσε να γίνει! Όμως δεν γίνετε γιατί δεν ήρθε ποτέ
να αφήσει το δώρο μου κάτω από το δέντρο...αυτή ήταν η δουλειά των γονιών μου!
Βέβαια ποτέ δεν ξέρει κανείς...
 Τα Χριστούγεννα έχουν μαγεία...!Έτσι τουλάχιστον λένε όλοι! Ίσως να ενισχύετε η αγάπη και η
φιλανθρωπία του ανθρώπου...αν και δεν είδα κανένα να δίνει τον μισό του μισθό σε
ανθρώπους που το έχουν ανάγκη ή τέλος πάντων κάτι σχετικό!
Θα έπρεπε, κατά την γνώμη μου, να διοργανώνονται μεγάλες φιλανθρωπικές εκδηλώσεις αυτές τις
μέρες και ο καθένας να δίνει ότι μπορεί...
  Τα Χριστούγεννα, γεννήθηκε ο Χριστός! Έτσι λένε οι Χριστιανοί και οι παπάδες γιατί
κανένας δεν ξέρει πότε ακριβώς γεννήθηκε ο Χριστός. Βέβαια, όλοι αυτοί που "κάνουν" πως
πιστεύουν, πάνε στις εκκλησίες και προσπαθούν να προσηλυτίσουν τους άλλους, το έχουν ξεχάσει
αυτό! Σκέφτονται μόνο τι θα φάνε, πόσα κιλά θα πάρουν, που θα πάνε για καφέ κτλ.
  Με ρώτησε μια φίλη μου πως θα περάσω τα Χριστούγεννα φέτος! Όπως κάθε χρόνο...θα πάω σε
οικογενειακό τραπέζι με πολλές γιαγιάδες και πολλούς συγγενείς! Χωρίς να θέλω να φανώ
κακιά...θα βαρεθώ την ζωή μου! Οι γιαγιάδες θα μιλάνε για πίεση, ζάχαρο και γιατρούς και οι
συγγενείς θα με ρωτάνε πως τα πάω στο σχολείο! Το μόνο καλό είναι πως μετά θα πάω με τις
φίλες μου σε κινέζικο!
  Αν και δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι...σε δύο και κάτι χρόνια φεύγω και δεν θα το ξαναζήσω!
Δηλαδή την συγκεκριμένη οικογενειακή συγκέντρωση οπότε υπομονή!
  Σε πολλούς αρέσουν τα Χριστούγεννα, γιατί είναι μια πολύ ξεχωριστή γιορτή, φωτεινή,
όμορφη, ζεστή! Άλλοι μισούν τα Χριστούγεννα...Δεν τους αδικώ, ίσως να ακούνε και αυτοί
για τα ούρα των γιαγιάδων τους καθώς τρώνε στο γιορτινό τραπέζι! Αυτό όμως είναι στο χέρι
του καθενός να το αλλάξει!
  Τέλος, ας περάσουμε όλοι τα καλύτερα Χριστούγεννα φέτος και ας ελπίσουμε ότι το 2011
θα μας φέρει υγεία, ευτυχία, επιτυχίες και όμορφα αγόρια! Χαχαχαχαχα!
Καλά Χριστούγεννα!
Καλές Γιορτές!
http://www.youtube.com/watch?v=XaVtSHrP888

Παρασκευή, 17 Δεκεμβρίου 2010

Μια γρήγορη ματιά!

 

Αυτή την στιγμή, δεν έχω ιδέα γιατί κάνω ανάρτηση! Είχα την ανάγκη να γράψω...το γράψιμο ίσως και να με χαλαρώνει. Είναι πράγματα που δεν θέλω να τα πω σε κανένα, απλά τα κρατάω μέσα μου και τα θάβω καλά καλά για να μην τα βρει ποτέ κανείς. Δεν τα ξεχνάω...ούτε τα θυμάμαι!
Τα βρέχω με δάκρυα και τα κρύβω...στο πιο βαθύ και απομακρυσμένο σημείο του μυαλού μου...!
  Τώρα θέλω να κλείσω τα μάτια μου, μόνο για ένα λεπτό και να βρεθώ στην ζωή που θέλω να είμαι, που πρέπει να είμαι, που αξίζω να είμαι...! Σε μια ζωή εντελώς διαφορετική από αυτήν...πολυάσχολη, ενδιαφέρουσα, σημαντική...Όχι καταθλιπτική, μονότονη, νερόβραστη!
  Κρίμα είναι όμως, γιατί όταν τα ανοίξω θα ξανά-βρεθώ στην πραγματικότητα. Και για να είμαι ειλικρινής η πραγματικότητα είναι απαίσια!
Γιατί όμως? Ένα πράγμα είναι σίγουρο, πως η ζωή δεν είναι καθόλου δίκαια!
Μπορεί να γεννηθείς σε μια οικογένεια που δεν είναι καλή, σε μία τριτοκοσμική χώρα, μπορεί να μην έχεις ούτε και νερό να πιεις ή να γεννηθείς σε μια πολύ πλούσια οικογένεια και να απειλείται η ζωή σου, έτσι χωρίς λόγο!
  Άρα η ζωή δεν είναι δίκαια...είναι πάρα πολύ άδικη...και δεν είναι το οικογενειακό σου περιβάλλον που σε κάνει καλό ή κακό άνθρωπο...αλλά οι συγκυρίες! Το πως θα σου τα φέρει η ζωή...άρα πάλι η ζωή φταίει! Τώρα θα μου πει κάποιος..."όλο ρίχνεις τις ευθύνες σου αλλού, μήπως φταις και εσύ?".
Δεν ξέρω αν φταίω...το σίγουρο είναι πως δεν φταίω που γεννήθηκα σε αυτή την χώρα, με την συγκεκριμένη οικογένεια και μεγαλώνω σε ένα άπληστο κόσμο που καθένας κοιτάζει τον εαυτό του, γεμάτο εγκληματικότητα, ανεργία, αβεβαιότητα, αποπροσανατολισμό, δυστυχία, μιζέρια και πολλά άλλα! Και σε αυτό...το μόνο σίγουρο είναι πως δεν φταίω εγώ!
  Θέλω ένα καλύτερο αύριο, θέλω κάτι καλύτερο για εμένα! Πλέον δεν μπορώ να καταλάβω τι θα με κάνει ευτυχισμένη! Έχω απογοητευτεί από τα πάντα...γιατί να διαβάζω? με τόση ανεργία γύρω μου, τόσες προκαταλήψεις, τόση αβεβαιότητα! Ποιος ο λόγος να παλεύω για ένα αβέβαιο μέλλον?...τόσοι και τόσοι θα κάνουν τις ίδιες προσπάθειες με εμένα....τόσα και τόσα θα συμβούν!
  Και για να φύγουμε από αυτό την μονότονη καταθλιπτική αβεβαιότητα, έχω να πω πως η μουσική είναι η καλύτερη εφεύρεση που υπήρξε και θα υπάρξει ποτέ! Μπορεί για μια στιγμή να είσαι στεναχωρημένος/η και να μην μπορείς να κλάψεις, και μόλις οι πρώτες νότες βγουν από τα ηχεία και περιπλανηθούν σε όλο το δωμάτιο, μέχρι να φτάσουν στο αυτί σου, ο πόνος σταματά και νιώθεις μια παράξενη ανακούφιση, μια ανακούφιση χωρίς λογική, δεν μπορείς να την εξηγήσεις!
Η μουσική είναι σαν την μαγεία...υπάρχει παντού, μπορείς να ξεχωρίσεις την καλή από την κακή και μπορείς να την χρησιμοποιήσεις...θετικά ή αρνητικά...όμορφα ή άσχημα!
Δική σου είναι η επιλογή!

Τετάρτη, 15 Δεκεμβρίου 2010

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη!





Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,


Λογικά ξέρεις ποια είμαι, αφού γνωρίζεις τα πάντα! Έτσι τουλάχιστον μου έχει πει η μαμά μου. Αλλά για να είμαι σίγουρη θα σου πω...με λένε Βασιλική (όπως εσένα) και είμαι 8 χρονών. Έχω πολύ όμορφα μάτια, μεγάλα και πράσινα. Έχω επίσης πολύ όμορφο και γλυκό πρόσωπο. 
Δυστυχώς, τα μαλλιά μου έχουν πέσει εξαιτίας της θεραπείας του καρκίνου που κάνω, όμως όπως λέει και η μαμά μου, θα ξαναβγούν όταν γίνω καλά!
Τα άλλα παιδιά, όταν με βλέπουν στον δρόμο...γελάνε μαζί μου γιατί δεν έχω μαλλιά, αλλά πιστεύω ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα καταλάβουν.
Φέτος, στεναχώρησα λίγο την μαμά μου γιατί αρρώστησα, όμως κατά τ' άλλα ήμουν καλό παιδί. 
Το σχολείο το σταμάτησα εξαιτίας της αρρώστιας μου, αν και ήμουν πολύ καλή μαθήτρια! Όμως δεν πειράζει...γιατί θα το συνεχίσω όταν γίνω καλά! Το όνειρό μου είναι να γίνω γιατρός και να βρω την θεραπεία σε όλες τις αρρώστιες που υπάρχουν, για να είναι ο κόσμος ευτυχισμένος!
Δεν ξέρω τι δώρο να σου ζητήσω...δεν θέλω κάποιο δώρο!
Απλά θέλω να βοηθήσεις την μαμά μου, να βγάλει περισσότερα χρήματα, για να αγοράσουμε ένα σπίτι. Το παλιό το πουλήσαμε γιατί δεν μας έφταναν τα λεφτά για τα φάρμακά μου.
Επίσης, θέλω να αναπαύσεις την ψυχή του μπαμπά μου και του αδερφού μου, που πέθαναν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα πριν ένα χρόνο. Τους αγαπούσα πάρα πολύ! Με τον αδερφό μου περνούσαμε πολύ καλά και ο μπαμπάς μου με βοηθούσε και με στήριζε πάρα πολύ...πίστευε σε εμένα! Στεναχωριέμαι όταν τα σκέφτομαι όλα αυτά
και δεν πρέπει...γιατί ξέρω πως ήταν δύο πολύ καλοί άνθρωποι και σίγουρα έχουν πάει στον παράδεισο. Μακάρι να με βλέπουν από εκεί και να είναι χαρούμενοι!
Για αυτά τα Χριστούγεννα Άγιε-Βασίλη, θέλω να δώσεις απλόχερα χαρά, υγεία και ευτυχία σε όλους τους ανθρώπους του πλανήτη. Τέλος, λίγο κουράγιο και δύναμη για τα παιδιά και τους μεγάλους που θα περάσουν Χριστούγεννα, εδώ στο νοσοκομείο.


Ευχαριστώ που διάβασες το γράμμα μου,
Βασιλική! 

Τετάρτη, 3 Νοεμβρίου 2010

I'll remember you


"Ξέρεις Γιατί? Γιατί Μπορώ!"
 Βαρέθηκα! Όλη την ώρα να σκέφτομαι τα εμπόδια που μας χωρίζουν! Η ηλικία, η απόσταση, οι συγκυρίες... Χρειάζομαι λίγο χρόνο, για εμένα. Έρχεται η στιγμή που πρέπει να το πάρεις απόφαση και να το τελειώσεις. Γιατί δεν πάει άλλο...
Ήσουν μια πολύ ξεχωριστή περίοδος της ζωής μου και δεν πρόκειται να σε ξεχάσω ποτέ...
Σε αγάπησα πραγματικά, αλλά δεν πάει άλλο...Θα ήθελα να είμαστε μαζί...μάλλον να είμασταν, στο παρελθόν...Τώρα, έφυγα. Ήρθε εκείνη η στιγμή, εκείνο το πρωινό που πέταξα όλα αυτά που σε θυμίζουν.
Ένα κομμάτι της ζωής μου, της καθημερινότητάς μου, της ψυχής μου...έγινε μικρότερο και μπήκε μέσα στο ντουλαπάκι του μυαλού μου που γράφει "αναμνήσεις".
Όπως και στην ταινία Eat Pray Love θα σου στέλνω "λίγο φως και αγάπη όταν σε θυμάμαι, αλλά μέχρι εκεί."
Και το κεφάλαιο έκλεισε!

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Something simple, something for me!

 http://www.youtube.com/watch?v=SjKrpxjp7ao
Some people live for the fortune
Some people live just for the fame
Some people live for the power, yeah
Some people live just to play the game
Some people think that the physical things
Define what's within
And I've been there before
But that life's a bore
So full of the superficial

Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you, Yeah

Some people search for a fountain
That promises forever young
Some people need three dozen roses
And that's the only way to prove you love them
Hand me the world on a silver platter
And what good would it be
With no one to share
With no one who truly cares for me

Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you, you, you
Some people want it all
But I don't want nothing at all
If it ain't you baby
If I ain't got you baby
Some people want diamond rings
Some just want everything
But everything means nothing
If I ain't got you, yeah

If I ain't got you with me baby
So nothing in this whole wide world don't mean a thing
If I ain't got you with me baby

Πόσο με αντιπροσωπεύει αυτό το τραγούδι...!
Οκ, μπορεί να μην με αντιπροσωπεύει, απλά συμφωνώ μαζί του...
Έχω κουραστεί...όλοι και όλα τρέχουν γύρω μου...
Μέχρι πέρσι έτρεχα και εγώ, έτρεχα γιατί ήθελα να σπουδάσω ιατρική
έτρεχα γιατί ήθελα να με προσέξει αυτός που ήθελα...έτρεχα για κάθε λόγο. Για κάθε ασήμαντο λόγο.
Τώρα έχω μείνει στάσιμη και προσπαθώ να σκεφτώ, αλλά όλοι σαν φαντάσματα με πιέζουν, με πιέζουν να τρέξω και εγώ μαζί τους. Έχω βαρεθεί πια να ακούω τα κλισέ... "το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής μου είναι να περάσω ιατρική / νομική / στρατιωτικές σχολές / αρχιτεκτονική / ψυχολογία κτλ. ". Το παρουσιάζουν ΌΛΟΙ ως το πιο σημαντικό πράγμα...μα δεν ξέρουν τι είναι η ζωή!
  Θα ζήσουμε όλοι μια φορά! Μέχρι χτες ήθελα να γίνω γιατρός και να σώζω ή να καταστρέφω ζωές.
Αν κάτσεις όμως και το σκεφτείς...για 40 χρόνια, θα ξυπνάω κάθε πρωί και θα πηγαίνω στο νοσοκομείο όπου θα αντικρίζω πόνο, απογοήτευση, κλάμα, δυστυχία...θα περάσω έτσι ολόκληρη την ζωή μου, να δουλεύω για τους άλλους πολλές ώρες την ημέρα, με μια τεράστια καριέρα και μια διαλυμένη ζωή. Και αν το μετανιώσω που έγινα γιατρός ή οτιδήποτε άλλο? Τότε τι θα κάνω?
Απλά θα συνεχίσω να ζω την μίζερη ζωή μου! Έτσι και αλλιώς όλοι αυτό κάνουν, μπροστά παριστάνουν τους χαρούμενους και τους ικανοποιημένους από την ζωή τους και πίσω είναι απογοητευμένοι, χωρίς να ξέρουν τι τους φταίει...
  Έχει κανείς συναντήσει τώρα τελευταία κάποιον που να θέλει να γίνει υδραυλικός, ηλεκτρολόγος ή κάτι τέτοιο? Όχι βέβαια...Όλοι θέλουν μια δουλειά με γόητρο...νομίζουν πως κάτι θα πετύχουν με αυτό και το μόνο που καταφέρνουν είναι να γίνονται περίγελοι. Δεν αντιλέγω, υπάρχουν και άτομα που από πάντα είχαν πάθος με κάτι, άτομα που κάνουν ότι κάνουν επειδή το θέλουν και το γουστάρουν και όχι για να έχουν να περηφανεύονται!
  Εγώ προσωπικά δεν έχω ιδέα τι θέλω να κάνω...ή μάλλον ξέρω! Θέλω να τα δοκιμάσω όλα, ξέρω...δεν είναι εφικτό, όμως αυτή είναι η αλήθεια! Θέλω πάνω από όλα να ζήσω μια ευτυχισμένη ζωή. Κλισέ ε? Υπάρχουν άτομα, στον πραγματικό κόσμο και όχι στο ροζ συννεφάκι, που δεν ξέρουν την σημασία της λέξης ευτυχίας, δεν την έχουν χαρεί ποτέ, δεν ξέρουν πως είναι να είσαι ευτυχισμένος!
  Δεν θέλω να γίνω ούτε γιατρός, ούτε δικηγόρος, ούτε ψυχολόγος, ούτε καθηγήτρια, ούτε επιστήμονας! Θέλω να ανοίξω μια καφετέρια-bar στην Χαβάη. Στην παραλία, εκεί που σκάει το κύμα!
Θέλω μια ξέγνοιαστη ζωή, θέλω να γελάω, να αγαπάω, να αισθάνομαι, να ζω! Δεν θέλω να ξυπνήσω ένα πρωί στα 60 μου (αν τα φτάσω) και να αναρωτιέμαι τι έκανα στην ζωή μου, ποια τρέλα? ποιο όνειρο πραγματοποίησα? πότε ένιωσα την απόλυτη ευτυχία να με κυριεύει?. Θέλω εκείνο το πρωινό να πω: θυμάμαι, εκείνη την μέρα που...! Άραγε θα τα καταφέρω? Όλοι γύρω μου με πιέζουν "τι κατεύθυνση θα πάρεις?", "που θες να περάσεις?"...Δεν θέλω τίποτα από όλα αυτά τα συνηθισμένα, θέλω κάτι ξεχωριστό για εμένα! Το οικογενειακό μου περιβάλλον, με πιέζει να πάρω μια απόφαση που δεν θέλω...όπως και για πολλά άλλα....
  Θέλω να παντρευτώ στην παραλία, και να είμαι μόνο εγώ αυτός και 2-3 φίλοι! Ούτε γονείς, ούτε συγγενείς, ούτε τίποτα! Η μέρα αυτή, θα είναι σημαντική για εμένα και όχι για τους άλλους.
Το βαθύ νόημα του γάμου, έχει αλλοιωθεί! Ο κόσμος σήμερα παντρεύεται, καλεί 500-600 άτομα, πληρώνουν ένα σωρό λεφτά, οι γονείς υπερηφανεύονται και τελικά είναι μια δύσκολη μέρα και όχι μια όμορφη και ξεχωριστή μέρα όπου την θυμάσαι με νοσταλγία! Οι καλεσμένοι την επόμενη μέρα, σχολιάζουν τον γάμο σου και μετά κλείνει αυτό το κεφάλαιο. Oh God! Γιατί τα έχουμε ισοπεδώσει όλα, τόσο πολύ? Ναι, θέλω να πάω στην παραλία να παντρευτώ, εγώ, αυτός και κάποιοι σημαντικοί φίλοι! Θέλω μετά να κάνουμε πάρτι ή να πάω με τον άνθρωπο που αγαπώ κάπου ρομαντικά οι δύο μας, με ένα μπουκάλι σαμπάνια και δύο ποτήρια! Δεν θέλω να μου υπενθυμίζουν οι άλλοι εκείνη την μέρα...θέλω να την θυμάμαι εγώ!
  Θέλω επίσης να κάνω παιδιά! Θα είμαι εκπληκτική μητέρα...! Θέλω και ένα σκύλο! Σε ένα σπίτι, κοντά στην παραλία (που όπως καταλάβατε, αγαπάω πολύ) να μαθαίνω στα παιδιά μου κολύμπι και χορό, να τραγουδάμε όλοι μαζί μετά το δείπνο και να λέμε πως περάσαμε την μέρα μας! Να παίζουμε όλοι μαζί και να αποκτήσω επιτέλους  μια οικογένεια που ποτέ δεν μπόρεσα να έχω!
Δεν θέλω να πηγαίνω κάθε μέρα το παιδιά μου στο σχολείο και να γυρνάω το βράδυ κουρασμένη και εκνευρισμένη από την δουλειά και να μην θέλω να ασχολούμαι μαζί τους!
   Κρατώ όμως και επιφυλάξεις, τίποτα δεν είναι σίγουρο σε αυτή την ζωή!
Μπορεί να πάω και στην Νέα Υόρκη και να προσπαθήσω να γίνω ηθοποιός!
Ο καιρός και οι συγκυρίες θα δείξουν!

Τετάρτη, 18 Αυγούστου 2010

Λίγο καλοκαίρι ακόμα!




Το καλοκαίρι φεύγει...!
Οι μέρες περνάνε και σε λίγο καιρό θα πρέπει να μας αποχαιρετήσει και να επιστρέψει μετά από ένα φθινόπωρο ένα χειμώνα και μια άνοιξη.
Πόσο πολύ λατρεύω το καλοκαίρι...
Λατρεύω,
την θάλασσα, το κολύμπι, την ηλιοθεραπεία, το αλάτι πάνω στο κορμί μου, την μυρωδιά θάλασσας και αντηλιακού πάνω στα χέρια μου, το aircondition όταν έχει ζέστη, τις μεγάλες μέρες, τον λαμπερό ήλιο, τα πολλά και ώριμα φρούτα, τις βόλτες, το καλοκαιρινό αεράκι, τις ανοιχτές πόρτες και τα ανοιχτά παράθυρα όλη μέρα, τα παγωτά, τα κρύα φαγητά, το Baywatch, τα μαγιό, τα ατημέλητα μαλλιά και τα πρόχειρα ρούχα, η ξεγνοιασιά, τα ηλιοβασιλέματα, τα πρωινά που κοιμάσαι, η φυσική επιδερμίδα χωρίς make-up, το κολύμπι, το νερό, τις διακοπές, τα εξωτικά νησιά, τα ψάρια που κολυμπάνε δίπλα σου, τα μακροβούτια, τα κοχύλια, η άμμος! Αλήθεια αν συνεχίσω, δεν θα σταματήσω ποτέ.
Η πιο όμορφη και ξεχωριστή εποχή του χρόνου!
Ας πάρουμε μια γεύση από όλα.
Ας πάρουμε μια γεύση καλοκαιριού...


























Είσαι όμορφος?


  
  
  Ομορφιά! Αλήθεια...γιατί θέλουμε να είμαστε όμορφοι? Ίσως για να αρέσουμε στον ερωτικό σύντροφό μας, ίσως για να έχουμε ένα εφόδιο παραπάνω...ίσως...
Ποιος είπε πως η εξωτερική ομορφιά είναι κάτι καλό? Ποιος είπε πως αυτό είναι το παν?
Η ομορφιά είναι κάτι προσωρινό και είναι εντελώς ασήμαντο.
Είναι μονάχα μια βιτρίνα. Μια βιτρίνα που με τον χρόνο φθείρεται και αποκαλύπτεται το περιεχόμενο της.
Το πραγματικό περιεχόμενό της.
Υπάρχουν πράγματα στην ζωή που είναι ανεκτίμητα και ας μην είναι τόσο όμορφα εξωτερικά.
Υπάρχουν πράγματα με ουσία και σε περιμένουν να τα ανακαλύψεις. Αλήθεια, δεν ακούς που σε φωνάζουν?
  Σημασία δεν έχει το τέλειο και αξιοζήλευτο κορμί ή το πορσελάνινο πρόσωπο. Σημασία έχει να βοηθάς τον διπλανό σου, ακόμα και αν δεν τον ξέρεις. Σημασία έχει να κρατάς την αξιοπρέπεια και το επίπεδό σου σε υψηλά σημεία. Σημασία έχει να προστατεύεις τα δικαιώματα ενός αγέννητου βρέφους ή ενός ζώου από την θανάτωση, μόνο και μόνο επειδή είναι αδύναμα και δεν μπορούν να αντισταθούν. Σημασία έχει να είσαι ο αυθεντικός εαυτός σου και όχι ο υπηρέτης του εγωισμού σου. Θα ΜΟΥ ΆΡΕΣΕ να βρω κάποιον όμορφο άντρα, όμως ΘΕΛΩ να βρω κάποιον καλό άντρα.
Τι και αν δεν έχει κοιλιακούς? Τι και αν δεν έχει όμορφο πρόσωπο?
Υπάρχουν ένα σωρό άλλοι λόγοι που στα μάτια μου θα είναι ο πιο όμορφος άντρας που υπήρξε ποτέ.
  Μην νιώθεις άσχημα που η κολλητή σου έχει μεγαλύτερο στήθος, μην νιώθεις άσχημα που όλες οι κοπέλες τρέχουν πίσω από τον φίλο σου. Ξέρεις πόσο άσχημο είναι να κοιτάζεις αυτόν που αγαπάς και να ξέρεις...πως δεν σε θέλει για αυτό που είσαι, αλλά για αυτό που φαίνεσαι. Ξέρεις πόσο άσχημο είναι να τον ξανακοιτάς και να αναρωτιέσαι πως αν δεν μεγάλο στήθος ή στιβαρά μπράτσα δεν θα ήθελε καν να σε γνωρίσει?
  Όταν δεν έχεις το όπλο που λέγετε ομορφιά, έχεις ένα άλλο όπλο..το όπλο που λέγετε "ανθρωπιά".
Δεν θα χρειάζεται να φοβάσαι μην χάσεις τον/την σύντροφό σου επειδή βρήκε κάποιον άλλο πιο όμορφο.
Δεν θα χρειάζεται να χαλάς την διάθεσή σου σκεπτόμενος ότι σε λίγα χρόνια δεν θα είσαι πια όμορφος.
Γιατί όσοι το σκέφτονται αυτό, πραγματικά...φοβούνται πως δεν θα τους μείνει τίποτα άλλο. Και έχουν δίκιο.
  Λάτρεψε τον εαυτό σου για αυτό που είσαι και όχι για αυτό που φαίνεσαι...
Γιατί ομορφιά σημαίνει να έχεις ψυχικά χαρίσματα. Και είμαι τόσο σίγουρη πως έχεις άφθονα.
Δεν υπάρχει άσχημος άνθρωπος.
Υπάρχει όμορφος εξωτερικά ή όμορφος εσωτερικά.
 Δείξε την ομορφιά σου με τις πράξεις σου και τις σωστές επιλογές σου.
Και να είσαι σίγουρος πως θα τους γοητεύσεις όλους!

Και σύμφωνα με εμένα,
η ζωή είναι μικρή, ζήσε το κάθε δευτερόλεπτο που περνά.
Μην την σπαταλάς για ασήμαντα πράγματα.
Αξίζεις πολύ περισσότερα από όσα πιστεύεις.




Τρίτη, 17 Αυγούστου 2010

Celine Dion - All by myself.



Η ανάρτηση αυτή δημιουργήθηκε για το All by myself το γνωστό τραγούδι που έχει μαγέψει και έχει απαλύνει κάθε πονεμένη και πληγωμένη ψυχή. Πιο συγκεκριμένα όμως, την έκδοση του με την Celine Dion.
  Η φωνή της είναι μαγευτική και ο τρόπος που "χειρίζεται" τις υψηλές νότες είναι απίστευτα εκπληκτικός.
Τέτοιες φωνές δεν βρίσκεις σήμερα!
Είναι ελάχιστα άτομα και ελάχιστοι τραγουδιστές που θα μπορούσαν να την συναγωνιστούν και σχεδόν κανένας θα μπορούσε να βγει και κερδισμένος.
  Αξίζει να την ακούσουμε και σίγουρα αν αφεθούμε, η μαγεία αυτού του τραγουδιού θα μας ταξιδέψει κάπου μακριά από το σήμερα.

http://www.youtube.com/watch?v=rgECf6qUmqQ



When I was young
I never needed anyone
And making love was just for fun
Those days are gone
Livin' alone
I think of all the friends I've known
When I dial the telephone
Nobody's home

All by myself
Don't wanna be
All by myself
Anymore

Hard to be sure
Sometimes I feel so insecure
And loves so distant and obscure
Remains the cure

All by myself
Don't wanna be
All by myself
Anymore
All by myself
Don't wanna live
All by myself
Anymore

When I was young
I never needed anyone
Making love was just for fun
Those days are gone

All by myself
Don't wanna be
All by myself
Anymore
All by myself
Don't wanna live
Oh
Don't wanna live
By myself, by myself
Anymore
By myself
Anymore
Oh
All by myself
Don't wanna live
I never, never, never
Needed anyone

Ένα γράμμα



Μελλοντικέ μου έρωτα,

Η ώρα είναι 3:30 τα ξημερώματα και σε σκέφτομαι.
Δεν σε ξέρω καν (ακόμα!) όμως σου γράφω αυτό το γράμμα!
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω το γιατί...είτε από ανάγκη, είτε από περιέργεια να σε γνωρίσω,
είτε από κάτι άλλο άγνωστο για εμένα προς το παρόν.
  Για να διαβάζεις αυτό το γράμμα τώρα σημαίνει πως σου το έχω δώσει εγώ και μάλλον
έχω βρει και την κατάλληλη στιγμή...
Δεν θέλω να σου πω κάτι συγκεκριμένο, ούτε καν ξέρω γιατί σου γράφω.
Τώρα μάλιστα μου πέρασε από το μυαλό να σκίσω την σελίδα και να την πετάξω στα σκουπίδια,
αλλά δεν πρόκειται να το κάνω.
  Επίσης, θέλω πολύ να μάθω πως είσαι, ποιος είσαι και πως ακριβώς αισθάνομαι για εσένα.
Πάντως ένα είναι σίγουρο, ότι θα ψάξω πάρα πολύ...Ελλάδα και εξωτερικό για να σε βρω και να ζήσω μαζί σου πάρα πολλές στιγμές. Όμορφες και άσχημες!
  Ίσως δεν σε βρω και ποτέ. Ίσως δεν βρω ποτέ τον "κατάλληλο" που θα διαβάσει αυτό το γράμμα και ίσως περάσω μια ζωή με άντρες που "δεν μου κάνουν" και έτσι δεν σε βρω ποτέ!
Ίσως πάλι χάσω αυτό το γράμμα και δεν στο δώσω ποτέ.
Ελπίζω μόνο να μην πέσει σε λάθος χέρια,
και ελπίζω σε εμάς.
Μαίρη.

Love without limits



 Ήμουν εκεί δίπλα σου, πάντα, ποτέ δεν σταμάτησα να σ'αγαπώ. Μια αιωνιότητα!
Ένα βράδυ, σε είδα να κλαις και να αγκαλιάζεις το σώμα μου. Άνοιξα τα μάτια μου και σου μίλησα όμως δεν με κοίταζες, δεν με ένιωθες, δεν με άκουγες...Ψέλλισα πολλές φορές το όνομά σου αλλά δεν άλλαξε τίποτα. Σηκώθηκα από το κρεβάτι και ήμουν πιο ανάλαφρη από ποτέ.
  Σε πλησίασα, άπλωσα το χέρι μου αλλά δεν μπορούσα να σε αγγίξω. Κοίταξα πίσω μου, το νεκρό μου σώμα κείτονταν στο κρεβάτι του νοσοκομείου και εσύ με δάκρυα στα μάτια ψιθύριζες " Σ'αγαπώ".
"Και εγώ σ'αγαπώ" απάντησα αλλά δεν με άκουσες. Πάντα ήμουν εκεί, πάντα ήμουν δίπλα σου.
Τα βράδια που πλάγιαζες στα κάτασπρα σου σεντόνια, το πρωί που άνοιγες τα μάτια σου. Σε άκουσα πολλές φορές να κλαις και να ζητάς συγγνώμη που με έχασες. Όμως δεν με έχασες ποτέ.
Μπορεί να ζούσαμε σε διαφορετικούς κόσμους αλλά η αγάπη μας ήταν τόσο ισχυρή που ούτε ο θάνατος μπόρεσε να την χωρίσει. Είμασταν πάντα μαζί. Είμασταν πάντα ένα!
  Τις δύσκολες στιγμές, έκλεινες τα μάτια σου και με έβλεπες. Νόμιζες πως ήμουν μια παραίσθηση στο ταλαιπωρημένο σου μυαλό. Όχι εγώ ήμουν...ήμουν δίπλα σου κάθε φορά που με αναζήτησες, σου είπα άπειρες φορές Σ'αγαπώ και ας μην με άκουσες, φτάνει που μπορούσα να άκουσα την καρδιά σου και κάθε της παλμός με μαρτυρούσε.
  Η μοίρα το έφερε τώρα και είμαστε πάλι μαζί. Τώρα μπορώ να σε αγγίξω, να σε φιλήσω, να σε αγκαλιάσω και να σου πω πόσο πολύ σ'αγαπώ...και θα με ακούσεις ετούτη την φορά.
  Η αγάπη μας κρατάει όσο μία αιωνιότητα και είναι τόσο δυνατή που τίποτα δεν μπορεί να την καταστρέψει...ακόμη και ο θάνατος δεν μπόρεσε να μας χωρίσει...

Full moon



Μου λες τα μάτια σου να μην τα αγαπώ
και να μην πάψω να πιστεύω στα δικά μου
Μα, αυτά τα μάτια όπου χαθώ και όπου βρεθώ
τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου...

Άλλη μια καλοκαιρινή νύχτα, μη μπορώντας να κοιμηθώ
ακούω μόνη μουσική και γράφω. Αλλά προ πάντως...σε σκέφτομαι.


Μου λες τα μάτια σου να μην τα αγαπώ
και να μην πάψω να πιστεύω στα δικά μου
Μα, αυτά τα μάτια όπου χαθώ και όπου βρεθώ
τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου...

Σε σκέφτομαι και ας μην είσαι εδώ, και ας μην υπάρχεις στην πραγματικότητα. Ποτέ δεν σταμάτησα να σε σκέφτομαι, να σε ονειρεύομαι ίσως και να σε χρειάζομαι. Το άλλο...φοβάμαι να το πω, φοβάμαι να το αποκαλύψω. Δύο λέξεις είναι μόνο, δύο λέξεις που θα μπορούσαν πλήρως να καλύψουν την ανάρτηση.
Δεν θα χρειαζόταν τίποτα άλλο να πω, μόνο αυτές τις δύο λέξεις.
3 χρόνια τώρα, είσαι το πιο τρελό, το πιο άπιαστο και το πιο κρυφό μυστικό μου. Αυτό που δεν θα μάθει ποτέ και κανένας. Μόνο εγώ θα το ξέρω! 
Δεν υπάρχεις αλλά Σ'αγαπώ! Το είπα...
πρώτη φορά στην ζωή μου παραδέχομαι κάτι τόσο έντονο και τόσο δυνατό.
Αγάπη, το πιο δυνατό συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος.
Η αγάπη-έρωτας που σε τυφλώνει και καλύπτει κάθε ίχνος λογικής που διαθέτεις.
Η αγάπη μιας μάνας. Αυτή η αγάπη όταν κρατάει για πρώτη φορά το νεογέννητο μωρό στα χέρια της και αυτό σταματάει να κλαίει...ηρεμεί...γαληνεύει.
Η αγάπη για τους γονείς μας, την οικογένειά μας. Τους πιο κοντινούς μας ανθρώπους που είναι εκεί όταν κανένας άλλος δεν είναι.
Αγάπη υπάρχει παντού γύρω μας. Κατέβα στον δρόμο, θα δεις μια γυναίκα ή ένα άντρα να κρατάνε ένα παιδάκι από το χέρι.
Θα δεις ένα περαστικό που θα διακόπτει το γοργό και μονότονο βήμα του για να δώσει λίγη σημασία σε ένα αδέσποτο.
Θα δεις ένα ζευγάρι χαρούμενο να περπατά...
  Η αγάπη μπορεί να κυριεύσει τα πάντα, να σε κάνει ευτυχισμένο ή δυστυχισμένο, ευάλωτο ή σκληρό.
Όποιος διώχνει μακριά του την αγάπη, φοβάται. Φοβάται μην τον κυριεύσει και τον οδηγήσει στην τρέλα. Στην αγάπη και τον έρωτα όλα επιτρέπονται.
Κάποτε κάποιος μου είπε "Στην αγάπη και τα όνειρα όλα είναι δυνατά". Εγώ δεν το δέχτηκα, χωρίς να το καλοσκεφτώ το απέρριψα και το εξόρισα στο πιο απόμερο σημείο του μυαλού μου. 
  Τώρα όμως μπορώ να το καταλάβω. Όταν αγαπάς ή είσαι ερωτευμένος με κάποιον, είσαι ικανός να γυρίσεις και τον κόσμο ανάποδα για να είσαι μαζί του.
  Ο αψεγάδιαστος έρωτας, αυτός που δεν έχει όρια, που δεν μετράει η ηλικία, που δεν τον αλλοιώνει η απόσταση...τότε που το μόνο που θέλεις, είναι να βλέπεις τον άνθρωπο που αγαπάς ευτυχισμένο...τότε είναι που το συναίσθημα αυτό φωλιάζει στο μυαλό και την καρδιά. 

Μου λες τα μάτια σου να μην τα αγαπώ
και να μην πάψω να πιστεύω στα δικά μου
Μα, αυτά τα μάτια όπου χαθώ και όπου βρεθώ
τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου...

Αυτά τα μάτια σου, τα μάτια δίχως λογική, με τρελαίνουν. Τα έχω αγαπήσει όπως κάθε εκατοστό και κάθε κύτταρο που διαθέτεις.
Πολλά μας χωρίζουν, πολλά εμπόδια μπαίνουν μπροστά μας...αλλά στην αγάπη και τα όνειρα όλα είναι δυνατά. Εξάλλου, ένας δρόμος χωρίς εμπόδια....δεν οδηγεί πουθενά!
Μέχρι τότε θα ελπίζω και θα ζω με όνειρα και ψευδαισθήσεις. Μια μόνο χάρη σου ζητάω,
από τα βάθη της ψυχής μου. Μόνο αυτό θέλω από εσένα...
                    Να είσαι καλά και να προσέχεις εκεί έξω!


Ίσως κάποια στιγμή έρθω να σε βρω.  


Μου λες τα μάτια σου να μην τα αγαπώ
και να μην πάψω να πιστεύω στα δικά μου
Μα, αυτά τα μάτια όπου χαθώ και όπου βρεθώ
τα έχω πίσω μου και μέσα και μπροστά μου...





Forever Dreamers



  Πρώτη ανάρτηση! Έφτιαξα επιτέλους αυτό το blog! Η αλήθεια είναι πως είχα άλλο ένα blog που το χρησιμοποιούσα τις δύσκολες εκείνες νύχτες που πάλευα με τον εγωισμό μου και αυτός αλύπητα με χτυπούσε χωρίς να έχει πρόθεση να με αποχαιρετήσει και να εξαφανιστεί! Δεν ήθελα λοιπόν να θυμάμαι.
Τις φοβάμαι τις αναμνήσεις, με πονάνε. Ίσως είμαι αδύναμη, ίσως και όχι.
  Σε λίγο καιρό αυτό το blog θα γεμίσει συναισθήματα, αντιλήψεις, όνειρα και αναμνήσεις! Όσο και αν δεν το θέλω, δεν μπορώ να διαγράψω το παρελθόν μου.
Είναι τόσα που δεν θέλω να ξεχάσω...γιατί χάρη σε αυτά είμαι εδώ τώρα, χάρη σε αυτά υπάρχω, γελάω, κλαίω, πονάω, θυμάμαι, δακρύζω, αγαπάω, μισώ, ερωτεύομαι, ονειρεύομαι...Ονειρεύομαι!
  Κάθε βράδυ κλείνω τα μάτια μου και οι εικόνες παρελάσουν μπροστά μου, κάνοντας με να ξεχάσω καθετί που με πληγώνει. Όνειρα που νομίζουμε πως δεν θα εκπληρωθούν ποτέ και τα κρύβουμε καλά μέσα μας! Τα φυλάμε και παύουμε να ελπίζουμε για αυτά. Και όλα αυτά, γιατί?
  Γιατί φοβόμαστε και πάμε στα σίγουρα νομίζοντας πως θα ευτυχίσουμε.
Τα όνειρα αυτά εξαφανίζονται από το πρόσωπο της γης και το μόνο που μας αφήνουν είναι μια γεύση αλμύρας. Αλμύρας...γιατί αισθανόμαστε για μια ζωή ότι κάτι ξεχάσαμε, όμως τι?
  Τα όνειρα που κάναμε μικροί, ξεχάσαμε! Τα όνειρα με τα οποία ξυπνούσαμε, κοιμόμασταν, ελπίζαμε και μεγαλώσαμε.
Μη φοβάσαι να κυνηγήσεις το όνειρό σου! Ό,τι και αν είναι αυτό, γιατί αν το θέλεις πραγματικά, θα το καταφέρεις. Ακόμα και το πιο τρελό όνειρο, μπορείς να το φτάσεις αλλά πρέπει να παλέψεις, να κουραστείς, να ιδρώσεις, να απελπιστείς...
Και όταν το βλέπεις και το πλησιάζεις, όταν απλώνεις το χέρι και ναι το αγγίζεις, τότε θα είσαι ευτυχισμένος. Dreams come true!
  Η ζωή έρχεται μια φορά και είναι σύντομη, μην την σπαταλάς...Ζήσε όπως θέλεις και όχι όπως πρέπει!